Δράσεις του Συλλόγου για τον πόλεμο στην Ουκρανία - Αφίσα.

 

Δράσεις του Συλλόγου για τον πόλεμο στην Ουκρανία

 

Συναδέλφισσες και συνάδελφοι,

Από τις 24 Φεβρουαρίου 2022 ο τρόμος του πολέμου απλώθηκε και πάλι στην Ευρώπη με την εισβολή της Ρωσίας στη Ουκρανία. Θύματα αυτής της αδικαιολόγητης εισβολής είναι ο λαός της Ουκρανίας, τα παιδιά,το μέλλον της Ευρώπης, η ΕΙΡΗΝΗ!

Οι κάτοικοι αυτής της χώρας υποφέρουν, καταστρέφονται, κλείνονται στα καταφύγια για να γλυτώσουν. Άμαχοι χάνουν τη ζωή τους, παιδιά ζουν τον όλεθρο του πολέμου, οι υποδομές της χώρας διαλύονται. Πανικόβλητοι οι πολίτες της χώρας παίρνουν το δρόμο της προσφυγιάς για να σωθούν.

Είναι η ώρα να δείξουμε την αλληλεγγύη μας στον δοκιμαζόμενο λαό της Ουκρανίας.

Το Δ.Σ. του Συλλόγου Δασκάλων και Νηπιαγωγών Χαλκίδας συνδιοργανώνει με το Περιφερειακό Τμήμα Ερυθρού Σταυρού Χαλκίδας δράσεις συγκέντρωσης ανθρωπιστικής βοήθειας για την Ουκρανία.

Α. Συγκέντρωση τροφίμων μακράς διάρκειας από τις σχολικές μονάδες του Συλλόγου (γάλα εβαπορέ, κονσέρβες τροφίμων, δημητριακά, παξιμάδια, ζυμαρικά, όσπρια). Για την καλύτερη οργάνωση της συλλογής από τα σχολεία προτείνουμε ανά ομάδες Σχολείων και Νηπιαγωγείων και διαφορετικό είδος:

1ο, 2ο, 3ο, 4ο, 5ο Δ.Σ.Χ. - γάλα εβαπορέ,

6ο, 7ο, 8ο, 9ο, 10ο Δ.Σ.Χ. - κονσέρβες,

11ο, 12ο, 13ο, 14ο, 15ο Δ.Σ.Χ.- δημητριακά,

16ο,17ο, 18ο, 19ο, 20οΔ.Σ.Χ. - ζυμαρικά,

21ο, 22ο, 23ο, 24ο, 25ο, 26οΔ.Σ.Χ. - παξιμάδια,

Δήμου Διρφύων Μεσσαπίων και Ν. Αρτάκης - όσπρια,

Ληλάντιου, Δροσιάς, Ανθηδόνας - κονσέρβες,

Ερέτριας - Αμαρύνθου - ζυμαρικά,

Βαθέως, Παραλίας, Φάρου, Καλοχωρίου - Παντειχίου -δημητριακά.

Οι υπόλοιπες σχολικές μονάδες του Συλλόγου επιλέγουν κάποιο από τα είδη που αναγράφονται. Περισσότερες διευκρινήσεις στο τηλέφωνο του προέδρου του Συλλόγου 6972725490.

Τα τρόφιμα θα συλλέγονται από 21/3/2022 έως και 8/4/2022 και αφού συσκευάζονται σε χαρτοκιβώτια θα παραδίδονται στα γραφεία του Ερυθρού Σταυρού Τσιριγώτη 7 Χαλκίδα και ώρες 8:30 με 14:30. Τηλέφωνο γραφείων Ερυθρού Σταυρού: 2221022464.

Β. Μουσική διαμαρτυρία κατά του πολέμου στην Ουκρανία στις 8/4/2022 ημέρα Παρασκευή στις 7:00 μ.μ. στην πλατεία Στέλιου Μαργαρίτη (πίσω από τα δικαστήρια) με τους συναδέλφους Γιακουμάκη Νίκο και Μιχαηλίδου Βάσω.

Γ. Δημιουργία αφίσας από του μαθητές των σχολείων κατά του πολέμου και παρουσίασής τους στη μουσική διαμαρτυρία στις 8/4/2022.

Όλοι μας να σταθούμε αλληλέγγυοι στον δοκιμαζόμενο λαό της Ουκρανίας και να βροντοφωνάξουμε να σταματήσει ο πόλεμος.

Ειρήνη για όλους τους λαούς, γιατί στον πόλεμο δεν υπάρχουν νικητές. Στον πόλεμο είμαστε όλοι ηττημένοι.

Αφίσα του Συλλόγου Εκπαιδευτικών Εκπαιδευτικής Περιφέρειας Κύμης.

 

Ανακοίνωση του Συλλόγου Δασκάλων και Νηπιαγωγών Χαλκίδας.

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ

Στις 24 Φεβρουαρίου 2022 τα τύμπανα πολέμου ήχησαν και πάλι στην Ευρώπη με την εισβολή της Ρωσίας στη Ουκρανία. Μια ευρωπαϊκή χώρα εισέβαλε σε μια άλλη επίσης ανεξάρτητη ευρωπαϊκή χώρα. Ένας λαός υποφέρει, καταστρέφεται, κλείνεται στα καταφύγια για να γλυτώσει. Άμαχοι χάνουν τη ζωή τους, οι υποδομές της χώρας διαλύονται.

Ο τρόμος επιστρέφει. Η παράνοια προσπαθεί να επιβληθεί. Θύματα αυτής της αδικαιολόγητης εισβολής είναι ο λαός της Ουκρανίας, τα παιδιά, το μέλλον της Ευρώπης, η ΕΙΡΗΝΗ!

Οι δρόμοι της προσφυγιάς γέμισαν και πάλι!

Το Δ.Σ. του Συλλόγου Δασκάλων και Νηπιαγωγών Χαλκίδας καταδικάζει απερίφραστα την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία.

Ζητάει να σταματήσει ο πόλεμος τώρα.

Όλοι μας να σταθούμε αλληλέγγυοι στον δοκιμαζόμενο λαό της Ουκρανίας.

Όχι άλλο αίμα αθώων.

Όχι άλλες κατεστραμμένες πόλεις, χώρες, ζωές.

Είναι η ώρα να μιλήσει η ΕΙΡΗΝΗ και να σταματήσουν τα όπλα.

Ειρήνη για όλους τους λαούς, γιατί στον πόλεμο δεν υπάρχουν νικητές. Στον πόλεμο είμαστε όλοι ηττημένοι.

Ανακοίνωση ΔΟΕ για την αστυνομική βία.

 

Ο κυβερνητικός αυταρχισμός και η καταστολή δεν μας τρομοκρατούν!

Μετά την απαράδεκτη προσφυγή της πολιτικής ηγεσίας του Υ.ΠΑΙ.Θ. στα δικαστήρια προκειμένου να σταματήσει την καθολική συμμετοχή των εκπαιδευτικών στην απεργία – αποχή από την αξιολόγηση λαιμητόμο του δημόσιου σχολείου, σήμερα απέναντι στη μεγαλειώδη συγκέντρωση και πορεία των εκπαιδευτικών Ομοσπονδιών και των Συλλόγων Π.Ε. – Ε.Λ.Μ.Ε., αποκάλυψαν το πραγματικό τους πρόσωπο: Απρόκλητα και κατόπιν πολιτικής εντολής της κυβέρνησης της Ν.Δ. χτύπησαν με ωμή βία και χημικά την δυναμική πορεία των εκπαιδευτικών στο Σύνταγμα και τους γύρω δρόμους.

Δεν μας τρομοκρατούν, μας πεισμώνουν και μας ενώνουν στον αγώνα για την υπεράσπιση του δημόσιου σχολείου. Η απάντηση του εκπαιδευτικού κινήματος ήταν ξεκάθαρη, μαζική και αποφασιστική: η επιχειρούμενη αξιολόγηση, ο αυταρχισμός και όλα τα αντιεκπαιδευτικά και αντιλαϊκά μέτρα δε θα περάσουν.

Το Δ.Σ. της Δ.Ο.Ε. καταδικάζει την απαράδεκτη επίθεση των δυνάμεων καταστολής και δηλώνει ότι θα συνεχίσει αταλάντευτα στον δρόμο του αγώνα, ακόμα πιο αποφασιστικά και ενωτικά! Οι πολιτικές ευθύνες της κυβέρνησης είναι τεράστιες.  Η συντριπτική πλειοψηφία των εκπαιδευτικών, απορρίπτει το βαθιά αντιεκπαιδευτικό περιεχόμενο των επιχειρούμενων ανατροπών στην Εκπαίδευση. Γυρίζουν  την πλάτη στη πολιτική του Υ.ΠΑΙ.Θ. και τις απειλές της Υπουργού Κεραμέως,  δεν σκύβουν το κεφάλι ούτε στις απειλές ούτε στις αντιεκπαιδευτικές αναδιαρθρώσεις.

Το Υπουργείο κήρυξε τον πόλεμο στους εκπαιδευτικούς. Στη μάχη αυτή θα βγούμε κερδισμένοι οι εκπαιδευτικοί, οι μαθητές και το δημόσιο σχολείο. Δίνουμε υπόσχεση αγώνα στον κλάδο μέχρι τέλους, μέχρι να ανατραπεί η επίθεση που δέχεται η μαχόμενη εκπαίδευση, το δημόσιο σχολείο. Καλούμε τους συναδέλφους σε επαγρύπνηση και αγωνιστική συστράτευση με τις αποφάσεις και τις οδηγίες της Δ.Ο.Ε.

Μαζικά, ενωτικά,  αγωνιστικά θα βγούμε νικητές!

Ψήφισμα καταγγελίας για το όργιο αστυνομικής βαρβαρότητας στη Νέα Σμύρνη.

        Το Δ.Σ. της Δ.Ο.Ε. καταγγέλλει τις ανεκδιήγητες πράξεις αστυνομικής βίας που διαδραματίστηκαν την Κυριακή το μεσημέρι στην πλατεία και το Άλσος της Νέας Σμύρνης. Αστυνομικοί της ομάδας ΔΙΑΣ, κυνήγησαν, ξυλοκόπησαν, απείλησαν και συνέλαβαν νεαρούς πολίτες αυθαίρετα, απρόκλητα και χωρίς κανένα λόγο, μπροστά στα μάτια οικογενειών και μικρών παιδιών.

Σύμφωνα με τις περιγραφές αυτοπτών μαρτύρων, τα σχετικά δημοσιεύματα και την καταγγελία του Συλλόγου Εκπαιδευτικών Π.Ε. Νέας Σμύρνης, αστυνομικοί της ομάδας ΔΙΑΣ εμφανίστηκαν στην πλατεία, τη στιγμή που οικογένειες, μικρά παιδιά και πολύς κόσμος είχε βγει για βόλτα, επιβάλλοντας αυθαίρετα πρόστιμα, παρενόχλησαν οικογένεια με παιδιά γιατί καθόταν σε παγκάκι, ενώ όταν αντιλήφθηκαν ότι ένας νεαρός τους βιντεοσκοπούσε με το κινητό του, κάλεσαν ενισχύσεις και τον κυνήγησαν. Οι αστυνομικές δυνάμεις επιδόθηκαν σε βίαιες επιθέσεις και πραγματοποίησαν προσαγωγές. Οι βιντεοσκοπημένες εικόνες που παρουσιάζουν τον άγριο ξυλοδαρμό νεαρού άνδρα οι οποίες προβάλλονται στα Μ.Μ.Ε. δείχνουν την απίστευτη βαρβαρότητα των αστυνομικών.

Η ειρηνική διαδήλωση που έγινε αμέσως μετά, διαλύθηκε βάναυσα με επίθεση της αστυνομίας έξω από το Δημαρχείο.

Οι αστυνομικές δυνάμεις προχώρησαν σε συλλήψεις με αναίτιες και ανυπόστατες κατηγορίες. Μεταξύ των συλληφθέντων είναι και συνάδελφο εκπαιδευτικός, η αναπληρώτρια δασκάλα του 7ου Δημοτικού Σχολείου Νέας Σμύρνης, Νιόβη Καλοκύρη η οποία μαζί με φίλο της βρισκόταν στο Άλσος για άθληση, έχοντας στείλει το ανάλογο sms. Την ώρα που έφευγαν είχαν την ατυχία να βρεθούν μπροστά στους αστυνομικούς που έπιαναν κόσμο «στο σωρό». Τους έχουν απαγγελθεί κατηγορίες για «βία κατά υπαλλήλων και δικαστικών προσώπων από κοινού, απλή σωματική βλάβη τετελεσμένη από κοινού, εξύβριση κατά συναυτουργία, παραβίαση των μέτρων για την πρόληψη ασθενειών και αντίσταση κατά της αρχής»(!!!) ενώ τις ίδιες copy paste κατηγορίες αντιμετωπίζουν και οι 11 συλληφθέντες.

Ντροπή και αίσχος!

Είναι φανερό ότι η κυβέρνηση καθώς φοβάται την έκφραση της λαϊκής οργής που γεννά η συνολικότερη κατάσταση (διαχείριση πανδημίας, lockdown, κατεδάφιση των εργατικών και δημοκρατικών δικαιωμάτων) επιχειρεί με την ένταση της καταστολής να χτυπήσει τις κινητοποιήσεις πριν προλάβουν να εκδηλωθούν και να αναγκάσει, με τη βία και το φόβο, το λαό να σιωπήσει.

Το Δ.Σ. της ΔΟΕ δηλώνει ότι στηρίζει τη συνάδελφο αναπληρώτρια εκπαιδευτικό (και νομικά), καταγγέλλει τις αναίτιες συλλήψεις, απαιτεί να αποσυρθούν άμεσα οι κατηγορίες και να διαγραφούν όλα τα πρόστιμα που επιβλήθηκαν.

Απαντάμε, αντιστεκόμαστε, αντιδρούμε συλλογικά..

Το Αμφιθέατρο του Παραλόγου.

Όχι Αστυνομία στα Πανεπιστήμια

Σήμερα (11.2.2021) ψηφίζεται το νομοσχέδιο για την Παιδεία. Με αφορμή αυτό το κομβικό γεγονός, ένα σημείο καμπής σε μία ιστορία δύο αιώνων της πανεπιστημιακής ζωής στην Ελλάδα, αναρωτιόμαστε: σε τι αμφιθέατρο θα επιστρέψουμε με το τέλος της πανδημίας; μάλλον στο Αμφιθέατρο του Παραλόγου!

Ως μέλη της Πρωτοβουλίας ΟΧΙ Αστυνομία στα Πανεπιστήμια έχουμε εκφράσει την έντονη αντίθεσή της στην παρουσία της αστυνομίας στα Πανεπιστήμια και έχουμε διατυπώσει συγκεκριμένες θέσεις και προτάσεις. Αλλά και χιλιάδες πανεπιστημιακοί από όλη την Ευρώπη αντιτίθενται στο νομοσχέδιο που κινείται στην κατεύθυνση που επιχειρεί να εφαρμόσει το αυταρχικό καθεστώς του Ταγίπ Ερντογάν στα πανεπιστήμια της Τουρκίας, με τα ίδια επιχειρήματα, με τον ίδιο αυταρχισμό. Αυτές τις δύσκολες ώρες για τα ελληνικά πανεπιστήμια, ο κόσμος του πολιτισμού, παρότι στενάζει κι’ αυτός από τις δραματικές επιπτώσεις της πανδημίας και των κυβερνητικών επιλογών, ήρθε να σταθεί δίπλα μας, δίπλα στους πανεπιστημιακούς δασκάλους, στο διοικητικό προσωπικό των ΑΕΙ, στους φοιτητές και τις φοιτήτριες. Κινηματογραφιστές, ηθοποιοί και καλλιτέχνες του ήχου και της εικόνας συνεργάστηκαν για τη δημιουργία ενός βίντεο που αναδεικνύει το Πανεπιστήμιο ως αυτό που είναι και όχι αυτό που δείχνουν η κυβέρνηση και τα ΜΜΕ: Χώρος έρευνας, διδασκαλίας, διαλόγου, επαγγελματικής ευσυνειδησίας και συνομιλίας με την κοινωνία, χώρος που εμπνέει ανθρώπους με τη φλόγα της ελευθερίας, της δημιουργίας και της προσφοράς ακόμα και στις πιο αντίξοες συνθήκες.

Το Αμφιθέατρο του Παραλόγου παραμονεύει, ας μην το αφήσουμε να κυριαρχήσει!

Υλοποίηση: Αλέξης Αλεξίου, Αλεξάνδρα Ανδρούσου, ΑΝΜΑΡ, Άκης Γουρζουλίδης, Χρήστος Δούρος, Νίκος Έξαρχος, Ειρήνη Θεοδωροπούλου, Χρήστος Καραμάνης, Κόρα Καρβούνη, Τάκης Καρδάσης, Βασιλική Γιολάντα Κήτα, Νίκος Κορωνίδης, Φανή Κουντούρη, Χριστίνα Λαρδίκου, Μανώλης Μανουσάκης, Ειρήνη Μίχα, Νίκη Μπίζου, Αφροδίτη Νικολαΐδου, Μάκης Παπαδημητρίου, Δημήτρης Ρουχίτσας, Αντιγόνη Ρώτα, Ναταλία Σουΐφτ, Γιάννης Στάνκογλου, Χρήστος Στέργιογλου, Κώστας Στυλιανού, Γιώργος Τασιούλας, Θανάσης Τότσικας, Γιώργος Φουρτούνης, Λάμπης Χαραλαμπίδης, Ελίνα Ψύκου.

Ειδικές ευχαριστίες στον Φοίβο Δεληβοριά.

Christos Stergioglou Κόρα Καρβούνη - Kora Karvouni [Οfficial Ρage] Yiannis Stankoglou Elina Psykou Nat Swift Afroditi Niko Antigoni Rota Akis Gourzoulidis Nikos Exarchos Christina Lardikou

Dimitris Rouhitsas Lambis Charalambidis Φοίβος Δεληβοριάς/Foivos Delivorias

#οχιΑστυνομιαΣταΠανεπιστημια

#οχιΛογοκρισιαΣτηντεχνη

#nounipolice

Γι' αυτό φοβούνται και τα λουλούδια.

Αναδημοσίευση από το TVXS

Ο καθηγητής και γυμνασιάρχης του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, Γιώργος Θαλάσσης, με μια ανάρτηση - ξέσπασμα για την αστυνομική βία και την αστυνομοκρατία στην επέτειο της δολοφονίας του Αλέξη καταγγέλλει το «κατοχικό καθεστώς της ντροπής και της κατάντιας». 

Ο κ. Θαλάσσης περιγράφει όσα έζησε θέλοντας να προσεγγίσει το σημείο της δολοφονίας για να αφήσει, μαζί με τη σύζυγό του, λουλούδια. 

«Απαγορεύεται», του είπαν οι αστυνομικοί και ο αξιωματικός τους. «Απαγορεύονται οι συναθροίσεις του λέω. Εμείς είμαστε μόνο δύο, η σύζυγός μου κι εγώ. Δεν υπάρχει καμιά συνάθροιση. "Όχι", μου λέει. Η εντολή είναι να μην πλησιάσει κανείς στο μνημείο. Αν κάνετε ακόμη ένα βήμα θα σας προσαγάγω. Συνεχίζω "Αυτοί που σας έδωσαν την εντολή δεν ντρέπονται. Εσείς που την εκτελείτε ντρέπεστε ή την εκτελείτε με ευχαρίστηση;". "Αυτή είναι προσωπική ερώτηση και δεν είμαι υποχρεωμένος να απαντήσω". Ε, λοιπόν, εγώ σας λέω ότι ντρέπεται, γιαυτό δεν μπορεί να απαντήσει. Αλλιώς τίποτε δεν θα τον εμπόδιζε να πει "Όχι, δεν ντρέπομαι"».

«Εκεί κατάντησαν. Μόνο η κυβέρνηση δεν ντρέπεται. Μόνο ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί του δεν ντρέπονται. Γιατί αυτό που υπερτερεί σε αυτούς είναι ο φόβος. Φοβούνται ό,τι σημαίνει η δολοφονία του Αλέξανδρου. Φοβούνται τα λουλούδια στο μνημείο. Φοβούνται το κλαδί με τα 3 ρόδια που έκοψα το πρωί από τον κήπο, για να τα αφήσω στο μνημείο. Γιατί τα ρόδια είναι το σύμβολο της ζωής και του θανάτου».

«Δεν τα άφησα στο μνημείο, αλλά στη γωνία Τζαβέλλα και Ζωοδόχου Πηγής, εκεί από όπου έφυγε η σφαίρα του Κορκονέα, η σφαίρα που χτύπησε τον Αλέξανδρο κατάστηθα, η σφαίρα που σκότωσε τη δημοκρατία. Αλλά η δημοκρατία θα αναστηθεί κάποια στιγμή. Θα την αναστήσουμε εμείς. Ο Αλέξανδρος όμως δεν θα αναστηθεί. Γιατί ο Αλέξανδρος ζει. Ο Αλέξανδρος δεν θα πεθάνει ποτέ. Γι αυτό φοβούνται».

Επίκαιρα

ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΘΡΑΝΙΟ 

«ΕΠΙΚΑΙΡΑ» 

Διαδηλωτές τηρώντας τα μέτρα προστασίας κατά του κορονοϊού πραγματοποίησαν χτες συμβολικές εκδηλώσεις μνήμης αποτίοντας φόρο τιμής στους αγωνιστές και αγωνίστριες της εξέγερσης του Πολυτεχνείου και του αντιδικτατορικού αγώνα. Υπενθύμισαν τα πάντα επίκαιρα συνθήματα, σήμερα πιο πολύ από ποτέ, για καλύτερη παιδεία και υγεία. 

Με άλλοθι καταστολής την πανδημία οι δυνάμεις της αστυνομίας, μη τηρώντας κανένα υγειονομικό μέτρο, εφάρμοσαν την απαράδεκτη αντιδημοκρατική απόφαση για απαγόρευση των συναθροίσεων. Η κυβερνητική αλαζονεία υποστηριζόμενη από τη συντριπτική πλειοψηφία των ΜΜΕ ενισχύει το αυτάρεσκο πρόσωπό της. Οι κυβερνώντες πιστεύουν ότι μπορούν να κάνουν ό, τι θέλουν. Παροιμιώδης η ανικανότητά τους! Αντί να συμφωνήσουν σε συμβολικές εκδηλώσεις για την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, όπως ήταν και η πρόταση από κόμματα, φορείς και πολλούς πολίτες, με ένα όργιο βίας και καταστολής προσπάθησαν και τελικά απέτυχαν να αποτρέψουν την πραγματοποίηση εκδηλώσεων. 

Όπως απέτυχαν και στον έλεγχο της πανδημίας με τα νοσοκομεία υποστελεχωμένα και τις ΜΕΘ πλήρεις διασωληνωμένων. Με την οικονομία κλειστή και στα ΜΜΜ με στοιβαγμένο τον κόσμο. Με όλα τα σχολεία σε τηλεκπαίδευση και τους γονείς βογκώντας να προσπαθούν να βρουν χρήματα για ακόμα έναν υπολογιστή , αναζητώντας, μάταια, τα τάμπλετ που μοιράζει δωρεάν το Υπουργείο. 

Δεν τους τελειώνει η αυθαιρεσία και ο αποπροσανατολισμός. Μεταφέρουν τις εγκληματικές τους ευθύνες για την ελλειπή στελέχωση και οχύρωση του συστήματος υγείας, τις πολυπληθείς σχολικές τάξεις και τα στοιβαγμένα άτομα στα ΜΜΜ στην ατομική ευθύνη των πολιτών. Και όταν η χουντικής έμπνευσης διάταξή τους απαγορεύει τις συναθροίσεις φταίνε οι διαδηλωτές που φορώντας μάσκες και τηρώντας τις αποστάσεις διασπείρουν τον ιό. 

Όμως πριν από 47 χρόνια στο Πολυτεχνείο γράφτηκαν στιγμές αλληλεγγύης, αυταπάρνησης, ελευθερίας και δημοκρατίας που οφείλουν να κρατηθούν ζωντανές και να προσφερθούν ως ελπίδα στα παιδιά μας. Οφείλουμε να μην τις χαρίσουμε σε κανέναν. 

ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΘΡΑΝΙΟ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΕΥΒΟΙΑΣ 

teleftaiathrania@gmail.com

http://teleftaio-thranio.blogspot.gr/

https://www.facebook.com/groups/555132465292949/

Γυναικοκτονία, όχι οικογενειακή τραγωδία!

Άρθρο του Νίκου Σαραντάκου

Αναδημοσίευση από το "Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία"

Πριν από μερικές μέρες δολοφονήθηκε στη Σητεία μια 32χρονη μητέρα δύο παιδιών -τη στραγγάλισε ο εν διαστάσει σύζυγός της μπροστά στα μωρά παιδιά τους.

Τα Χριστούγεννα, η Κατερίνα, έτσι έλεγαν τη δολοφονημένη, είχε εγκαταλείψει το σπίτι όπου έμενε με τον άντρα της, επειδή αυτός τη χτυπούσε και την απειλούσε συνεχώς, και είχε πάει να μείνει με τη μητερα της. Εκείνος καθημερινά της ζητούσε να γυρίσει πίσω και ταυτόχρονα την απειλούσε πως αν πάει στην αστυνομία θα τη σκοτώσει. Στις 4 Φεβρουαρίου η Κατερίνα μαζί με συγγενείς της πήγε στο αστυνομικό τμήμα και κατάγγειλε ότι ο εν διαστάσει σύζυγός της την απειλούσε. Επειδή όμως οι καταγγελίες δεν είχαν χρονικό προσδιορισμό δεν κινήθηκε η διαδικασία του αυτοφώρου.

Και βγήκε στην τηλεόραση ο πατέρας του συζυγοκτόνου και είπε πως ήταν η κακιά η ώρα, εννοώντας πως αν στο σπίτι υπήρχε και κάποιος άλλος δεν θα γινόταν το φονικό, και ότι εκείνος την αγαπούσε κι εκείνη δεν τον στήριζε, κι αν εκείνη είχε γυρίσει στον άντρα της θα ζούσε τώρα, και ότι αυτό θα μπορούσε να συμβεί στον καθένα και ότι ο γιος του μετάνιωσε και τώρα τον έχει συγχωρήσει ο Θεός, και μάλιστα οι αστυνομικοί κατά παράβαση των κανονισμών τον άφησαν να του μιλήσει όση ώρα ήθελε και να τον αγκαλιάσει. Και η γιαγιά του 36χρονου δράστη είπε πως το θύμα «δεν του φερόταν καλά» και έκλαψε επειδή τώρα «το παιδί καταστράφηκε».

Εδώ υπάρχει ένα κοινό μοτίβο με δυο άλλες πολύ πρόσφατες περιπτώσεις γυναικοκτονιών. Να θυμίσω ότι και η 29χρονη Αγγελική Πέτρου, που δολοφονήθηκε στις αρχές του χρόνου στην Κέρκυρα από τον πατέρα της που δεν ενέκρινε τον δεσμό της, είχε επίσης αποταθεί στην αστυνομία ένα χρόνο πριν το φονικό, παραπονούμενη για τη συμπεριφορά του πατέρα της.

Αλλά και η Ελένη Τοπαλούδη, η φοιτήτρια που βιάστηκε και δολοφονήθηκε στη Ρόδο, είχε κι αυτή καταγγείλει στην αστυνομία προηγούμενο βιασμό της -χωρίς να γίνει τίποτα τότε. Τώρα μόνο άρχισε να ερευνάται η υπόθεση και εντοπίστηκαν δράστες.

Όπως διαβάζω, σύμφωνα με την έκθεση Η βία κατά των γυναικών και η προσχώρηση της Ε.Ε. στη Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης, που δημοσιοποιήθηκε από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στις 15 Νοεμβρίου 2017, η έμφυλη βία και συγκεκριμένα η ενδοοικογενειακή βία έχει καταστεί για τις Ευρωπαίες μεταξύ 15 και 44 χρόνων η πρώτη αιτία αναπηρίας και θανάτου, αφήνοντας πίσω ακόμη και τα αυτοκινητικά δυστυχήματα ή τον καρκίνο. Οι αριθμοί είναι τρομακτικοί, καθώς όπως καταγράφεται 50 γυναίκες στην Ε.Ε. δολοφονούνται κάθε εβδομάδα, από νυν ή πρώην σύντροφό τους.

Επιπλέον, βάσει των στοιχείων του Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου για την Ισότητα των Φύλων, EIGE:

Στην Βρετανία, κάθε τρεις μέρες δολοφονείται μία γυναίκα

Στη Σουηδία, κάθε δέκα μέρες κακοποιείται μέχρι θανάτου από το σύζυγο ή σύντροφό της

Στην Ισπανία, μία γυναίκα δολοφονείται κάθε τέσσερις μέρες, περίπου 100 τον χρόνο

Στην Γαλλία, μία γυναίκα δολοφονείται κάθε πέντε μέρες εξαιτίας κακοποίησης στο σπίτι

Στην Πορτογαλία, 28 γυναίκες δολοφονήθηκαν μέσα στο 2018 από τον σύζυγο ή τον πρώην σύζυγό τους. Η χτεσινή μέρα κηρύχτηκε μέρα εθνικού πένθους για τις 28 γυναικοκτονίες.

Οι αριθμοί είναι πολύ χειρότεροι σε άλλες περιοχές του πλανήτη, ιδίως στη Λατινική και Κεντρική Αμερική και την Ινδία, κάτι που ώθησε κάποιες χώρες της περιοχής να θεσπίσουν ως ιδιαίτερο αδίκημα τη γυναικοκτονία.

Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις γυναίκες τραυματίζονται και δολοφονούνται επειδή αντιστάθηκαν στον βιασμό, επειδή απέρριψαν κάποιον άντρα, επειδή ζήτησαν να χωρίσουν ή χώρισαν, επειδή δεν θέλησαν να γυρίσουν στη συζυγική εστία, επειδή ο άντρας τους ζήλευε, επειδή είχαν εξωσυζυγική σχέση, επειδή ο πατέρας ή ο αδελφός τους δεν ενέκριναν τον δεσμό τους, επειδή ως ανύπαντρες είχαν σχέση.

Στην Ελλάδα δεν έχουμε στατιστικά στοιχεία για τις δολοφονίες γυναικών, γενικότερα δεν ξέρω αν κρατάμε στατιστικά στοιχεία για τα περιστατικά έμφυλης βίας, ούτε ξέρω αν θα μπει στη στατιστική της έμφυλης βιας το προχτεσινό περιστατικό στο Περιστέρι, όπου πέντε οπαδοί μιας ομάδας ξυλοκόπησαν γυναίκα οπαδό άλλης ομάδας. Όπως λένε οι ίδιοι, «ωραία γκομενίτσα είναι και της την πέσανε για σεξ, δεν κάθισε κι έφαγε τα χαστούκια της», κάτι απόλυτα φυσιολογικό δηλαδή, αφού η γυναίκα θεωρείται κτήμα του άντρα -του συζύγου της, του πατέρα της, του πρώην συζύγου της, του φίλου της, του κάθε άντρα τελικά. Εκείνη φταίει που δολοφονήθηκε, που βιάστηκε, που έφαγε τα χαστούκια της: έφυγε, δεν γύρισε, δεν του κάθισε.

Υπάρχουν πολλοί απαίσιοι ευφημισμοί για τις γυναικοκτονίες. Τις λένε «εγκλήματα πάθους», τις λένε «οικογενειακές τραγωδίες», τις λένε, αν και αυτό ευτυχώς ακούγεται λιγότερο στη χώρα μας πια, «εγκλήματα τιμής». Πριν από μισόν αιώνα, αντίθετα, διάβαζε κανείς συνέχεια στην εφημερίδα για «εγκλήματα για λόγους τιμής» -και συνήθως ο χαρακτηρισμός αυτός έφερνε αυτόματα την ευνοϊκή μεταχείριση του φονιά (πατέρα, συζύγου, αδελφού), που όχι σπάνια καταδικαζόταν σε ελαφρές ποινές, ίσα να καλύπτουν την προφυλάκιση, που ανακοινώνονταν ενώ το ακροατήριο -σύσσωμη η τοπική κοινωνία- χειροκροτούσε σε ένδειξη συμπαράστασης στον φονιά.

Τώρα δεν λέμε για εγκλήματα τιμής αλλά εξακολουθεί να γίνεται λόγος για «έγκλημα πάθους» και για «οικογενειακή τραγωδία» -ο όρος χρησιμοποιήθηκε και για τη γυναικοκτονία της Σητείας, και ήδη η χρήση των όρων έχει στρώσει παχύ χαλί για να πέσει στα μαλακά ο φονιάς στη δίκη.

Κι όταν επιχειρήσεις να μιλήσεις για γυναικοκτονία, έρχονται οι πληρωμένοι κονδυλοφόροι της πατριαρχίας και σου λένε πως η λέξη προσβάλλει τις γυναίκες επειδή τις απανθρωποποιεί, επειδή δεν τις θεωρεί ανθρώπους. Κι από κοντά έρχονται κάποιοι άλλοι επαναστάτες (της φακής) και σε λένε «δικαιωματικό της Χίλαρι Κλίντον» αν μιλήσεις για πατριαρχία και για σεξισμό.

(Πολύ χαρακτηριστικά, ο συντάκτης του Σκάι, σε άρθρο για την κήρυξη εθνικού πένθους χτες στην Πορτογαλία, χρησιμοποίησε τον όρο «γυναικοκτονία», που δεν μπορούσε να τον αποφύγει αφού υπήρχε σε δηλώσεις Πορτογαλίδας ακτιβίστριας, μέσα σε εισαγωγικά, λες και τον πιάνει με τα γάντια για να μη μολυνθεί! : «Η ‘γυναικοκτονία’ είναι μια εθνική μάστιγα στην οποία πρέπει να ευαισθητοποιηθεί ο μέγιστος αριθμός ατόμων»)

Θα μου πείτε, τι θα αλλάξει αν πούμε «γυναικοκτονία» το φονικό της Σητείας και όχι «συζυγοκτονία» ή «ανθρωποκτονία» ή «δολοφονία»; Πιστεύω ότι έχει σημασία. Πιστεύω ότι με το να αναγνωρίσουμε και να κατονομάσουμε την έμφυλη βία, κοιτάζοντας το πρόβλημα κατάματα και μην κρύβοντάς το κάτω από τα πέπλα της «οικογενειακής τραγωδίας» και της «κακιάς στιγμής», βοηθάμε να αποκτήσει όλη η κοινωνία συναίσθηση του προβλήματος, κι έτσι την επόμενη φορά που η Ελένη, η Κατερίνα, η Αγγελική θα καταγγείλουν ότι απειλούνται, ότι βιάστηκαν, ότι ξυλοκοπήθηκαν, η απάντηση των αρχών δεν θα είναι τυπική, θα δένει τα χέρια του επίδοξου δράστη αντί να του δίνει το ελεύθερο. Αλλιώς, αν δεν κάνουμε τίποτα, θα συνεχίσουμε να μετράμε νεκρές γυναίκες.

Σήμερα είναι 8 Μαρτίου, ημέρα της γυναίκας, και συνηθίζω τέτοια μέρα κάθε χρόνο να βάζω ένα άρθρο όπου μιλάω για τη ντροπιαστική υποεκπροσώπηση των γυναικών στις θέσεις εξουσίας και στις διευθυντικές θέσεις (παράδειγμα από πρόπερσι) και λέω για την ανάγκη να θεσπιστεί ποσόστωση, και μου λέτε πως η ποσόστωση υποτιμά τις γυναίκες και πως θα οδηγήσει σε αναξιοκρατικές τοποθετήσεις -ενώ ζούμε σε μια χώρα που η τελευταία αναξιοκρατική τοποθέτηση έγινε το 1830 όταν ο Καποδίστριας διόρισε τα αδέρφια του Αυγουστίνο και Βιάρο σε ανώτατα κρατικά αξιώματα.

Άκουσα σήμερα στο γαλλικό ραδιόφωνο ότι η γαλλική πολεμική αεροπορία ξεκινάει πρόγραμμα για να αυξήσει τα ποσοστά γυναικών στις τάξεις της, διότι τώρα έχει μόνο 20% γυναικείο προσωπικό, ενώ στους αξιωματικούς το ποσοστό είναι ακόμα χαμηλότερο, μόλις 14%. Άκουσα επίσης, στο ελληνικό ραδιόφωνο, ότι στον νέο νόμο περί αθλητισμού που έρχεται για ψήφιση καθιερώνεται ποσόστωση των φύλων στα συμβούλια των αθλητικών ομοσπονδιών, που σήμερα ανδροκρατούνται, με αποτέλεσμα οι ομοσπονδίες να έχουν ξεσηκωθεί -προς ενημέρωση, στο εξωτερικό οι αθλητικές ομοσπονδίες έχουν εδώ και χρόνια ποσόστωση, και η ίδια η FIFA. Είπα να τα γράψω κι αυτά, τελικά όμως αποφάσισα να δώσω την έμφαση στη γυναικοκτονία, αν και τα ζητήματα είναι αλληλένδετα.

Κι επειδή είναι αλληλένδετα, κλείνω το άρθρο αντιγράφοντας από τον ιστότοπο της Διεθνούς Αμνηστίας μια καταγγελία για τον νέο Ποινικό Κώδικα που έδωσε στη διαβούλευση η κυβέρνηση, ο οποίος στο θέμα του βιασμού χειροτερεύει τα πράγματα, αν αληθεύουν τα όσα θα παραθέσω. Φαίνεται όμως πως ακόμα είναι νωρίς και, με την ελάχιστη δύναμη φωνής που έχω κάνω έκκληση στην αριστερή κυβέρνηση να ακούσει το γυναικείο κίνημα και να θέσει ως βάση του βιασμού την απουσία συναίνεσης.

Δόθηκε χτες στη δημοσιότητα το σχέδιο του νέου Ποινικού Κώδικα από το Υπουργείο Δικαιοσύνης, προς δημόσια διαβούλευση.

Η Διεθνής Αμνηστία έχει ξεκινήσει εδώ και καιρό εκστρατεία με αίτημα την τροποποίηση του άρθρου 336, που περιλαμβάνει τον ορισμό του βιασμού, έτσι ώστε αυτός να ορίζεται με βάση την απουσία συναίνεσης.

Στο προτεινόμενο σχέδιο του νέου Ποινικού Κώδικα, διαπιστώνουμε ότι όχι απλώς δεν υιοθετείται ένας ορισμός του βιασμού με βάση τη συναίνεση, αλλά ο ισχύων μέχρι σήμερα ορισμός, αντικαθίσταται με έναν ακόμη χειρότερο. Η νέα πρόταση περιορίζει τις περιπτώσεις της «απειλής σπουδαίου και άμεσου κινδύνου», μόνο σε εκείνες που αφορούν «απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής ακεραιότητας». Με αυτόν τον τρόπο, οριοθετείται ακόμη περισσότερο η έννοια της απειλής (ως αποκλειστικά σωματικής), και κλείνει οποιοδήποτε περιθώριο διαφορετικής ερμηνείας.

Σε κάθε περίπτωση, ο μόνος ορισμός του βιασμού που μπορεί να γίνει αποδεκτός είναι αυτός που θα συνδέεται με την απουσία συναίνεσης. Η Διεθνής Αμνηστία, μετά από αναλυτική έρευνα και στα πλαίσια της εκστρατείας και όλου του υλικού που έχει δημοσιοποιήσει, έχει θεμελιώσει συγκεκριμένα τους λόγους για τους οποίους ένας τέτοιος ορισμός είναι απαραίτητος, έχει αναδείξει τις συγκεκριμένες δεσμεύσεις της Ελλάδας ως προς την υιοθέτησή του, ενώ έχει παράσχει αναλυτικές πληροφορίες για το ισχύον καθεστώς σε μια σειρά χωρών, και ειδικά αυτών που έχουν υιοθετήσει σχετικούς ορισμούς με βάση τη συναίνεση.

Στα πλαίσια της εκστρατείας μας, θα θέσουμε στη δημόσια διαβούλευση με συγκεκριμένο τρόπο και με βάση τις θέσεις μας, το αίτημα της τροποποίησης του άρθρου 336, και της υιοθέτησης ενός ορισμού του βιασμού με βάση την απουσία συναίνεσης. Οι γυναικείες οργανώσεις και συλλογικότητες, καθώς και οι οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, μπορούμε και πρέπει να ενώσουμε τις δυνάμεις μας και να κινητοποιηθούμε, με αίτημα την τροποποίηση του ορισμού του βιασμού. Καλούμε το Υπουργείο Δικαιοσύνης να τοποθετηθεί συγκεκριμένα και να αναλάβει πρωτοβουλία για αυτή την τόσο απαραίτητη νομοθετική αλλαγή.

8 Μαρτίου.

Μιχάλης Κουντούρης - Περιοδικό "Σχεδία" τεύχος 67

Η 8η Μάρτη ξεκίνησε σαν μέρα απεργίας. Ήταν μια μέρα εξέγερσης για τις γυναίκες στα εργοστάσια υφαντουργίας και ιματισμού στην Νέα Υόρκη, το 1857. Έκαναν την πρώτη καταγεγραμμένη στην ιστορία, απεργία γυναικών εργαζομένων, διεκδικώντας μείωση των ωρών εργασίας, ίσα μεροκάματα με τους άνδρες, ανθρώπινες συνθήκες δουλειάς και ζωής. Η απεργιακή συγκέντρωση τότε πνίγηκε στο αίμα, αλλά κατάφερε την ικανοποίηση κύριων αιτημάτων, όπως η μείωση των ωρών εργασίας από 16 σε 10 ώρες. 

Η 8η Μαρτίου έχει οριστεί, ήδη από το 1977, σαν Παγκόσμια ημέρα για τα δικαιώματα της Γυναίκας. Είναι μια μέρα διεκδίκησης και αναγνώρισης των αγώνων που δόθηκαν και δίνονται καθημερινά. 

Έχει καθιερωθεί να λέγεται «Παγκόσμια ημέρα της Γυναίκας», αφήνοντας πίσω αυτό το «για τα δικαιώματα», που περιλαμβάνει αγώνες δεκαετιών και δίνοντας την ψευδαίσθηση ότι υπάρχει ισότητα των φύλων. Όμως, ακόμα έχουν πολλά να κερδηθούν και να αναγνωρισθούν. Πρώτα και κύρια το δικαίωμα στην ζωή. Κάθε μέρα σε όλο τον κόσμο δολοφονούνται γυναίκες, ενώ η έμφυλη βία και ειδικότερα η ενδοοικογενειακή, έχει καταστεί για τις Ευρωπαίες γυναίκες αιτία αναπηρίας και θανάτου. Το κίνημα των γυναικών κατά της σεξουαλικής κακοποίησης, έχει καταφέρει να κινητοποιήσει εκατοντάδες χιλιάδες γυναίκες σε ολόκληρο τον πλανήτη, οι οποίες δυναμικά διεκδικούν όχι μόνο την αυτοδιάθεση του σώματός τους, αλλά και το δικαίωμά τους να λένε «όχι» και αυτό το «όχι» να σημαίνει ακριβώς αυτό. 

Και ύστερα είναι οι έμφυλες διακρίσεις, που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες σε κάθε στιγμή της ζωής τους: στην οικογένεια, στο σχολείο, στην δουλειά, στην διασκέδαση, στον δρόμο, παντού. 

Σήμερα, 160 χρόνια αργότερα, η ημέρα μνήμης, γίνεται και πάλι μέρα διεκδίκησης και απεργίας, με πρωτοβουλία γυναικείων οργανώσεων και φεμινιστικών συλλογικοτήτων. 

Φέτος συμμετέχει και η Ελλάδα στην απεργία, μαζί με 40 άλλες χώρες. Συμμετέχει για την άρνηση στο ψεύτικο χαμόγελο και στις απλήρωτες εργατοώρες που αντικατοπτρίζονται σε ένα μικρό μισθό που αναμένεται να λες κι «ευχαριστώ» που αξιώνεις την καταβολή του. 

Κεντρικό σύνθημα στην απεργία είναι «απεργία στο σπίτι, απεργία στην δουλεία», με τις φεμινιστικές οργανώσεις και συνδικαλίστριες, να καταγράφουν μεγάλη συμμετοχή. Η μεγάλη απεργιακή συγκέντρωση θα γίνει στην πλατεία Κλαυθμώνος στις 13:30. 

Να είμαστε όλοι και όλες εκεί, γιατί η ιστορία έχει αποδείξει ότι 

Χαμένος αγώνας, είναι μόνο αυτός που δεν δόθηκε ποτέ!

Τα κορίτσια στον πλανήτη μου δε γελάνε πάντα.

Αναδημοσίευση από το Νόστιμον ήμαρ.

Του Δημήτρη Βεργίνη

Τα κορίτσια στον πλανήτη μου ζουν, και κυρίως πεθαίνουν, κάπως διαφορετικά από ό,τι θα έπρεπε. Τα κορίτσια στον πλανήτη μου, τα λένε Ελένη κι Αγγελική. Καν τα ονόματά τους δε διαλέγουν. Μεγαλώνουν και τα φέρουν ως υπενθύμιση κάποιας Ελένης και κάποιας Αγγελικής που πέρασαν νωρίτερα και σίγουρα, λιγότερο ή περισσότερο, έζησαν με φόβους και λόγους όμοιους που κι εκείνες δεν τις άφηναν να γελάνε πάντα.

Τα κορίτσια στον πλανήτη μου τα βιάζουν για τον τρόπο που ντύνονται, για το μάκρος της φούστας τους, γιατί πίνουν μόνες ποτό σε ένα μπαρ, γιατί αφήνουν ένα σεξουαλικό υπονοούμενο σε μια κουβέντα. Είναι τα τσουλάκια των πάρτυ, οι πουτάνες της παρέας, οι ντροπές της οικογένειας. Έχουν «ναι» ξεκάθαρα και «όχι» ανύπαρκτα. Κι αν κάποια στιγμή αρθρώσουν μερικά «όχι» δεν είναι άλλο από «ναι» σε αναμονή, από «ναι» που δε βρήκαν τον κατάλληλο άντρα ή την κατάλληλη στιγμή να ειπωθούν. Κι όταν λέγονται όμως, ακόμη κι αν είναι δυνατά, κρυστάλλινα «όχι» χρησιμοποιούνται καταπώς κρίνονται απ’ τις περιστάσεις κι εν τέλει αγνοούνται καταπώς τους πρέπει.

Τα κορίτσια στον πλανήτη μου δολοφονούνται γιατί κανείς δεν ασχολείται με τις καταγγελίες τους για βιασμό. Δολοφονούνται γιατί εκβιάζονται με βίντεο του βιασμού τους που ολόκληρη μια κοινωνία, πονηρά κλείνοντας το μάτι, τα αποκαλεί «ροζ». Δολοφονούνται σε ραντεβού που παν με τη θέλησή τους γιατί νομίζουν είναι με φίλους κι όταν στην πρώτη άρνησή τους ζητήσουν να φύγουν, συνειδητοποιούν πως φίλους μια γυναίκα σε αυτές τις κοινωνίες δύσκολα μπορεί να έχει. Δολοφονούνται αφού βιαστούν, αφού χτυπηθούν, αφού δεθούν, αφού εγκαταλειφτούν, αφού τις πνίξουν. Τα κορίτσια στον πλανήτη μου έχουν δύσκολη ζωή και φριχτούς θανάτους.

Τα κορίτσια στον πλανήτη μου έχουν ένα κοινό με τα χωράφια: οι πατεράδες τους μπορούν να τα αποκαλούν «κτήματά τους». Τους ανήκουν δικαιωματικά. Είναι οι κόρες, τα αγγελούδια, οι κοράκλες τους όσο περπατάν στις πλάκες που έστρωσαν μπροστά τους για να περπατήσουν. Όσο δε λοξοδρομούν. Αν το κάνουν τότε το χέρι σηκώνεται κι η βία είναι το επακόλουθο του αφύσικα –εκ μέρους τους- πράττειν, ενεργείν. Είναι η σκυτάλη στο χαστούκι απ’ το χαστούκι στη μάνα, η σκυτάλη στην καταπίεση απ’ την καταπίεση στην αδερφή, η σκυτάλη στο βιασμό απ’ το βιασμό στην υπάλληλο.

Τα κορίτσια στον πλανήτη μου οι πατεράδες τους τα σκοτώνουν γιατί παντρεύονται χωρίς τη συγκατάθεσή τους. Το 2019. Γιατί κάνουν σχέσεις με αλλοδαπούς, με αλλοεθνείς, με μετανάστες, με πρόσφυγες. Τα προειδοποιούν, τους απαγορεύουν τον έρωτα κι όταν σηκώνουν ανάστημα και υποστηρίζουν την επιλογή τους, τα απειλούν. Και στην πρώτη ευκαιρία, στην πρώτη επόμενη φορά, στο πρώτο ξαναντάμωμα τα σκοτώνουν και τα θάβουν στην αυλή του σπιτιού. Ακόμη και μετά θάνατον να τα έχουν δίπλα τους, κτήμα τους μέσα στο κτήμα τους.

Τα κορίτσια στον πλανήτη μου τα βιάζουν στην Ινδία, τα πουλάνε σκλάβες του σεξ στο Ιράκ, τα απαγάγουν μαζικά στη Νιγηρία, τα αποκεφαλίζουν στη Σαουδική Αραβία, τους ρίχνουν οξύ στο Αφγανιστάν, τα βασανίζουν στη Λιβύη, τα πνίγουν στη Μεσόγειο, τα αρνούνται στην Κίνα, τους κάνουν κλειτοριδεκτομή στη Σομαλία, τα εκτελούν στο Πακιστάν, τα χωρίζουν απ’ τα παιδιά του στις ΗΠΑ, τα παρενοχλούν στην Ευρώπη, τα χτυπάν, τα βιάζουν, τα βιάζουν, τα βιάζουν… παντού.

Τα κορίτσια στον πλανήτη μου δεν είναι ποτέ και πουθενά ασφαλή. Όταν γελάν ομορφαίνουν τον κόσμο. Τα κορίτσια στον πλανήτη μου, όμως, δε γελάνε πάντα.

Άλλη μια περίπτωση εκφασισμού της κοινωνίας: Ζακ Κωστόπουλος.

Αν ο φόβος εξαγριώνει τον άνθρωπο, η αδιαφορία τον κάνει απίστευτα κυνικό και αμέτοχο θεατή ακόμα και αν μπροστά του εκτυλίσσεται απόπειρα ανθρωποκτονίας. 

Η καταγραφή με το κινητό, αναρωτιόμαστε πόσο πουλιέται ένα τέτοιο βίντεο στα διάφορα ΜΜΕ, φυσικά δεν είναι αμέτοχη στάση! Άραγε, βοηθάει περισσότερο από το να επέμβει κανείς άμεσα και να αποτρέψει το κακό; Ή συντηρεί την κοινωνία της κλειδαρότρυπας στην οποία ο πόνος του άλλου είναι απλά θέαμα ή και προϊόν προς πώληση; 

Το σίγουρο, κι από αυτή την περίπτωση που έχει το ονοματεπώνυμοΖακ Κωστόπουλος, είναι ότι στην κοινωνία μας φαίνεται να μην έχουν θέση οι «διαφορετικοί» είτε μπορούν είτε δεν μπορούν να μας ληστέψουν. 

Ας θυμηθούμε τον Μπέρτολτ Μπρεχτ, που έλεγε : «Είναι ευκολότερο να ληστέψεις ιδρύοντας μια τράπεζα παρά απειλώντας έναν ταμία».

..............................

Είναι τυφλός του Λιντς ο νόμος
Είναι κουφός του Λιντς ο νόμος

ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΘΡΑΝΙΟ 

teleftaiathrania@gmail.com

http://teleftaio-thranio.blogspot.gr/

Παρουσίαση βιβλίου.

Απαντάμε στην βία με αγώνα και δράση!!!

Ανακοίνωση του Συλλόγου Δασκάλων και Νηπιαγωγών Χαλκίδας.

Ο Σύλλογος Δασκάλων – Νηπιαγωγών Χαλκίδας συμμετέχοντας δυναμικά στην κινητοποίηση της Παρασκευής 2 Μαρτίου, στο Υπουργείο Παιδείας, δηλώνει την τεράστια αγανάκτηση του, για την απαράδεκτα βίαιη παρουσία των ΜΑΤ, που προσπάθησαν να διαλύσουν μια πολύ δυναμική παρουσία των εκπαιδευτικών, που ζητούσαν το αυτονόητο δικαίωμα στην εργασία.

Σε μια εποχή που στους εργαζόμενους επιβάλλονται τα χειρότερα αντιλαϊκά μέτρα, που έχουν συνέπεια σκληρή λιτότητα, η κυβέρνηση της κυνικής πολιτικής ρηχότητας και του τηλεοπτικού λαϊκισμού ξεπερνάει τον εαυτό της, με απίστευτες πρακτικές τρομοκρατίας ξυλοδαρμών και ρίψης δακρυγόνων.

Καμία συμπεριφορά από τους εκπαιδευτικούς δεν μπορεί να δικαιολογήσει τη βία που χρησιμοποιήθηκε απέναντι σε δάσκαλους. Δεν νομιμοποιούμε ούτε αθωώνουμε τη βία που ασκείται με όποιον τρόπο…. από ένα χρεωκοπημένο σύστημα εξουσίας.

Καταδικάζουμε την αναλγησία της δήθεν «αριστερής» κυβέρνησης γιατί η βία και ο φανατισμός είναι πάντα εχθρός και παράγει κοινωνία θυμάτων, καταστρέφοντας την κοινωνική αλληλεγγύη.

Χαιρετίζουμε τον αγώνα των χιλιάδων εκπαιδευτικών, που συμμετείχαν δυναμικά στις συγκεντρώσεις, αλλά και τον αγώνα που έχουν κάνει οι εκπαιδευτικοί όλα τα προηγούμενα χρόνια για μια εκπαίδευση ποιότητας, για το σχολείο που χωράει όλους τους εκπαιδευτικούς.

Ο αγώνας για μόνιμους διορισμούς είναι συνδεδεμένος και με τις άλλες διεκδικήσεις του κλάδου που σχετίζονται με το τριαντάωρο , την συνταξιοδότηση, τις συγχωνεύσεις , την κατάργηση των σχολείων ΕΑΕΠ….. γι΄αυτό και πρέπει οι διεκδικήσεις να αφορούν το σύνολο των ζητημάτων του Δημόσιου σχολείου.

Τα πρωτοβάθμια σωματεία στα οποία ανήκουν όλοι οι εκπαιδευτικοί και η ΔΟΕ μπορούν και πρέπει να διαδραματίσουν καθοριστικό ρόλο στην οργάνωση αγωνιστικών κινητοποιήσεων και δράσεων. 

Με σημαία του αγώνα μας το διεκδικητικό πλαίσιο όπως αυτό διαμορφώθηκε στην Γενική συνέλευση του κλάδου συνεχίζουμε τον αγώνα για το δικαίωμα στο ποιοτικό δημόσιο σχολείο, για μια ζωή αξιοπρέπειας.

Συνεχίζουμε τη δράση μας …όλοι μαζί… συμμετέχουμε… αγωνιζόμαστε με ελπίδα και δημιουργούμε κίνητρα και σε άλλους …τίποτα δεν χάνεται αν δεν το αφήσεις να χαθεί… 

                                     Για το ΔΣ

            Η Πρόεδρος                        Η Γεν. Γραμματέας

           Βέτα Κορωναίου                     Έφη Βαρβάρου

Σχολική διαμεσολάβηση. Παρουσίαση βιβλίου.

'Αρθρο του Ελπιδοφόρου Ιντζέμπελη 

Αναδημοσίευση από το Διάστιχο. 

Θεόδωρος Β. Θάνος: «Σχολική διαμεσολάβηση: Θεωρία, εφαρμογή, αξιολόγηση» 

Τα τελευταία χρόνια η σχολική βία και εκφοβισμός και οι δυνατότητες αντιμετώπισής τους βρίσκονται στο επίκεντρο του κοινωνικού, εκπαιδευτικού και επιστημονικού ενδιαφέροντος. Ο αγγλικός όρος «μπούλινγκ» έχει μπει στην καθημερινή φρασεολογία. Παρά το γεγονός ότι η σχολική βία και ο εκφοβισμός εμφανίζονται με ήπιες μορφές συχνότητας αποτελούν σημαντικό θέμα στο σχολείο γιατί επηρεάζουν το σχολικό κλίμα, τη σχολική επίδοση, τις σχέσεις μεταξύ των μαθητών, τη διδακτική διαδικασία.

Παρ’ όλα αυτά, οι εκπαιδευτικοί δεν έχουν εκπαιδευτεί επαρκώς σε θέματα διαχείρισης τέτοιων φαινομένων, με αποτέλεσμα να παρουσιάζουν δυσκολίες στην πρόληψη και την αντιμετώπισή τους. Οι κλασικές τιμωρητικές πρακτικές δεν έχουν παιδαγωγικό χαρακτήρα και είναι αναποτελεσματικές. Η διαχείριση των εντάσεων και των συγκρούσεων προϋποθέτουν πλέον εναλλακτικές πρακτικές που βασίζονται στον διάλογο και την κατανόηση. Μια τέτοια πρακτική αποτελεί η διαμεσολάβηση. Η σχολική διαμεσολάβηση, η οποία εφαρμόζεται από τη δεκαετία του 1980 στην Ευρώπη και την Αμερική, εφαρμόζεται πλέον και στην Ελλάδα εδώ και μια δεκαετία, κυρίως σε γυμνάσια και σε μεμονωμένες περιπτώσεις σε δημοτικά σχολεία.

Στο πλαίσιο της προσπάθειας για εξάπλωση της εφαρμογής της διαμεσολάβησης σε περισσότερα σχολεία δημιουργήθηκε το Δίκτυο Σχολείο Σχολικής Διαμεσολάβησης του Παιδαγωγικού Τμήματος Νηπιαγωγών του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, το οποίο αποσκοπεί στην επιμόρφωση και την εκπαίδευση των εκπαιδευτικών και την υποστήριξη των σχολείων που επιθυμούν να εφαρμόσουν το πρόγραμμα σχολικής διαμεσολάβησης.

Τέτοιες προσπάθειες αποτελούν κίνητρο για την εκπαιδευτική κοινότητα. Ακόμη έφεραν και τη συγγραφή βιβλίων που έχουν σχέση με τον εκφοβισμό και τη σχολική βία.

Ένα από αυτά είναι και η Σχολική διαμεσολάβηση, που σε κερδίζει από τις πρώτες σελίδες. Είναι ταξινομημένο έτσι ώστε να μην κουράζει τον αναγνώστη και τα κεφάλαιά του είναι χωρισμένα σε ενότητες που βοηθούν στην κατανόηση του περιεχομένου.

Το πρώτο κεφάλαιο αναφέρεται στη σχολική βία και τον εκφοβισμό. Το δεύτερο κεφάλαιο στη διαμεσολάβηση και την επανορθωτική δικαιοσύνη. Τα επόμενα κεφάλαια αφορούν στην εφαρμογή της διαμεσολάβησης συνομηλίκων στο σχολείο.

Η παρούσα εργασία παρουσιάζει με αναλυτικό τρόπο την εφαρμογή της διαμεσολάβησης στο σχολείο συνδυάζοντας θεωρητικά και εμπειρικά στοιχεία. Συγκεκριμένα, τα θεωρητικά στοιχεία παρουσιάζονται ταυτόχρονα με τα εμπειρικά, ως ενιαίο σύνολο, βάσει της εκπαίδευσης των εκπαιδευτικών στη σχολική διαμεσολάβηση. Για τον λόγο αυτό περιλαμβάνεται πλούσιο εμπειρικό υλικό όπως και το αναγκαίο εκπαιδευτικό, με το οποίο οι ενδιαφερόμενοι εκπαιδευτικοί μπορούν να εκπαιδεύσουν τους μαθητές και να εφαρμόσουν το πρόγραμμα της διαμεσολάβησης στο σχολείο.

Διαβάζοντας το βιβλίο Σχολική διαμεσολάβηση: Θεωρία, εφαρμογή, αξιολόγηση, των εκδόσεων Κυριακίδη, οι φοιτητές, η εκπαιδευτική κοινότητα και οι γονείς έχουν πολλά να κερδίσουν από τις έρευνες, τις αναλύσεις και τις προτάσεις του. Γιατί το βιβλίο αποτελεί εργαλείο για την εκπαίδευση. Και αυτό συμβαίνει γιατί ο συγγραφέας γνωρίζει πολύ καλά το θέμα της διαμεσολάβησης.

Σχολική διαμεσολάβηση

Θεωρία, εφαρμογή, αξιολόγηση

Θεόδωρος Β. Θάνος

Εκδόσεις Κυριακίδη

432 σελ.

ISBN 978-960-599-081-7

Οι πόλεμοι είναι δικοί τους, δικά μας είναι μόνο τα θύματα.

Άρθρο του Νίκου Μπογιόπουλου. 

Αναδημοσίευση από το ενικός.

«Έχουμε πόλεμο». Έτσι ακριβώς το είπε ο πρωθυπουργός της Γαλλίας, ο Μ.Βαλς: «Έχουμε πόλεμο».

Υπενθυμίζουμε:

α) Είναι η Γαλλία του κ.Βαλς, είναι η Γαλλία του «σοσιαλιστή» Ολάντ, που παρέδωσε επιθετικά όπλα στη λεγόμενη «συριακή αντιπολίτευση» και μέσω αυτής στους ισλαμοφασίστες το 2012, και τούτο παρά το εμπάργκο όπλων που είχε επιβληθεί από το 2011.

Η ομολογία είναι του ίδιου του Ολάντ και όπως γράφεται περιέχεται στο βιβλίο του δημοσιογράφου Ξαβιέ Πανόν, με τίτλο «Στα παρασκήνια της γαλλικής διπλωματίας» (εκδόσεις L’ Archipel) που κυκλοφόρησε φέτος. Εκεί σε συνέντευξή του προς τον συγγραφέα, ο Ολάντ ερωτηθείς για τις παραδόσεις γαλλικών όπλων, απαντά: «Αρχίσαμε όταν ήμασταν βέβαιοι πως θα πήγαιναν σε σίγουρα χέρια. Για τα φονικά όπλα, ήταν οι υπηρεσίες μας που προχώρησαν στις παραδόσεις»…

Ανάμεσα στα άλλα όπλα που παρέδωσε η Γαλλία στο όνομα της καταπολέμησης του Άσαντ και σε… «σίγουρα χέρια», ήταν, σύμφωνα με το βιβλίο, κανόνια διαμετρήματος 20mm, μυδραλιοβόλα, εκτοξευτήρες ρουκετών και αντιαρματικοί πύραυλοι…

β) Είναι η Γαλλία, σύμφωνα με τα έγγραφα που κατατέθηκαν στο Συμβούλιο ασφαλείας του ΟΗΕ, η μεν Γαλλία τροφοδοτούσε με όπλα τον λεγόμενο «Ελεύθερο Συριακό Στρατό» παρότι ήταν γνωστό ότι τα δύο τρίτα αυτού του εξοπλισμού προωθούνταν προς την Αλ Κάιντα στη Συρία. 

Ήταν οι μονάδες της Αλ Κάιντα που στη συνέχεια συσπειρώθηκαν - μαζί με τα γαλλικά όπλα τους – με τους τζιχαντιστές του «Ισλαμικού Κράτους»…

***

«Έχουμε πόλεμο» επαναλαμβάνουν οι αρχιστράτηγοι του ολέθρου από τον Λευκό Οίκο μέχρι την Ντάουνινγκ Στριτ και τα επιτελεία του ΝΑΤΟ και της ΕΕ στις πολύπαθες Βρυξέλλες.

Υπενθυμίζουμε: 

α) Ήταν οι ΗΠΑ που εξέθρεψαν το φίδι για να το στρέψουν ενάντια στην Σοβιετική Ένωση. Ήταν 3 Φλεβάρη 1980 όταν ο «μάγος» της αμερικανικής διπλωματίας, ο Μπρζεζίνσκι, φωτογραφιζόταν στο Κίμπερ του Πακιστάν σε συνοριακό φυλάκιο με το Αφγανιστάν, με τον Μπιν Λάντεν.

Όπως βλέπουμε (περιοδικό «American Interest», τεύχος Μάης - Ιούνης 2008), ο Μπρζεζίνσκι, ο σύμβουλος του Κάρτερ, κατόπιν του Κλίντον και αργότερα του Ομπάμα, ως εκπρόσωπος των ΗΠΑ και ο Οσάμα Μπιν Λάντεν ως επικεφαλής και οργανωτής των μουτζαχεντίν τελούσαν σε αγαστή συνεργασία.

Τόσο αγαστή ήταν η συνεργασία τους ώστε ο Μπρζεζίνσκι, εφτά ολόκληρα χρόνια μετά τους Δίδυμους Πύργους, ακόμα δηλαδή και όταν η Αλ Κάιντα λογιζόταν ως η μεγαλύτερη τρομοκρατική απειλή στον κόσμο, όταν τον ρωτούσαν αν είχε να δηλώσει κάτι για την συμμετοχή του στην δημιουργία των μουτζαχεντίν για λογαριασμό των ΗΠΑ, απαντούσε ευθέως και απροκάλυπτα: «Θα το ξαναέκανα»!

β) Ο ευρωατλαντισμός ήταν εκείνος που όχι μόνο κατασκεύασε αλλά και φιλοτέχνησε για μια ολόκληρη περίοδο το προφίλ του φιδιού.

Έτσι παρουσίαζαν οι συνεργάτες – κατασκευαστές του και ο Τύπος της Δύσης τον Μπιν Λάντεν:

«Αντισοβιετικός μαχητής θέτει τον στρατό του στον δρόμο προς την ειρήνη» («The Independent», 6/12/1993)!

Έτσι πλάσαραν τον Μπιν Λάντεν αρχές της δεκαετίας του ’90 οι δυτικοί φίλοι του. Τότεο Μπιν Λάντεν δεν ήταν ακόμα τρομοκράτης. Ήταν ένας καλοκάγαθος… επενδυτής, που τον περιέγραφαν έτσι:

«Σαουδάραβας επιχειρηματίας ο οποίος στρατολόγησε μουτζαχεντίν τώρα τους χρησιμοποιεί σε μεγάλα κατασκευαστικά έργα στο Σουδάν»!

Αυτός ήταν ο Λάντεν, ένας… εργολάβος. 

***

«Έχουμε πόλεμο» και «θα κάνουμε τα πάντα για να νικήσουμε την τρομοκρατία», δήλωσε χτες ο Ομπάμα. Μάλιστα. Αλλά ποιος πολεμάει και έναντι ποίου; 

Υπενθυμίζουμε:

α) Η είδηση που μεταδόθηκε από το πρακτορείο ειδήσεων Reuters (Τιερί Μεισάν, http://www.voltairenet.org/article185178.html) και – φυσικά – θάφτηκε, έλεγε ότι:

Το Αμερικανικό Κογκρέσο, σε ειδική συνεδρίαση τον Ιανουάριο του 2014, ψήφισε τη χρηματοδότηση και τον εξοπλισμό μέχρι τις 30 Σεπτέμβρη 2014, όχι μόνο του «Ελεύθερου Συριακού Στρατού», αλλά και των Τζιχαντιστών του «Ισλαμικού Κράτους» (“US Congress secretly approves arms deliveries to Syria”, VoltaireNetwork, 30 January 2014)…

β) Η Δύση ενίσχυσε με κάθε τρόπο τον λεγόμενο «Ελεύθερο Συριακό Στρατό» για να ανατρέψει τον Άσαντ. Αλλά ποιος δεν γνωρίζει ότι ο διοικητής του «Ισλαμικού Κράτους», ο αποκαλούμενος «Χαλίφης Ιμπραήμ», ήταν ένα από τα επιφανή μέλη του Επιτελείου του «Ελεύθερου Συριακού Στρατού» που ενισχύθηκε παντοειδώς από τη Δύση;…

***

Ποιος φταίει, λοιπόν; Το… Ισλάμ, όπως σαλιαρίζουν οι πρόθυμοι σάλιαγκες της θεωρίας του «πολέμου των πολιτισμών»; Η΄ μήπως φταίνε οι Φρανκενστάιν που αφού κατασκεύασαν το «είδωλό τους» τώρα αναζητούν την «αιτία» στο αφιόνι με το οποίο οι ίδιοι οι Φρανκενστάιν πότισαν τα τέρατά τους;

Η απάντηση είναι προφανής από την εποχή που οι Σταυροφόροι καλούνταν να αποκεφαλίσουν τους «άπιστους» αφήνοντας στον Θεό το καθήκον της διαλογής για το ποιος ήταν ή δεν ήταν αμαρτωλός από τα θύματα…

Σε όσους, λοιπόν, «αμφισβητούν» ότι η τρομοκρατία τροφοδοτείται και αξιοποιείται κατά το δοκούν από τους διώκτες της, εκείνοι που απορούν και εξανίστανται με την «συνωμοσιολογία» μας, υπενθυμίζουμε:

-Όχι κάποιο «κομμουνιστικό» και «ρυπαρό» ΜΜΕ, αλλά το αμερικανικό NBC ήταν που έφερε στη δημοσιότητα το σύνολο των στοιχείων (24/8/1998) για την δημιουργία από τις ΗΠΑ των Ταλιμπάν και των πακτωλό των δολαρίων με τα οποία οι Αμερικανοί τροφοδοτούσαν τον Μπιν Λάντεν

-Στο Ιράκ του πρώην φίλου των ΗΠΑ, του Σαντάμ, στο αντιδραστικό πλην πιο κοσμικό κράτος στον αραβικό κόσμο, η κατοχή των Δυτικών έφερε την Αλ Κάιντα.

-Στη Λιβύη βασιλεύει η θεοκρατία και οι φύλαρχοι.

-Στο Αφγανιστάν, στη θέση των κομμουνιστών που κατάργησαν την μπούργκα, η Δύση έφερε τους Ταλιμπάν.

-Στο Πακιστάν, από τον Ζία Ουλ Χακ μέχρι τον Μουσάραφ, και στην Ινδονησία του Σουχάρτο οι δικτάτορες - μαριονέτες των ΗΠΑ φρόντισαν να στρέψουν το λαό στον Μωάμεθ, αφού πρώτα έσφαξαν εκατομμύρια κομμουνιστές.

-Στη Σαουδική Αραβία (που μόλις χτες ανακάλυψε ότι οι γυναίκες είναι… θηλαστικά) και στο Κατάρ είναι η κλίκα των ΗΠΑ που κυβερνάει και αυτή που πρώτη τροφοφοτεί μουτζαχεντίν, ταλιμπάν και τζιχαντιστές.

-Στην Αφρική η «ειρηνική επέμβαση» των ΗΠΑ και της ΕΕ αντί για καταλαγή επέφερε περισσότερο φανατισμό περί το Ισλάμ .

-Στην Παλαιστίνη ένα πολιτικό κίνημα δεκαετιών κάνουν οι Δυτικοί τα πάντα να πάρει θρησκευτικά χαρακτηριστικά.

-Σχεδόν 50 (!) είναι οι επεμβάσεις της Γαλλίας σε Αφρική και Ασία από το 1960 και μετά.

-Πάνω από 900 (!) οι τρομοκρατικές επιχειρήσεις της CIA ανά τον κόσμο μόνο κατά την περίοδο 1961 – 1975, σύμφωνα με τα αποχαρακτηρισμένα έγγραφα της ίδιας της CIΑ.

Σε όλα τα προηγούμενα δεν πρέπει να ξεχνάμε και τούτο: Τις αβυσσαλέες κοινωνικές ανισότητες στο εσωτερικό της Δύσης που γεννούν τον πολτό μέσα από τον οποίο στρατολογούνται οι φυσικοί αυτουργοί εγκλημάτων σαν αυτό που διαπράχτηκε τον Νοέμβρη στο Παρίσι.

***

Ναι, λοιπόν, πράγματι. Έχουμε πόλεμο. Αλλά καθώς το έγκλημα είναι πολύ μεγάλο για να αντέξει κανείς την υποκρισία των δακρυσμένων κροκόδειλων του ιμπεριαλισμού, ας είμαστε σαφείς: Οι πόλεμοι είναι δικοί τους. Δικά μας είναι μόνο τα θύματα.

Ο πόλεμός τους για τα πετρέλαια, για την ενέργεια, για τον έλεγχο των αγορών, για την επέκταση και την ανακατανομή της οικονομικής και γεωστρατηγικής ισχύος τους, είναι οι νεκροί μας.

Ο πόλεμός τους είναι οι νεκροί μας!

Οι ιμπεριαλιστές, οι «σύμμαχοί» μας του ΝΑΤΟ, οι «εταίροι» μας της ΕΕ, αυτοί που όσους πρόσφυγες δεν πνίγουν στο Αιγαίο και δεν εγκλωβίζουν στην Ελλάδα τους «παζαρεύουν» με την Τουρκία, έφεραν την τρέλα του πολέμου τους στα σπίτια μας!

Το κόκκινο του αίματος των αθώων που χρόνια τώρα χύνεται στη Δαμασκό και στη Βαγδάτη, το ίδιο κόκκινο και το ίδιο αθώο χύνεται τώρα στο Μπατακλάν και στις Βρυξέλλες. 

Για τα μονοπώλια και τις πολυεθνικές του πετρελαίου, για τους εργολάβους της ενέργειας και τους πολιτικούς ιθύνοντες της παγκόσμιας γεωπολιτικής σκακιέρας, οι νεκροί στις Βρυξέλλες, στο Παρίσι, στο Λονδίνο, στη Μαδρίτη, στη Νέα Υόρκη, λογίζονται σαν μια «παράπλευρη απώλεια» από την οποία οι Φρανκενστάιν κερδίζουν και πάλι, αξιοποιώντας πολιτικά και οικονομικά τον τρόμο, ρίχνοντας λίπασμα στον φασισμό και στην άκρα δεξιά, φαλκιδεύοντας ελευθερίες, κάνοντας διασύνδεση του προσφυγικού – μεταναστευτικού με την τρομοκρατία, πουλώντας «ασφάλεια» και βρίσκοντας άλλοθι για νέες ιμπεριαλιστικές επιδρομές. 

Το φρικιαστικό έγκλημα, η ανείπωτη τρέλα των δολοφονιών ενισχύει τις φωνές περί επιστροφής της «11ης Σεπτέμβρη», αυτή τη φορά σε ευρωπαϊκό έδαφος. 

Πράγμα που σημαίνει ότι το ρολόι πάει ακόμα πιο πίσω. Το ρολόι θα επιχειρηθεί από τους «προστάτες» μας να γυρίσει σε τέτοιες εποχές και σε τέτοιες συνθήκες ανασφάλειας και φαλκίδευσης των κοινωνικών ελευθεριών, που αξίζει να ακούσουμε την προειδοποίηση του Φραγκλίνου: 

Όσοι δέχονται να θυσιάσουν στοιχειώδεις ελευθερίεςστο όνομα της ασφάλειας, δεν αξίζουν ούτε ελευθερία ούτε ασφάλεια...

Πηγή: enikos.gr

Η Εποχή της Απόγνωσης: θερίζοντας τη θύελλα της δυτικής υποστήριξης στην εξτρεμιστική βία.

Άρθρο του Chris Floyd 

(μετάφραση Σύλβια Βαρνάβα)

Αναδημοσίευση από την Αλφαβήτα

Εμείς, η Δύση, ανατρέψαμε τον Σαντάμ με τη βία. Εμείς, αναντρέψαμε τον Καντάφι με τη βία. Προσπαθούμε να ανατρέψουμε τον Άσαντ με τη βία. Σκληρά καθεστώτα όλα - αλλά πολύ λιγότερο δρακόντεια από τη Σαουδική Αραβία που είναι σύμμαχός μας, και άλλες τυραννίες σε όλο τον κόσμο. Ποιο ήταν το αποτέλεσμα αυτών των παρεμβάσεων; Μια κόλαση στη γη, μια κόλαση που μεγαλώνει όλο και περισσότερο και γίνεται πιο επιθετική από χρόνο σε χρόνο.

Χωρίς το αμερικανικό έγκλημα του επιθετικού πολέμου κατά του Ιράκ – ο οποίος, από τις μετρήσεις που προβάλλονται από τις ίδιες τις δυτικές κυβερνήσεις, άφησε πίσω του περισσότερους από ένα εκατομμύριο αθώους νεκρούς - δεν θα υπήρχε ISIS, ούτε "Αλ Κάιντα στο Ιράκ." Χωρίς την χρηματοδότηση της Σαουδικής Αραβίας και της Δύσης και τον εξοπλισμό ενός κράματος εξτρεμιστικών σουνιτικών ομάδων σε ολόκληρη την Μέση Ανατολή, που χρησιμοποιούνται ως υποκατάστατα για να χτυπηθεί το Ιράν και οι σύμμαχοί του, δεν θα υπήρχε ISIS. Ας πάμε ακόμα πιο πίσω. Χωρίς την άμεση, εκτεταμένη και σκόπιμη δημιουργία από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους Σαουδάραβες συμμάχους της, μιας παγκόσμιας κίνησης ένοπλων σουνιτών εξτρεμιστών κατά τη διάρκεια των διοικήσεων του Κάρτερ και του Ρέιγκαν, δεν θα υπήρχε κανένας «πόλεμος κατά της τρομοκρατίας», ούτε θα υπήρχαν οι τρομοκρατικές επιθέσεις στο Παρίσι.

Και πάλι, ας είμαστε όσο το δυνατόν σαφέστεροι: ο καταχθόνιος κόσμος στον οποίο ζούμε σήμερα είναι το αποτέλεσμα της σκόπιμης πολιτικής και των δράσεων που αναλαμβάνονται από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους συμμάχους τους κατά την διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών. Ήταν η Ουάσιγκτον που οδήγησε ή / και στήριξε την ισοπέδωση της κοσμικής πολιτικής αντίστασης σε όλη τη Μέση Ανατολή, προκειμένου να εκδιώξει μη συνεργάσιμους ηγέτες, όπως τον Νάσερ και να στηρίξει διεφθαρμένους και στυγνούς δικτάτορες, που θα προωθούσαν την ατζέντα των ΗΠΑ που ήταν η πολιτική κυριαρχίας και η εκμετάλλευση των πόρων.

Η ανοικτή ιστορία του τελευταίου μισού αιώνα είναι πολύ σαφής στο θέμα αυτό. Πηγαίνοντας όλο τον δρόμο πίσω στην ανατροπή της δημοκρατικής κυβέρνησης του Ιράν το 1953, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν σκόπιμα και συνειδητά σπρώξει τις πιο ακραίες θρησκευτικές ομάδες, προκειμένου να υπονομεύσουν μια ευρύτερη βάση κοσμικής αντίστασης στην κυριαρχία της ημερήσιας διάταξης.

Γιατί ν’ αναφέρεται αυτή η «αρχαία ιστορία», όταν φρέσκο ​​αίμα ρέει στους δρόμους του Παρισιού; Επειδή το αίμα δεν θα έρεε, εάν δεν υπήρχε αυτή η «αρχαία» ιστορία και επειδή η αντίδραση στον πιο πρόσφατο απόηχο της διακομματικής καλλιέργειας του θρησκευτικού εξτρεμισμού από την Ουάσιγκτον εδώ και δεκαετίες, θα είναι σίγουρα περισσότερη αιματοχυσία, περισσότερη καταστολή και πιο βίαιες επεμβάσεις. Που με τη σειρά τους, αναπόφευκτα, θα παράγουν ακόμη περισσότερες θηριωδίες και αναστάτωση, σαν αυτές που βλέπουμε στο Παρίσι.

Γράφω βρισκόμενος σε απόγνωση. Απόγνωση, φυσικά, από την αχρειότητα που επέδειξαν οι δολοφόνοι των αθώων στο Παρίσι, αλλά ακόμα βαθύτερη απόγνωση για την αχρειότητα των σκανδαλωδών δολοφόνων, που μας έφεραν σε αυτό το άθλιο σημείο της ανθρώπινης ιστορίας: αυτά τα επιχρυσωμένα άτομα, που μπήκαν στις αίθουσες της εξουσίας εδώ και δεκαετίες στους υψηλούς θαλάμους της Δύσης, σκοτώνοντας εκατοντάδες χιλιάδες αθώους ανθρώπους, συνθλίβοντας την κοσμική αντιπολίτευση ευνοώντας δικτάτορες – και ξανά, ξανά και ξανά - υποστηρίζοντας, χρηματοδοτώντας και εξοπλίζοντας μερικούς από τους πιο επιθετικούς σεχταριστές στη γη.

Και μία ακόμη αιτία της απόγνωσης: ότι, παρόλο που αυτή η ιστορική καταγραφή είναι εκεί ανοιχτή και γνωστή, υπάρχει άμεσα διαθέσιμη από τις πιο επικρατούσες πηγές, αγνοείται και θα συνεχίσει να αγνοείται πλήρως, τόσο από τους παίχτες της εξουσίας όσο και από το ίδιο το κοινό. Οι τελευταίοι θα συνεχίσουν να στηρίζουν τους πρώην, καθώς αναπαράγουν και αναμασούν τις ίδιες παλιές πολιτικές παρέμβασης, τις ίδιες παλιές ατζέντες της κυριαρχίας και της απληστίας, ξανά και ξανά και ξανά - δημιουργώντας ολοένα και πιο νέες κολάσεις για να ζούμε μέσα σε αυτές όλοι μας και δηλητηριάζουν τις ζωές των παιδιών μας και όλων εκείνων που θα έρθουν μετά από εμάς.

Πηγές: counterpunch.org , omniatv.com/blog