«Το Σκασιαρχείο» (Τεύχος Ιουνίου 2023)

Αναδημοσίευση από την Εφημερίδα των Συντακτών.

Η συντακτική Επιτροπή του Σκασιαρχείου*

Ψηφίζουμε για ένα δημόσιο, δωρεάν, ανοιχτό, συμπεριληπτικό, κοινοτικό και δημοκρατικό σχολείο!

Η εκλογική πλειοψηφία που θα προκύψει τις επόμενες μέρες μόνο ανησυχία μάς φέρνει για το αγαθό της παιδείας και την περαιτέρω ιδιωτικοποίησή του. Ως παιδαγωγική ομάδα συνεχίζουμε να διεκδικούμε περισσότερη Δημοκρατία και Συμπερίληψη στα δημόσια και δωρεάν σχολεία, όπου/ώστε να μπορούν να συνεχίσουν να πηγαίνουν ΟΛΑ τα παιδιά. Στηρίζουμε δηλαδή ΚΑΘΕ σχολείο της γειτονιάς, ΚΑΘΕ συνάδελφο/ισσα, ΚΑΘΕ παιδί και γονιό στο δικαίωμά τους για δημόσια, δωρεάν εκπαίδευση. Η επιχειρούμενη αξιολόγηση των σχολικών μονάδων και των εκπαιδευτικών ατομικά αποτελεί μέρος ενός ευρύτερου παζλ για το οριστικό τέλος της εκπαίδευσης ως ΚΟΙΝΟΥ, δημόσιου και δωρεάν αγαθού. Αντίστοιχο πρόβλημα αποτελούν οι διαγνωστικού χαρακτήρα εξετάσεις της PISA, όπου δίνεται βάση εξ ολοκλήρου στο γνωστικό σκέλος, αγνοώντας με αντιεπιστημονικό τρόπο τη συναισθηματική ανάπτυξη των παιδιών κι εξαιρώντας τελικά τον μαθητικό πληθυσμό με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες. Η Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής (ΕΒΕ) έκοψε από την Ανώτατη Εκπαίδευση 25.000 μαθήτριες και μαθητές και τους παρέδωσε πελατεία στα «εξομοιωμένα» ιδιωτικά πανεπιστήμια, δηλαδή σε πρώην ΙΕΚ που μεταμορφώθηκαν εν μιά νυκτί σε κολέγια σπουδών – με πολύ χαμηλή ποιότητα σπουδών.

Τα vouchers (επιταγές) και η «ελεύθερη» γονεϊκή επιλογή σχολείου που προωθεί η Νέα Δημοκρατία έρχονται επίσης να συντελέσουν καταστροφικά στον περαιτέρω αφανισμό του δημόσιου χώρου και σε μια ευρύτερη σχολική απο-τοπικοποίηση, η οποία είναι αλματώδης από το 2010 ώς σήμερα. Το υπουργείο Παιδείας και οι δήμοι αναστέλλουν τη λειτουργία ολοένα και περισσότερων δημόσιων εκπαιδευτικών μονάδων στο αστικό αλλά και στο επαρχιακό τοπίο, ενώ ταυτόχρονα παρατηρείται αυξανόμενη ίδρυση ιδιωτικών σχολείων. Τα επικαιροποιημένα επίσημα στοιχεία, αναρτημένα στη σελίδα του ΥΠΑΙΘ, είναι άκρως ανησυχητικά: 876 Νηπιαγωγεία, 159 Δημοτικά, 93 Γυμνάσια, 87 Λύκεια είναι ιδιωτικά, χωρίς να συμπεριλάβει κανείς τους πάμπολλους ιδιωτικούς βρεφικούς, βρεφονηπιακούς και παιδικούς σταθμούς που αποτελούν πλέον την αναγκαστική και κυρίαρχη επιλογή των γονιών. Ας μην ξεχνάμε ότι η πρώιμη παιδική ηλικία αποτέλεσε τον πρώτο εκπαιδευτικό χώρο όπου εφαρμόστηκε η πολιτική του αποκλεισμού παιδιών, ως συνέπεια της πρακτικής του voucher και της υποτιθέμενης ελεύθερης γονεϊκής επιλογής, κάτι που τώρα επιδιώκεται να εφαρμοστεί και στις υπόλοιπες βαθμίδες της εκπαίδευσης.

Σ’ όλα τα παραπάνω οφείλουμε να έχουμε στον νου μας και το φαινόμενο της Κρυφής Ιδιωτικοποίησης, ενός φαινομένου που αφορά την υφαρπαγή κάθε είδους Κοινού και Δημόσιου αγαθού, με το Νερό να αποτελεί το παλαιότερο παράδειγμα, που επανήλθε στην επικαιρότητα. Οι Συμπράξεις Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα (ΣΔΙΤ) –πολιτική που έχουν εφαρμόσει όλες οι κυβερνήσεις των τελευταίων δεκαετιών– έχουν καταστροφικά αποτελέσματα στους τομείς που έχουν εφαρμοστεί (υπηρεσίες, συγκοινωνίες, πολιτισμός, υγεία, εκπαίδευση). Ας ρίξουμε μια ματιά στον χώρο της εκπαίδευσης, με ένα συγκεκριμένο παράδειγμα: στην Αττική με τη μέθοδο των ΣΔΙΤ χτίστηκαν 24 σχολεία. Τα κατασκευάζει με δικά του έξοδα ο ιδιωτικός φορέας που μειοδότησε στον διαγωνισμό και πήρε τη δουλειά και το κράτος για 25 χρόνια τού πληρώνει (υπέρογκα) ενοίκια. Το 2019 το ετήσιο κόστος ενοικίασης των 24 σχολείων ήταν 16 εκατομμύρια ευρώ. Οι Κτιριακές Υποδομές (ΚΤΙΠ), που είναι η μετεξέλιξη του γνωστού μας Οργανισμού Σχολικών Κτιρίων (ΟΣΚ), θα μπορούσαν με κόστος 50 εκατομμύρια να κατασκευάσουν και τα 24 σχολεία (στοιχεία από το Σωματείο εργαζομένων στις Κτιριακές Υποδομές). Με τα ενοίκια τριών μόνο χρόνων που πληρώνει το κράτος θα μπορούσε να έχει αποσβέσει το κόστος κατασκευής όλων των σχολείων! Να σημειώσουμε μόνο ότι ο ιδιώτης κατασκευαστής ελέγχει μετά ασφυκτικά τα της λειτουργίας του σχολείου. Τα κτίρια του ανήκουν και επεμβαίνει στη χρήση των χώρων, στον αριθμό των παιδιών που μπορούν να μπουν στις αίθουσες, στις υπηρεσίες καθαριότητας και φύλαξης, στην απογευματινή χρήση των χώρων, στα πάντα! Υπάρχουν και άλλες σκοτεινές πρακτικές των ΣΔΙΤ, για παράδειγμα το (φαινομενικά) ανάποδο από αυτό που περιγράψαμε: το κράτος παραχωρεί (σχεδόν) δωρεάν δημόσιες υποδομές, όπως το σιδηροδρομικό δίκτυο, πάρκα και πλατείες, σχολεία, μουσεία και αρχαιολογικούς χώρους, σε ιδιώτες με σκοπό την επιχειρηματική εκμετάλλευσή τους ζημιώνοντας τόσο τον πολίτη όσο και το ίδιο το κράτος – θα επανέλθουμε με ξεχωριστό κείμενο.

ΣΔΙΤ, voucher, «ελεύθερη» επιλογή σχολείου… Το αποτέλεσμα; ΚΑΘΕ σχολείο που θέτει (ή του τίθενται) τα όποια ποιοτικά ή ποσοτικά κριτήρια επιλογής μαθητικού πληθυσμού (ανα-)παράγει πολιτικές που είναι εξ ορισμού αντικοινοτικές, μη συμπεριληπτικές και βαθιά ταξικές, απέναντι σε όλες/όλους μας και κυρίως απέναντι στους μη έχοντες φωνή. ΚΑΘΕ ιδιωτικό σχολείο (ή άλλη ιδιωτική εκπαιδευτική δομή) είναι εξ ορισμού χώρος αντικοινοτικός αφού δεν είναι προσβάσιμος σε όλα τα παιδιά και άρα επεκτείνει τις ανισότητες στην ευρύτερη κοινωνική σφαίρα, τόσο σε επίπεδο γειτονιάς όσο και ολόκληρης της επικράτειας.

Οι όποιες ενδεχόμενες καλές προθέσεις του ιδιώτη ιδιοκτήτη ή ιδιοκτητών (αν πρόκειται για συλλογικό υποκείμενο, π.χ. με νομικές μορφές όπως μη κερδοσκοπικό Σωματείο, ΚΟΙΝΣΕΠ κ.ά.) δεν αλλάζουν την κατάσταση. Στα σωματεία αυτά συχνά συμμετέχουν και γονείς –με ψευδοκοινοτικούς όρους– οι οποίοι ασκούν σχεδόν πάντα ασφυκτική πίεση, παρεμβαίνοντας στο παιδαγωγικό έργο των εργαζόμενων εκπαιδευτικών (που οι ίδιοι προσέλαβαν!), καταπατώντας τα εργασιακά δικαιώματά τους, επιβάλλοντας τη φιλοσοφία τους και εκ των πραγμάτων προωθώντας το πελατοκεντρικό σχολείο. Είναι ξεκάθαρο στα μάτια μας ότι όταν σήμερα ένα οποιοδήποτε ιδιωτικό σχολείο ή άλλη ιδιωτική εκπαιδευτική δομή θέλει να αυτοπροσδιορίζεται με όρους όπως «δημοκρατικό», «αταξικό», «ελευθεριακό» και άλλα συναφή, αυτό αποτελεί εγγενή ιδρυτική αντίφαση και εργαλειοποιεί (για να μην πούμε καπηλεύεται) τη σημαντική ιστορία του Αντιφασιστικού Κινήματος όπως και του Μοντέρνου Σχολείου. Τα κινήματα αυτά αναπτύχθηκαν εν μέσω παγκόσμιων και εμφύλιων πολέμων, αλλά και ευρύτερα ανελεύθερων και δικτατορικών καθεστώτων, σε εποχές που δεν υπήρχε ουσιαστικά εθνικό σύστημα δημόσιας και δωρεάν Παιδείας στις χώρες τους. Πολλοί από τους μαχόμενους αυτούς Παιδαγωγούς που συμμετείχαν στα κινήματα αυτά, όπως ο Celestin Freinet, o Paulo Freire, o Janusz Korczak και αντίστοιχα δικοί μας παιδαγωγοί, όπως ο Παναγής Δημητράτος, η Ρόζα Ιμβριώτη, ο Δημήτρης Γληνός που συμμετείχαν στα σχολεία των πόλεων και του βουνού της ΕΠΟΝ, πλήρωσαν ακόμα και με την ίδια τους τη ζωή το όραμά τους για μια προσβάσιμη, δημοκρατική και συμπεριληπτική εκπαίδευση όλων των παιδιών.

Ως εκπαιδευτικοί έχουμε χρέος να παλέψουμε για την παιδαγωγική μας ελευθερία, η οποία αναγκαστικά διασταυρώνεται με τη διεκδίκηση ενιαίων εργασιακών-μισθολογικών δικαιωμάτων στον κλάδο μας και την άρνηση της οποιασδήποτε κατηγοριοποίησης εκπαιδευτικών και σχολείων. Οι πολλαπλές ανισότητες στην Κοινωνία, και συνεπακόλουθα στην Παιδεία, απαιτούν περισσότερη Δημοκρατία και Ισότητα για όλα τα παιδιά και όχι για εκείνα τα λίγα που δύνανται να πάνε σε «καλά» ιδιωτικά σχολεία.

Εμείς, τα μέλη της παιδαγωγικής ομάδας «Το Σκασιαρχείο» αλλά και σύσσωμη η εκπαιδευτική κοινότητα, όπως εκφράζεται συντεταγμένα μέσα από τις συνδικαλιστικές της διαδικασίες, προβάλλουμε και απαιτούμε το δικαίωμα όλων για μια δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση, άξια του ονόματός της, χωρίς ταξικούς φραγμούς, που μόνο αυτή συνάδει με μια Παιδεία πιο δημοκρατική, πιο συμπεριληπτική άρα και πιο ποιοτική.

Έχοντας αυτά στον νου μας ας ψηφίσουμε σε λίγες μέρες για ένα δημόσιο, δωρεάν, ανοιχτό, συμπεριληπτικό, κοινοτικό και δημοκρατικό σχολείο!

*Η Συντακτική Επιτροπή

Δαμιανός Βογανάτσης

Φωτεινή Δημοπούλου

Μπάμπης Μπαλτάς

Κατερίνα Μπάρκα

Κατερίνα Παούρη

Χάρης Παπαδόπουλος

Βίκυ Σπήτα

(Επικοινωνήστε μαζί μας και στείλτε μας τα κείμενά σας για δημοσίευση στο εξής μέιλ: periodikofreinet@gmail.com).

Διαβάστε το τεύχος εδώ.

Ελληνική PISA – Η παιδεία γίνεται ένα απέραντο εξεταστικό κέντρο.

Αναδημοσίευση από το 20/20mag

Άρθρο της Μαρίας Κεφαλά

Προτεραιότητα στην ποσοτικοποίηση και στον κατακερματισμό της γνώσης. Κατηγοριοποίηση των σχολικών μονάδων, με οικονομική στήριξη για τα σχολεία που πετυχαίνουν τα "καλύτερα αποτελέσματα" και υποχρηματοδότηση για τα άλλα.

Στις 18 Μαΐου, 600 σχολεία, 6000 μαθητές της Στ΄ δημοτικού και 6000 της Γ΄ γυμνασίου γίνονται τα πειραματόζωα της κυβερνητικής πολιτικής.

Πρόκειται για την πρώτη εφαρμογή του άρ. 104 του ν. 4823/3.8.2021 του νομοσχεδίου για την παιδεία, που ψηφίστηκε πέρυσι το καλοκαίρι.

Ακολουθώντας κατά γράμμα τις υποδείξεις του ΟΟΣΑ και του ΣΕΒ, η Νίκη Κεραμέως προχωρά σε όλες τις εφαρμογές των διατάξεων που ψηφίστηκαν στο νομοσχέδιο με τον βαρύγδουπο τίτλο: «Αναβάθμιση του σχολείου, ενδυνάμωση των εκπαιδευτικών και άλλες διατάξεις» και εφαρμόζει το άρθρο 104, με τίτλο «Αξιολόγηση του εκπαιδευτικού συστήματος».

Τι είναι;

Το Διεθνές Πρόγραμμα PISA για την Αξιολόγηση των Μαθητών (Programme for International Student Assessment) είναι μία εκπαιδευτική έρευνα που διεξάγεται κάθε τρία χρόνια (από το 2000 έως σήμερα), υλοποιείται από διεθνή ερευνητικά ιδρύματα (PISA Consortium) υπό την οργάνωση της Διεύθυνσης Εκπαίδευσης του ΟΟΣΑ (Οργανισμός για την Οικονομική Συνεργασία και Ανάπτυξη) και τη συνεργασία των συμμετεχουσών στην έρευνα, χωρών.

Τα αποτελέσματα συλλέγονται ανώνυμα και δεν συνεκτιμώνται στους βαθμούς των μαθητών, ενώ οι μαθητές θα κληθούν να απαντήσουν σε ένα εύρος ερωτήσεων κλειστού τύπου. Οι διαγωνιστικές αυτές εξετάσεις θα επαναλαμβάνονται ετησίως. Φορέας υλοποίησης του PISA 2021 στην Ελλάδα είναι το Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής (ΙΕΠ).

Τι αξιολογεί το PISA

Κύριος στόχος του Προγράμματος PISA είναι η αξιολόγηση του εύρους των γνώσεων και των δεξιοτήτων των μαθητών που βρίσκονται στο τέλος της υποχρεωτικής τους εκπαίδευσης, βάσει των οποίων διαμορφώνεται, σε σημαντικό βαθμό, η ουσιαστική και ισότιμη συμμετοχή τους στις σύγχρονα δομημένες κοινωνίες.

Εκκινώντας, επομένως, από ένα κοινά καθορισμένο και διεθνώς αποδεκτό πλαίσιο εργασίας, το πρόγραμμα PISA συλλέγει πληροφορίες για τις επιδόσεις των 15χρονων συμμετεχόντων μαθητών και, την ίδια στιγμή, ανιχνεύει όψεις και δυνατότητες της αποτελεσματικότητας των εκπαιδευτικών συστημάτων των χωρών που λαμβάνουν μέρος στην αξιολόγηση.

Κάθε συμμετέχουσα χώρα έχει, λοιπόν, τη δυνατότητα να αντλεί μέσω του προγράμματος αυτού χρήσιμα στοιχεία για το εκπαιδευτικό της σύστημα, κατορθώνει να κατανοεί τα θετικά στοιχεία και τις αδυναμίες του εκπαιδευτικού της σχεδιασμού και, εντέλει, ανατροφοδοτείται σχετικά με το βαθμό αποτελεσματικότητας του εκπαιδευτικού της έργου ανακαλύπτοντας ταυτόχρονα τις πρακτικές εκπαίδευσης και αγωγής των άλλων συμμετεχουσών χωρών.

Καλέ, αυτό ακούγεται καλό! - Ούτε να το σκέφτεστε... και εξηγούμε γιατί:

Η θέσπιση της «ελληνικής PISA» δεν είναι ένας αθώος σχεδιασμός του ΥΠΑΙΘ.

«Μπορούμε να σχεδιάσουμε με μεγαλύτερη ακρίβεια την πολιτική μας πετυχαίνοντας περισσότερα» μας λέει λίγο πριν την πρεμιέρα της ελληνικής PISA η υπουργός Παιδείας Νίκη Κεραμέως και το εννοεί.

Η πολιτική που σχεδιαζόμουν και θέλουν πετύχουν μέσω PISA είναι η εξής: Αξιοποίηση των αποτελεσμάτων για την αξιολόγηση σχολείων και εκπαιδευτικών, με σκοπό την κατηγοριοποίηση των σχολείων.

Ανάπτυξη ενός δικτύου προνομιακών σχολείων, των πρότυπων και πειραματικών, με στόχο την πρόοδο μιας ολιγάριθμης μαθητικής ελίτ.

Ερωτήσεις πολλαπλής επιλογής που, σε συνάρτηση με την Τράπεζα θεμάτων, με την οποία συνδέονται, ενθαρρύνει την αποστήθιση και τη ρηχή γνώση.

Προώθηση συγκεκριμένης αντίληψης για τη σχολική γνώση, τη διδασκαλία, τη μάθηση, τη σχολική επιτυχία, τους μαθητές.

Κατάρτιση αντί για εκπαίδευση. Έμφαση στην ανάπτυξη δεξιοτήτων, δημιουργία φθηνού εργατικού δυναμικού.

Προγράμματα σπουδών «α λα καρτ», σύμφωνα με τις «ιδιαίτερες ανάγκες» των μαθητών τους, δηλαδή προγράμματα ανάπτυξης συγκεκριμένων γνώσεων και δεξιοτήτων.

Ποσοτικές μετρήσεις με όχημα τα «διαγνωστικά τεστ» είναι εκείνες που θα αποφανθούν για την «αποτελεσματικότητα» του εκπαιδευτικού συστήματος, τις «επιδόσεις των σχολείων» και θα διαμορφώσουν στη συνέχεια και τις παρεμβάσεις της Πολιτείας και τις "μεταρρυθμίσεις" που θα υιοθετηθούν.

Στις προσταγές του ΟΟΣΑ

Με τίτλο «Ευθυγραμμίζοντας τα εκπαιδευτικά επίπεδα με την αξιολόγηση των μαθητών» ο ΟΟΣΑ δίνει τα προστάγματα:

«...η σύνδεση μεταξύ της αξιολόγησης μαθητών, σχολικών μονάδων και εκπαιδευτικών» επισημαίνει ότι «η αξιολόγηση της σχολικής μονάδας, του εκπαιδευτικού καθώς και τα τυποποιημένα τεστ για την αξιολόγηση των μαθητών σε εθνικό επίπεδο πρέπει να εξεταστούν μαζί, έτσι ώστε όχι μόνο να είναι αποτελεσματικές οι νέες πολιτικές όσον αφορά την επίτευξη των στόχων του πλαισίου αξιολόγησης, αλλά και να δημιουργούν συμπληρωματικότητες…».

Σε παλαιότερη σχετική ανακοίνωσή της η ΟΛΜΕ σημείωνε τα εξής:

«Με μια εκπαιδευτική λογική που θυμίζει σε μεγάλο βαθμό την αντίστοιχη μέτρηση της ανταγωνιστικότητας στο πεδίο της οικονομίας, ο ΟΟΣΑ δημιουργεί ακατάπαυστα αξιολογικές ιεραρχίες εκπαιδευτικών συστημάτων, με μια σοβαροφανή και επιστημονικοφανή μεθοδολογία που νομιμοποιεί σε τελική ανάλυση ένα ανταγωνιστικό, αγοραίο και εξετασιοκεντρικό πρότυπο εκπαίδευσης την κατηγοριοποίηση και την ταξική διαφοροποίηση των σχολείων.

Το θεωρητικό μοτίβο είναι απλοϊκό, αλλά ηγεμονικό ταυτόχρονα: υιοθετήστε ότι "αποδίδει", αξιολογήστε σωστά τα σχολεία σας, μετρήστε με ακρίβεια, εξασκήσετε σωστά τους μαθητές σας στις "βασικές δεξιότητες" και θα βελτιωθεί συνολικά η εθνική απόδοσή σας, άρα και η ευημερία.

Αυτός είναι πολύ συνοπτικά, ο πλασματικός κόσμος της κυρίαρχης εκπαιδευτικής πολιτικής σε εθνικό και διεθνές επίπεδο: κριτήρια, δείκτες, εκθέσεις αξιολόγησης, μέτρηση, ανταγωνισμός και ασφαλώς επιχειρηματικότητα».

Ριτσώνα: τρία χρόνια χωρίς σχολείο.

 

Άρθρο του Χρήστου Αλεξίου

Συντονιστή Εκπαίδευσης Προσφύγων Ριτσώνας

Αναδημοσίευση από την Εφημερίδα των Συντακτών.

Ο Συνήγορος του Πολίτη ζητά από τη διοίκηση το κώλυμα να αρθεί το συντομότερο δυνατό, είτε μέσω του υπάρχοντος συστήματος είτε με την εξεύρεση εναλλακτικών μεταφοράς των ιδιαίτερα ευάλωτων αυτών πληθυσμών, που υφίστανται σοβαρή δυσμενή διάκριση.

Η Ανεξάρτητη Αρχή Συνήγορος του Πολίτη, με αναφορά στα υπουργεία Παιδείας, Μετανάστευσης και Ασύλου και την Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας, τον Μάρτιο του 2022 επαναφέρει για πολλοστή φορά το θέμα «Αποκλεισμός από την εκπαίδευση μαθητών/τριών που φιλοξενούνται στη Δομή Φιλοξενίας της Ριτσώνας».

Ως εκ τούτου -πάντα κατά την αναφορά- «πάνω από 270 παιδιά-πρόσφυγες αποκλείονται από τη φοίτηση κατά το τρέχον σχολικό έτος εξαιτίας της έλλειψης μεταφοράς», παρότι «οι αρμόδιες αρχές υποχρεούνται να παράσχουν τα αναγκαία και επαρκή μέσα για την υποστήριξη και διευκόλυνση της σχετικής διαδικασίας». Η αποτυχία της διοίκησης να ανταποκριθεί ουσιαστικά στην υφιστάμενη ανάγκη καθιστά «πλασματική την εικόνα περί διασφάλισης από την πλευρά της πολιτείας του δικαιώματος όλων των παιδιών στην εκπαίδευση, με τα αυξημένα ποσοστά εγγραφής τους σε σχολεία της χώρας».

«Βασικό πρόβλημα εξάλλου αποτελεί, σε πολλές περιοχές της χώρας μέχρι και τα μέσα Φεβρουαρίου, ο τρόπος υλοποίησης των μεταφορών των μαθητών/τριών. Σε πολλές περιοχές ακόμη και μέχρι τις αρχές Ιανουαρίου δεν είχαν ολοκληρωθεί οι διαδικασίες μέσω των Περιφερειών ή οι διαγωνισμοί είχαν κηρυχθεί άγονοι, με αποτέλεσμα οι μαθητές/τριες να μένουν εκτός σχολείου (λ.χ. δομή Μαλακάσας). Σε κάθε περίπτωση σημειώνεται ότι 22 από τις 30 δομές που ανταποκρίθηκαν στο συγκεκριμένο ερώτημα του Συνηγόρου μέσω των ΣΕΠ ενημέρωσαν ότι αντιμετώπισαν πρόβλημα με την εξασφάλιση της μετακίνησης των παιδιών, με την έννοια ότι τα δρομολόγια δεν είχαν ξεκινήσει σε χρονικό σημείο πολύ μετά τον Οκτώβριο ή μέχρι και τον Φεβρουάριο σε ορισμένες περιπτώσεις (λ.χ. ΚΥΤ Λέρου, ΚΥΤ Σάμου, δομές Μαλακάσας, Οινοφύτων, Ριτσώνας, Φιλιππιάδας)».

Ο Συνήγορος του Πολίτη ζητά από τη διοίκηση «το κώλυμα να αρθεί το συντομότερο δυνατό, είτε μέσω του υπάρχοντος συστήματος είτε με την εξεύρεση εναλλακτικών μεταφοράς των ιδιαίτερα ευάλωτων αυτών πληθυσμών, που υφίστανται σοβαρή δυσμενή διάκριση, με ενέργειες των συναρμόδιων υπουργείων που φέρουν την ευθύνη της διασφάλισης της πρόσβασης όλων των παιδιών στην εκπαίδευση και, γενικότερα, της συμμόρφωσης προς τις διεθνείς αλλά και εθνικές επιταγές».

Για πάνω από εκατό μαθητές Δημοτικού σχολείου που μένουν στη Δομή Φιλοξενίας της Ριτσώνας είναι η τρίτη σχολική χρονιά από τον Γενάρη του 2020 που δεν φοιτούν σε σχολείο. Τρία χρόνια χωρίς σχολείο!

Η Περιφέρεια της Εύβοιας με σχολαστική τυπολατρία επιμένει σε δεκάδες διαγωνισμούς μεταφοράς μαθητών, οι οποίοι βγαίνουν άγονοι κατά συρροή και κατ’ εξακολούθηση. Ο τελευταίος θα προκηρυχθεί γύρω στο Πάσχα και θα ολοκληρωθεί όταν τα σχολεία κλείσουν για τις καλοκαιρινές τους διακοπές. Ο υπεύθυνος αντιπεριφερειάρχης Παιδείας, εκτός από τους διαγωνισμούς μεταφοράς, έχει διακριθεί στο παρελθόν για την επιστολογραφία του προς το υπουργείο Παιδείας με αίτημα τον αποκλεισμό των προσφύγων μαθητών από τα σχολεία της Χαλκίδας. Επίσης είναι φανερό ότι η «αποτελεσματικότητα» της Περιφέρειας βάζει σε σκέψεις τους πολίτες και για άλλα θέματα μείζονος σημασίας στην ήδη πολύπαθη Εύβοια.

Πρόσφατα, η πρόταση της Νίκης Κεραμέως για τη δημιουργία ευρωπαϊκής task force με στόχο την υποστήριξη της ουκρανικής εκπαιδευτικής κοινότητας, κατά την έκτακτη σύνοδο των υπουργών Παιδείας των κρατών-μελών της Ε.Ε., που πραγματοποιήθηκε διαδικτυακά την Τετάρτη 16 Μαρτίου, έγινε δεκτή αμέσως. Πέρσι, περίπου τέτοιον καιρό, ο team leader του ΔΟΜ αντικαταστάθηκε, γιατί πήγε να προσφέρει τις υπηρεσίες του στην Υεμένη, σε έναν πόλεμο που κρατάει αρκετά χρόνια, με πρωτοφανή πείνα, χολέρα και δυστυχία, για περίπου 20 εκατομμύρια ανθρώπους. Φέτος, ένα επίκαιρο σκίτσο πραγματικά καυστικό μας ξαναθύμισε την Υεμένη. Ηταν ένα παιδί της Υεμένης πάνω σε έναν σωρό ερειπίων που είχε υψώσει την ουκρανική σημαία με το σχόλιο: «Ισως έτσι μας δουν κι εμάς».

Μην ξεχνάς συνάδελφε...Στη λήθη σου ποντάρουν...

 

Nick Paleologos / SOOC

Αναδημοσίευση από την Αλφαβήτα

Άρθρο της Αλεξάνδρας Θαλασσινού

Δασκάλας

Προέδρου ΣΕΠΕ Εκπαιδευτικής Περιφέρειας Κύμης

Μέλους του Τελευταίου Θρανίου

Συνάδελφε/-ισσα εκπαιδευτικέ….

Μην ξεχνάς τις διαθεσιμότητες απολύσεις των 2.500 συναδέλφων μας στα ΕΠΑΛ το 2014 και την τότε επιχειρούμενη τιμωρητική αξιολόγηση Μητσοτάκη….

Μην ξεχνάς την επιστράτευση των απεργών συναδέλφων μας της Β’/θμιας τότε…

Μην ξεχνάς τις ηλεκτρονικές εκλογές-παρωδία για τα υπηρεσιακά συμβούλια που δε διασφάλιζαν τη διαύγεια και τη διαφάνεια και στόχο είχαν το να «νοιώθει ο καθένας μόνος του» και όχι ως μέλος του Συλλόγου του…..

Μην ξεχνάς ότι σε έχουν υποβάλει σε ένα ατέρμονο κυνήγι χαρτιών για να διοριστείς ενώ θα έπρεπε να μπορείς να διοριστείς με βάση το πτυχίο και την προϋπηρεσία…

Μην ξεχνάς ότι για 10 χρόνια δεν έγινε κανένας μόνιμος διορισμός…..

Μην ξεχνάς ότι έχουν εξισώσει το πτυχίο του ΑΕΙ με αυτό των κολεγίων….

Μην ξεχνάς ότι έβαλαν την Αστυνομία μέσα στα Πανεπιστήμια….

Μην ξεχνάς ότι από το 2009 που μπήκαμε στην οικονομική κρίση οι μισθοί μας δεν επανήλθαν ποτέ ….

Μην ξεχνάς την κατηγοριοποιητική αξιολόγηση σχολείων και την εκδικητική διάθεση του Υπουργείου που μας έχει σύρει τρεις φορές στα δικαστήρια….

Μην ξεχνάς τον αντεργατικό Νόμο Χατζηδάκη που ποινικοποιεί τη συνδικαλιστική δράση και στόχο έχει να διαλύσει τα σωματεία και τους Συλλόγους και να καταστρατηγήσει όσα εργασιακά δικαιώματα μας έχουν μείνει….

Μην ξεχνάς ότι για πρώτη φορά δε μας χορηγούν άδεια εντός εργασιακού ωραρίου για να πραγματοποιήσουμε τη γενική μας συνέλευση και τις εκλογές….

Μην ξεχνάς πόσα παιδιά αποκλείστηκαν από την τηλεκπαίδευση και πόσο με το δικό σου μεράκι και προσπάθεια έγινε η τηλεκπαίδευση χωρίς επιμόρφωση από το Υπουργείο, χωρίς χορήγηση ταμπλετών, έχοντας μάλιστα η Υπουργός παρανομήσει αφού χάρισε τα ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα εκπαιδευτικών και μαθητών στην ιδιωτική εταιρεία Cisco……

Μην ξεχνάς ότι επιχείρησε να μετατρέψει τη σχολική τάξη σε reality show τύπου Big Brother με τη ζωντανή αναμετάδοση μαθήματος….

Μην ξεχνάς τα εργαστήρια δεξιοτήτων που σου επέβαλαν να κάνεις φέτος και τη γενικότερη γραφειοκρατία που σε έχει εξαντλήσει….

Μην ξεχνάς την επερχόμενη τιμωρητική ατομική αξιολόγηση…..

Μην ξεχνάς τους μαθητές μας που ακόμη δε μεταφέρονται εξαιτίας της ολιγωρίας της Περιφέρειας…

Μην ξεχνάς τα κενά σε εκπαιδευτικούς που υπάρχουν ακόμη στα σχολεία….

Μην ξεχνάς τους υποβιβασμούς και τις καταργήσεις των σχολικών μονάδων που έχουν εισηγηθεί για το επόμενο σχολικό έτος, εν μέσω πανδημίας, χωρίς μειώσεις μαθητών και χωρίς καμία ευαισθησία για τα σχολεία της πυρόπληκτης Βόρειας Εύβοιας (θα χαθούν 7 οργανικές θέσεις στο Δήμο Κύμης Αλιβερίου και 48 συνολικά οργανικές θέσεις στην Εύβοια!!)

Μην ξεχνάς την υποχρηματοδότηση της Παιδείας και κατά συνέπεια και των Σχολικών Επιτροπών που δυσκολεύονται ολοένα κα περισσότερο να καλύψουν επαρκώς τις λειτουργικές δαπάνες των σχολείων, τα καύσιμα, τα κτιριακά προβλήματα, κτλ…

Μην ξεχνάς ότι δεν έλαβαν κανένα ουσιαστικό μέτρο για το ασφαλές άνοιγμα των σχολείων μες στην πανδημία (ούτε περισσότερα διαγνωστικά τεστ, ούτε 15άρια το πολύ τμήματα και πρόσληψη περισσότερων εκπαιδευτικών, ούτε πρόσληψη περισσότερων σχολικών καθαριστριών και καθιέρωση του παράλογου μέτρου 50% +1 κρούσματα για να κλείσει τμήμα…)

Μην ξεχνάς…Στη λήθη σου ποντάρουν….

Θυμήσου τον εαυτό σου ή τους συναδέλφους σου που για ασήμαντο παιδαγωγικά και υπηρεσιακά λόγο χρειάστηκε να περάσουν ΕΔΕ από την αυταρχική, απρόσωπη και άτεγκτη εκάστοτε διοίκηση (κουλούρια, κτλ)…

Θυμήσου ότι θεώρησαν ότι δεν έχουμε ίσα δικαιώματα οι μόνιμοι με τους αναπληρωτές και πόσο έχουν αδικηθεί και αντιμετωπιστεί με αυταρχισμό συναδέλφισσες εγκυμονούσες μες στα σχολεία….

Θυμήσου ότι πλειοψηφική απόφαση συλλόγου διδασκόντων (που συνιστά το κυρίαρχο όργανο λήψης αποφάσεων στα σχολεία ακόμη) δεν έχει εφαρμοστεί από Διευθυντή….

Θυμήσου όταν δέχτηκες βία (σωματική ή λεκτική) μέσα στο σχολείο….

Θυμήσου ότι δεν είσαι μόνος/μόνη….

Θυμήσου ότι υπάρχει Σύλλογος κι ότι για να συνεχίσει να υπάρχει (όχι μόνο όταν τον χρειάζεσαι εσύ αλλά πάντα γιατί πάντα κάποιος και κάποια θα τον χρειαστεί) και να αντιστέκεται σε οποιαδήποτε πρακτική διαλύει το δημόσιο δωρεάν δημοκρατικό και συμπεριληπτικό σχολείο, χρειάζεται να αφιερώσεις λίγο από τον ελάχιστο προσωπικό σου χρόνο, να έρθεις, να ειδωθείς με τους συναδέλφους σου, να συμμετάσχεις στη γενική συνέλευση, να σπάσεις τη σιωπή σου, να μιλήσεις, να εκφράσεις τη γνώμη σου στο διάλογο με τους συναδέλφους σου, να συμμετάσχεις στη λήψη αποφάσεων και στις εκλογικές διαδικασίες…..

«Όταν οι ναζιστές ήρθαν για να πάρουν τους κομμουνιστές, σιώπησα επειδή δεν ήμουν κομμουνιστής.

Όταν φυλάκισαν τους σοσιαλδημοκράτες, σιώπησα γιατί δεν ήμουν σοσιαλδημοκράτης.

Όταν ήρθαν να πάρουν τους συνδικαλιστές, σιώπησα γιατί δεν ήμουν συνδικαλιστής.

Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβαίους σιώπησα γιατί δεν ήμουν Εβραίος.

Όταν ήρθαν να συλλάβουν εμένα, δεν υπήρχε πια κανείς για να διαμαρτυρηθεί».

Martin Niemoeller (1892-1984)

Άρθρο συναδέλφου.

του Βασίλη Βατίστα

Αναδημοσίευση από το facebook της ομάδας Fresh-Education

Προς ενημέρωση γονέων σε σχέση με την πολυδιαφημιζόμενη αξιολόγηση στην εκπαίδευση που μοστράρει η κυβέρνηση με τη ρήση: όποιος αξιολογεί, αξιολογείται... Εδώ και χρόνια εφαρμόζονται αντίστοιχα συστήματα αξιολόγησης και με φιλελεύθερες και με σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις στην Ευρώπη και αλλού. Π.Χ.

• Στη Γαλλία τα σχολεία των φτωχών περιοχών έχουν τη δυνατότητα για έως 25% μείωση της διδακτέας ύλης. Οι νέοι συνάδελφοι βρίσκονται υπό το καθεστώς του γυρολόγου που κάθε πρωί μαθαίνει σε ποιο σχολείο θα πάει να καλύψει πιθανό κενό.

• Στην Αγγλία τα σχολεία των πιο φτωχών περιοχών διαλέγουν συγγράμματα και φύλλα αξιολόγησης, χαμηλότερου επιπέδου. Τα παιδιά που προέρχονται από την εργατική τάξη έχουν περίπου 2,5 φορές μικρότερη πιθανότητα να παρακολουθήσουν με επιτυχία το πρόγραμμα που οδηγεί στις ιατρικές, πολυτεχνικές και σχολές φυσικών επιστημών.

• Στη Γερμανία μόνιμοι κρατικοί υπάλληλοι στα περισσότερα κρατίδια είναι μόνο τα στελέχη εκπαίδευσης.

• Στην πολυδιαφημιζόμενη Φιλανδία τα τελευταία χρόνια έχουν κλείσει 2.500 σχολικές μονάδες (περίπου 100 κάθε χρόνο).

• Ο Αυστραλός εκπαιδευτικός, συγγραφέας και ηθοποιός Ned Manning σε άρθρο του στην ηλεκτρονική έκδοσης του Guardian γράφει: «Παρά τους καλούς μισθούς οι Αυστραλοί εκπαιδευτικοί δείχνουν κουρασμένοι από τις ατελείωτες διαδικασίες αξιολόγησης των σχολικών μονάδων και μαθητών…δεν είναι περίεργο που το 30% με 50% των νέων εκπαιδευτικών φεύγουν στα πέντε χρόνια διδασκαλίας…όχι επειδή δεν έχουν τις κατάλληλες ικανότητες αλλά ανακαλύπτουν ότι η διδασκαλία στα σχολεία της Αυστραλίας περιλαμβάνει πολύ δουλεία έξω από την τάξη που έχει να κάνει με γραφειοκρατικές διαδικασίες, άσχετες με αυτό που σπούδασαν, δηλαδή τη διδασκαλίας». Σκηνές, συνάδελφοι, από τα προσεχώς και μάλιστα σε μια Ελλάδα που όχι απλά δεν υπάρχουν καλοί μισθοί αλλά μισθοί παγωμένοι εδώ και 10 χρόνια με ευθύνη όλων των κυβερνήσεων.

Η απόρριψη της αντιεκπαιδευτικής αξιολόγηση που μας «σερβίρουν» δεν είναι θέση άμυνας, δε στεκόμαστε ενοχικά. Είναι κάλπικο το ερώτημα αν είμαστε υπέρ ή κατά της αξιολόγησης, γενικά.

Οι πρώτοι που θέλουμε ένα καλύτερο σχολείο που θα χωράει και θα αγκαλιάζει όλα τα παιδιά είμαστε εμείς. Έχουμε και θέσεις και διεκδικήσεις που απορρίπτονται διαχρονικά από όλες τις κυβερνήσεις.

Είναι απαράδεκτο να λέγεται και να γράφεται ότι οι εκπαιδευτικοί φοβούνται να αξιολογηθούν:

Εμείς την περίοδο της υποχρεωτικής αναστολής λειτουργίας των σχολείων, χωρίς καμία στήριξη, χωρίς τεχνολογικά μέσα και επιστημονική καθοδήγηση, δεν κρατήσαμε ανοιχτή την εκπαιδευτική διαδικασία και την παιδαγωγική σχέση με τους μαθητές μας;

Εδώ και δύο χρόνια, αποκλειστικά με δική μας ευθύνη, δεν προσπαθούμε να λειτουργήσουμε τα σχολεία, ενώ η κυβέρνηση τα μόνα μέτρα που πήρε ήταν οι μάσκες αερόστατο, τα παγούρια μινιατούρα και τα ανοιχτά παράθυρα; Δηλαδή το ΥΠΑΙΘ πως αυτοαξιολογεί το έργο του;

Οι εκπαιδευτικοί στην πλειοψηφία τους δεν είναι ούτε αδιάφοροι, ούτε φοβικοί. Ακόμα και υπαρκτά προβλήματα που υπάρχουν δεν αντιμετωπίζονται με αυτά τα μέτρα. Αν περάσουν τα μέτρα με μαθηματική ακρίβεια το σχολείο θα γίνει ακόμα πιο ταξικό, οι γονείς θα βάζουν βαθιά το χέρι στην τσέπη αφού μαζί με το εκπαιδευτικό προσωπικό θα έχουν την ευθύνη συντήρησής του ( εύρεση χορηγών κ.α). Ο δάσκαλος δε θα κάνει μάθημα αλλά θα συμπληρώνει φόρμες αξιολόγησης ολημερίς και ολονυχτίς χωρίς ουσιαστικό νόημα αφού θα χάνεται πολύτιμος διδακτικός χρόνος. Η στροφή στις εφήμερες δεξιότητες θα αντικαταστήσουν την όποια προσπάθεια ολοκληρωμένης μόρφωσης. Επαναλαμβάνω δεν εξιδανικεύω τη σημερινή κατάσταση αλλά σίγουρα δε θα λυθεί αλλά θα χειροτερέψει με την επιχειρούμενη αξιολόγηση που χωρίς να πέσουν χρήματα σε υποδομές και προσωπικό ψάχνει η κυβέρνηση αποδιοπομπαίους τράγους για ολες τις παθογένειες. Άλλη μια αποθέωση της ατομικής ευθύνης. Νο passaran .

Η λογοτεχνία στο σχολείο: ένα ακόμα “μάθημα”;

 του Αλέξιου Μάινα, ποιητή

Αναδημοσίευση από τον Αναγνώστη.

Α. Εισαγωγή: «Μαθητές» και «μαθητική συνθήκη»

Καλεσμένος από σχολεία –τα χρόνια πριν την πανδημία– σε συζητήσεις και εισηγήσεις για τον ρόλο της λογοτεχνίας στην εκπαίδευση ή στη ζωή των μαθητών, κατέληξα αναπόφευκτα να αναρωτιέμαι για τον ρόλο του σχολείου και της εκπαίδευσης στη ζωή τους. Εντέλει ακόμα και για τον ρόλο της ζωής τους (της προσωπικότητας και εσωτερικής τους ζωής) στο σχολείο.

Η λέξη «μαθητής» με τα χρόνια άρχισε να μου μοιάζει ύποπτη και παραπλανητική. Δεν αναφέρομαι βέβαια στο πανθομολογούμενο «Ars longa, vita brevis», το ταπεινωτικό ωκεάνιο μιας κάθε τέχνης και επιστήμης, της ίδιας της πολυπλοκότητας της ζωής, που κάνει τον καθένα μας μαθητή έως εσχάτων. Δεν αναφέρομαι στο ότι αυτό που μας συνδέει όλους είναι η ιλιγγιώδης άγνοια. Ούτε στην αναγκαστική τόλμη που υπαγορεύει η ίδια η ελλειμματικότητα και ανεπάρκεια, που ως ανθρώπεια συνθήκη αποδεχόμαστε μελαγχολικά χωρίς να χάνουμε την αίσθηση της πορείας προς κάποιο νόημα.

Αναφέρομαι πρωτίστως στην ηλικία εκείνη των πολύ νέων ανθρώπων, των φιλοξενούμενων στο εν λόγω εκπαιδευτικό περιβάλλον, το καθ’ ύλην αρμόδιο για τη γνωστική τους κατάρτιση, τη νοητική τους εξέλιξη, την καλλιέργεια δεξιοτήτων –μεταξύ άλλων και κοινωνικών βέβαια–, την ηθική και ψυχολογική τους ενδυνάμωση – δηλαδή τη σύνολη και πολύδρομη ανέλιξη της προσωπικότητας προς αυτό που φιλοσοφικά ονομάζεται αρετή. Το ερώτημα είναι πώς εξαργυρώνεται θεσμικά και μεθοδολογικά μια τέτοια στοχοθεσία: η συμβολή στην ολοκληρωμένη ανάπτυξη του ανθρώπου. Όχι υπερβατολογικά ιδωμένου, π.χ. ως μελλοντικού πολίτη, αλλά πρωτίστως ως προσώπου.

Εδώ βρίσκεται το κομβικό σημείο: Υπάρχουν εκπαιδευτικά αντικείμενα που αποσκοπούν εν πολλοίς στον εφοδιασμό με γνώσεις, λειτουργώντας κυρίως μέσω αναλυτικών προσεγγίσεων, μέσω του κατακερματισμού σύνθετων φαινομένων της πραγματικότητας σε επιμέρους στοιχεία για την καλύτερη κατανόησή της. Στα αντικείμενα αυτά υπάρχει σαφής ασυμμετρία ανάμεσα σε διδάσκοντα και διδασκόμενο, μιας και ο πρώτος διαθέτει προφανές γνωστικό προβάδισμα. Πρόβλημα της ασύμμετρης εκπαιδευτικής συνθήκης, αυτής του «μαθήματος» ή της «διδακτικής πράξης», δεν είναι μόνο ο κίνδυνος της παθητικότητας –και απάθειας– του προσλαμβάνοντα ως «ανεπαρκούς» (όπως μπορεί να βιωθεί από τη μεριά του) ενόψει μιας «αυθεντίας». Ούτε μόνο η δυσκολία αποφυγής της μετωπικότητας και μονοδρόμησης του επικοινωνιακού σκηνικού από τον διδάσκοντα. Πρόβλημα είναι και ο πειρασμός της γενικευμένης αντίληψης της εκπαιδευτικής διάδρασης ως σχέσης με «μαθητές», δηλαδή μαθητευόμενους, δηλαδή λίγο ή πολύ αγνοούντες ή άπειρους. Η (ας την πούμε) «μαθητική συνθήκη» δεν είναι απλά ασύμμετρη εξ ορισμού, μιας και προϋποθέτει ένα είδος μαθητείας· έχει και υπερβατολογικό χαρακτήρα, δηλαδή δεν αναφέρεται σε πρόσωπα αλλά σε προσλαμβάνοντες. Έτσι, στην περίπτωση γνωστικών αντικειμένων μπορεί μεν να γίνεται (ιδανικά) συνεχής αναπροσαρμογή του τρόπου της διδακτικής πράξης με βάση τις εκάστοτε δεξιότητες, τις ανάγκες και τον χαρακτήρα των μαθητών, όχι όμως του γνωστικού περιεχομένου της, γιατί αυτό αποτελεί το με διάφορους τρόπους προς μάθηση κομιζόμενο.

Υπάρχουν όμως σχολικά αντικείμενα που κινούνται εν μέρει επέκεινα της επικοινωνιακά ασύμμετρης και ως προς το γνωστικό περιεχόμενο αποπροσωποποιημένης «μαθητικής συνθήκης». Τέτοια είναι τα καλλιτεχνικά αντικείμενα. Η ιδιαιτερότητά τους είναι ότι κατά βάση δεν είναι καν αντι-κείμενα, γιατί δεν είναι στατικά, δεν λειτουργούν χωρίς την ετερότητα του υπο-κειμένου ως συνιστώσας δύναμης.

Β. Είναι η λογοτεχνία «μάθημα»; Τι σημαίνει λογοτεχνική ανάγνωση και ποια είναι η ωφέλειά της

Για τον συγγραφέα η λογοτεχνία είναι τέχνη, όχι φιλολογία. Η αντιμετώπιση της τέχνης αυτής ως «μάθημα», δηλαδή η συρρίκνωσή της από τη μια σε ανάλυση σχημάτων, στοιχείων της ζωής συγγραφέων και πτυχών της ιστορίας της λογοτεχνίας, και από την άλλη σε αποκρυπτογραφήσεις πάγιων νοημάτων με την πρόταξη μιας (υποτιθέμενης) συγγραφικής πρόθεσης, αφήνει εκτός σχολείου την πρωτεύουσα λειτουργία της, την ειδοποιό διαφορά της ως τέχνης του λόγου, ως αισθητικά στοχευμένης εκφώνησης.

Λογοτεχνία

ως τέχνη

Στόχος της τέχνης δεν είναι η μάθηση και η μόρφωση, δεν είναι καν η συμφωνία, π.χ. η κατάφαση ερμηνειών, αλλά το βίωμα. Και το βίωμα σχετίζεται με τον βίο, δηλαδή με ό,τι υποκειμενικό και ανεπανάληπτο κομίζει και ο προσλαμβάνων. Ως τέχνη, ως αισθητική διαδικασία η λογοτεχνία εντέλει δεν είναι παρά μια άτυπη «συνωμοσία»: μεταξύ συν-γραφέα και ανα-γνώστη. Συμβαλλόμενα μέρη του αισθητικού συμβάντος είναι και οι δύο, και έτσι στη συνάντηση με το κείμενο ο προσλαμβάνων δεν καλείται ως «μαθητής», αλλά ως συνδημιουργός, ως καθ’ ύλην ειδήμων του εσωτερικού του κόσμου, της βιογραφικά και συναισθηματικά τροφοδοτούμενης ετερότητάς του. Τελική δημιουργία είναι η συμβολή και συνέργεια αυτή: η προσωπική παρανάγνωση, ορθότερα: η «ολοκλήρωση» του κειμένου (όπως το ονομάζει π.χ. ο Wolfgang Iser ή ο Umberto Eco) με την «κατασκευή» του νοήματος.

Ιδιαιτερότητες του λογοτεχνικού κειμένου

Η υποκειμενικότητα του νοήματος

Η φυσική αυτή λειτουργία πατάει στο ότι κάθε λογοτεχνικό κείμενο είναι ένα δίχτυ φτιαγμένο από φράσεις και αποσιωπήσεις. Χωρίς τα συνεχή κενά ανάμεσα στις προτάσεις και τα νοούμενά του (π.χ. απότομα κλεισίματα, χάσματα ανάμεσα στις ενότητες και χρονικά άλματα στην αφήγηση), χωρίς τα απροσδιόριστα σημεία που επιτρέπουν τις αποκλίσεις στην οπτικοποίηση (π.χ. των περιγραφών), χωρίς τις πολυσημίες στη ρητορική και τις μεταφορές του δεν θα αιχμαλώτιζε το ενδιαφέρον, θα έμενε για τους αναγνώστες ψυχολογικά αδρανές. Γιατί θα απέβαλλε ως κλειδαριά το ιδιαίτερο κλειδί τους, δηλαδή την προσωπική τους ανταπόκριση. Το ίδιο το κείμενο δεν είναι παρά ένας αδρός σκελετός που υποστυλώνεται από συμβάσεις του είδους· έτσι, ήδη απ’ τη δόμησή του καλεί σε συνδημιουργία, δηλαδή προϋποθέτει την ενεργητική συνδρομή των αναγνωστών για την επ-ένδυσή του, τη δημιουργία συνδέσεων και τη σύνθεση ολοκληρωμένων νοημάτων. Και δη για έναν ακόμα λόγο: Ανήκει στη φύση του γραπτού να προσλαμβάνεται ως κάτι παροντικό, κάτι που αρθρώνεται τη στιγμή της ανάγνωσης ανεξάρτητα από το αρχικό συγκείμενο ή πλαίσιο της εποχής που γράφτηκε. Η δε ανταπόκριση του κάθε αναγνώστη, π.χ. η νοηματοδότηση των κειμένων, εξαρτάται απ’ τις συνιστώσες της ταυτότητάς του: Τις προσλαμβάνουσες και τα υπάρχοντα γνωστικά σχήματα, τις απόψεις και τα θεματικά ενδιαφέροντά του, τους φόβους-άμυνες και τις επιθυμίες του, την ευαισθησία και οξυδέρκειά του – και τις εκάστοτε προσδοκίες ενώπιον ενός κειμένου.

Για τους λόγους αυτούς το λογοτεχνικό έργο δεν έχει ούτε αντικειμενικό ούτε κάποιο οριστικό νόημα, αλλά εξαρτάται για τη συμπλήρωση (δηλαδή απαρτίωσή) του, για το ζωντάνεμα και την αξιολόγησή του, από το ασυνείδητο κούμπωμα στο βιωματικό υπόβαθρο του αναγνώστη. Δηλαδή και από την ιστορικοκοινωνική του θέση και τις ιδεολογικές, αισθητικές και γλωσσικές του προσλαμβάνουσες, αλλά και από τις ιδιαίτερες ψυχολογικές παραμέτρους, καθώς και τις νοητικές δυνατότητές του. Ο Sartre το διατυπώνει ως εξής: «Το λογοτεχνικό αντικείμενο δεν έχει άλλη ουσία από την υποκειμενικότητα του αναγνώστη».

Η λογοτεχνία είναι συνάντηση

Έτσι, λογοτεχνία επί της ουσίας δεν είναι οι στατικές και αμετάβλητες λέξεις επί της σελίδας, αλλά το συμβάν της εκάστοτε πραγμάτωσης του κειμένου από τον αναγνώστη, δηλαδή η εκάστοτε συγκεκριμενοποίησή του. Η λογοτεχνία δεν είναι κάτι που (προ)υπάρχει, είναι κάτι που συντελείται – με την πράξη της πρόσληψης. Δηλαδή τη συνάντηση ενδο- και εξωκειμενικών παραγόντων. Για το δε περιεχόμενο ενός κειμένου δεν μπορεί κανείς να μιλήσει παρά μέσω της ερμηνείας του, και άρα δεν μιλάει ποτέ για ό,τι υπάρχει στη σελίδα, αλλά για ό,τι ερμήνευσε, π.χ. μέσω της προβολής στοιχείων της προσωπικής ζωής ή φαντασιώσεών του στο κείμενο. Δεν πρόκειται όμως περί προβλήματος ή ελλείμματος, αλλά για το κομβικό στοιχείο της φύσης και λειτουργίας της λογοτεχνίας. Γιατί λογοτεχνία δεν είναι ο σκαριφησμός και (κατόπιν) η επίλυση νοηματικών γρίφων, αλλά μια επενέργεια στον αναγνώστη που εκδηλώνεται στη συνείδηση και ως νόημα. Μόνο η πρόσληψη ζωντανεύει και ενοποιεί το κείμενο, μόνο η πρόσληψη το κάνει λογοτεχνία. Μια άλλη δε πτυχή της λογοτεχνικής εμπειρίας που δείχνει τον άρρηκτο δεσμό και την περιχώρηση (αντι)κειμένου και υποκειμένου, είναι η αποτίμηση της «αξίας» του έργου: οφείλεται πρωτίστως στον τρόπο που επικοινωνεί και συσχετίζεται ο αναγνώστης μαζί του. Έτσι λοιπόν, δεν υπάρχει ουδέτερη ή «απρόσωπη» ανάγνωση. Αλλά ακόμα και να υπήρχε, θα παραβίαζε τη θεμελιώδη καλλιτεχνική στόχευση και εντέλει τον λόγο ύπαρξης της λογοτεχνίας: την προσωπική εμπλοκή.

Η αστάθεια των ανταποκρίσεων ακόμα και του ίδιου αναγνώστη

Μια εμπλοκή μάλιστα που είναι τόσο ευπαθής και φασματική, ώστε εξαρτάται και για τον ίδιο άνθρωπο, ακόμα και στην περίπτωση απαράλλαχτης στάσης απέναντι στο κείμενο (δηλαδή ίδιας αισθητικής χρήσης του), από την ηλικία του, την τυχαιότητα πρόσφατων παραστάσεων και τα ζητήματα που τον απασχολούν τη δεδομένη περίοδο – που θα επηρεάσουν και τα ερωτήματα που θα θέσει στο κείμενο. Επιπλέον, εξαρτάται από την ενημέρωσή του για τον συγγραφέα (π.χ. την καταξίωση ή τις ιδεολογικές ροπές του), από τις γνώσεις για την εποχή και τα συμφραζόμενα της δημιουργίας, και τις πληροφορίες για το ίδιο το κείμενο (π.χ. το υποτιθέμενο θέμα του). Αλλά και από την εντύπωση που αποκόμισε σε πιθανή προηγούμενη ανάγνωση. Τέλος, επηρεάζονται από την ψυχική διάθεση της στιγμής, τον βαθμό της εκάστοτε εγρήγορσης-προσοχής και το εξωτερικό πλαίσιο της πρόσληψης, αλλά και τη νοητική προέγερση (priming), όπως για παράδειγμα τις υποθέσεις του για αυτό που πρόκειται να διαβάσει, ή το τι διάβασε αμέσως πριν. Και το βασικότερο: από φαινόμενα επιμερισμού της προσοχής κατά την πάντοτε έγχρονη πρόσληψη, δηλαδή εστίασης σε μεμονωμένα στοιχεία, καθώς η αναπόφευκτα επιλεκτική προσοχή οδηγεί σε «τυφλότητα»/αγνόηση πολλών περιεχομενικών και μορφικών στοιχείων ή δυνητικοτήτων του κειμένου. Και για τις αναγνωστικές ανταποκρίσεις του καθένα μας λοιπόν ισχύει: Δις ες τον αυτόν ποταμόν ουκ αν εμβαίης.

Υποκειμενικότητα και σεβασμός της ιδιαιτερότητας

Όταν οι μηχανισμοί αυτοί καθίστανται σαφείς, η λογοτεχνία ως παλίμψηστο, ως ζωοδόχος καθρέφτης του αναγνώστη και της κατάστασής του, ως υποκειμενικό και άρα μη διαψεύσιμο αισθητικό συμβάν, καλλιεργεί και τον σεβασμό για τις ερμηνευτικές και αξιολογικές διαθλάσεις άλλων αναγνωστών, και εντέλει για κάθε (ιδι)ετερότητα και απόκλιση. Σε άλλο ρόλο τα θετικά και θεωρητικά μαθήματα, η φυσική και η γραμματική όσο η πληροφορική, τα αγγλικά και η γυμναστική, προάγουν την ομοιομορφία, τη διανοητική σύγκλιση και συμμόρφωση μέσω κανόνων γενικής ισχύος ή της κοινής ερμηνευτικής γραμμής που διοχετεύουν στο σύνολο του ακροατηρίου της αίθουσας. Μακριά από αποδείξεις και επαγωγές, η λογοτεχνία ως τέχνη κρυφών συναντήσεων ενθαρρύνει την έκπληξη του αλάθητα δικού μου, σε μια διαδικασία που κοινωνείται στην τάξη χωρίς ενδοιασμούς ερμηνευτικής «αστοχίας» και συζητείται χωρίς να τορπιλίζεται η αυτονομία της ιδιωτικής ανάγνωσης/παρανάγνωσης, η ενδοσκόπηση και αυτεπίγνωση.

Η ανάγνωση ως άσκηση αυτογνωσίας

Γιατί εντέλει κάθε ελεύθερη συνάντηση με το λογοτέχνημα αποτελεί άσκηση αυτογνωσίας, αφού μέσω της αυξημένης προσωπικής εμπλοκής εκμαιεύει και ψυχικές αντιδράσεις. Αυτό είναι το καλλιτεχνικό ζητούμενο: Όχι η εγγραφή του κειμένου σε μια τάχα ουδέτερη-«λευκή» νοητική σελίδα, αλλά η εγγραφή του εαυτού στο κείμενο. Κατά την ελεύθερη, παιγνιώδη ανταπόκριση στην τέχνη «μας επιστρέφεται ο εαυτός μας», παρατηρεί ήδη ο Schiller. Και η συναισθηματική συνειδητοποίηση (π.χ. μέσω της ταύτισης με κάποιον ήρωα του έργου) είναι άνθος με πολιτικό καρπό, μιας και είναι η προϋπόθεση της ενσυναίσθησης, δηλαδή της συμ-πάθειας με τον συνάνθρωπο και της κατανόησης κι ευαισθητοποίησης για τη δική του κατάσταση. Πρέπει να γνωρίζεις καλά τον εαυτό σου για να καταλάβεις ότι ο άλλος σου μοιάζει. Ότι κάτω από άλλες απόψεις έχει τις ίδιες ανάγκες. Ο Nietzsche το σχολιάζει ως εξής: «Το ότι ο άλλος πονάει πρέπει κανείς να το μάθει. Και ολότελα δεν μπορεί να το μάθει ποτέ».

Από την κειμενο-κεντρικότητα στην αναγνωστο-κεντρικότητα

Γ. Συνέπειες της θεωρητικής στροφής προς τον αναγνώστη για το σχολείο

Γεγονός είναι ότι η έξοδος από τη βαριά σκιά του συγγραφέα και η μετάθεση του κέντρου βάρους από την πλαναίσθηση του παραμόνιμου κειμένου ως αδιαφιλονίκητου σώματος στατικών συλλαβών που ψιθυρίζουν στον γνώστη την ερμηνεία τους (με τον καθηγητή ως αρχαιολόγο ενός υποτιθέμενου αρχικού νοήματος να διαβεβαιώνει το αισθητικό τους κύρος), προς τον σεβασμό του αισθητικού συμβάντος της ιδιωτικής συνάντησης με το κείμενο ως περιχώρησης οριζόντων (που προηγείται [ομαδο]συνεργατικών νοηματικών συμψηφισμών στην τάξη), θα μπορούσε να έχει –και θεσμικά– πολλές συνέπειες για το σχολείο.

Κείμενα που κινητοποιούν

Μια από αυτές θα ήταν ότι τα κείμενα δεν πρέπει να επιλέγονται βάσει θεματικής ή υποτιθέμενων ιδεών και μηνυμάτων τους, το φληνάφημα κάποιου επιμύθιου ως ηθικού κέρδους, αλλά βάσει του –ανιχνεύσιμου μέσω συζητήσεων με τα ίδια τα παιδιά– δυναμικού τους να κινητοποιούν εσωτερικά, να καλούν σε διάλογο και αλληλενέργεια (interanimation) με το γραπτό. Κανείς δεν διαλέγει να επισκεφθεί εκθέσεις ζωγραφικής ή συναυλίες βάσει κάποιου υποτιθέμενου μηνύματος – τι εξωκαλλιτεχνικό συμβαίνει με τη λογοτεχνία στο σχολείο;

Η προτεραιότητα της αισθητικής εμπειρίας

Το αληθινό κέρδος, ακόμα και στην περίπτωση μιας τέχνης με φαινομενικά αμεσότερη αγκίστρωση σε νοούμενα, δεν βρίσκεται στην απόσταξη μηνυμάτων, αλλά στην αισθητική εμπειρία και σε ό,τι αυτή συνεπάγεται και πέραν της απόλαυσης ή τέρψης. Κάθε περαιτέρω ωφέλεια την προϋποθέτει. Αυτό ακριβώς το αισθητικό συμβάν ως προσωπικό βίωμα πρέπει να υπηρετεί και η φιλολογική καλλιέργεια δεξιοτήτων για τον καλύτερο προσανατολισμό στο κείμενο και την αποτελεσματικότερη ενεργοποίηση τόσο φαντασίας όσο και κριτικής σκέψης. Μέσω αυτών μεγαλώνει το βάθος επεξεργασίας και διευρύνεται ο πλούτος των συσχετισμών, είτε ως ενδοκειμενικές είτε ως διακειμενικές ή βιωματικές ή άλλες αναφορικές συνδέσεις που ανακαλύπτει στο κείμενο ο αναγνώστης, δηλαδή προβάλλει σε αυτό. Πράγμα που σημαίνει εντέλει την εκλέπτυνση της αναγνωστικής απόλαυσης. Και μόνο αυτή βέβαια διασφαλίζει και το μελλοντικό ενδιαφέρον για τη λογοτεχνία, αλλά και την ουσιαστική αναγνωστική εμπλοκή στην περιεχομενική και ηθική διάσταση: τα συνήθη παιδαγωγικά αιτήματα. Εν ολίγοις, η τέχνη πρέπει να μένει τέχνη, δηλαδή να απολαμβάνεται ως εμπειρία, για να συμβάλλει και αλλού.

Εγκατάλειψη του «κανόνα»

Το (μόνο) προβάδισμα του καθηγητή

Πρακτική συνέπεια της παραπάνω στοχοθεσίας για το σχολείο θα ήταν η εγκατάλειψη κάθε «κανόνα» λογοτεχνικών «αναστημάτων» ή «σημαντικών» έργων ως τέτοιων, δηλαδή της επιλογής κειμένων με βάση τη γενική αναγνώριση, την πρωτοτυπία ή επιδραστικότητα για την ιστορία της λογοτεχνίας, και την προσωπικότητα ή «μεγαλοφυΐα» του δημιουργού τους. Αν δώσει κανείς πραγματικά προτεραιότητα στον στόχο μεγαλύτερης προσωπικής εμπλοκής του νέου ανθρώπου, οφείλει να αντισταθεί σε κάθε αξιολογική πατρωνία. Όπως και στην επιθυμία συνετισμού της αναγνωστικής εμπειρίας από το φιλολογικό ή ακόμη και το αισθητικό επιχείρημα, που ακόμα και εύστοχο δεν μπορεί να την αναπληρώσει – και δεν αρκεί για να την επιφέρει. Η συμβολή του καθηγητή, όταν η λογοτεχνία αντιμετωπίζεται όντως ως τέχνη που δεν αποσκοπεί στη (συμβατική) «μόρφωση», δεν σχετίζεται με γνωστικά εφόδια, που υποβάλλουν την αίσθηση ερμηνευτικών και αξιολογικών δεσμεύσεων. Πηγάζει ή θα ’πρεπε ιδανικά να πηγάζει από το προβάδισμα πολλαπλών εμπειριών αισθητικής απόλαυσης διαφορετικών κειμένων, και εντέλει να είναι ένα απόθεμα ενθουσιασμού και μια δυνατότητα απενοχοποίησης της ανάγνωσης ως εξ ορισμού προσωπικής διαδικασίας. Γιατί με βάση το καλλιτεχνικό, όχι το φιλολογικό κριτήριο, πετυχημένη ανάγνωση είναι αυτή που ενεργοποιεί έντονα το ιδιαίτερο βιωματικό και ψυχικό δυναμικό, και άρα η αποκλίνουσα. Επιπλέον, μένει βέβαια πάντα η δεξιότητα του καθηγητή στην πυροδότηση προβληματισμών και στον συντονισμό της συζήτησης, δηλαδή της ανταλλαγής (negotiation) ερμηνευτικών συνειρμών και αξιολογικών αντιδράσεων στην τάξη.

Στροφή προς το λογοτεχνικό παρόν.

Για παρόμοιους λόγους δεν είναι δύσκολο να δείξει κανείς την αναγκαιότητα στροφής προς τη συγχρονική διάσταση της λογοτεχνίας. Η λογοτεχνία εξακολουθεί να «διδάσκεται» πρωτίστως ως ιστορία λογοτεχνίας, ως αναδρομή στα πολύ διαφορετικά συμφραζόμενα προηγούμενων εποχών. Πράγμα που εξηγεί εν μέρει την αδιαφορία για την ενασχόληση με τα έργα που παρήγαγαν: δεν επικοινωνούν επαρκώς με τις σημερινές ανάγκες και τη σύγχρονη εμπειρία, ούτε αισθητικά ούτε περιεχομενικά. Ένα φαινόμενο που επιτείνει η αναδρομή στο υποτιθέμενο αρχικό νόημα του κειμένου – μια στοχοθεσία που το αδρανοποιεί ακόμα περισσότερο για τον νέο άνθρωπο. Η λογοτεχνία έχει την ικανότητα να καθρεφτίσει τον βιόκοσμό μας συνθετικά, δηλαδή πέραν της υπαρξιακής και ανθρωπολογικής κατάστασης την καθημερινότητα, το πνεύμα της εποχής και τα προβλήματά της, καθιστώντας τα ορατά και αποκαλύπτοντας πιθανές συνέπειες διαφόρων στάσεων ζωής. Μας βοηθάει «να εξετάσουμε την κοινωνία μας […] να δούμε τους εαυτούς μας και τους τρόπους που συμπεριφερόμαστε ο ένας στον άλλο» (όπως έχει σχολιαστεί εύστοχα). Κοινωνικές συνθήκες και συνήθειες όμως αλλάζουν, όπως και τα προβλήματα κάθε γενιάς, και γι’ αυτό είναι σημαντική η αναπαραστατική δύναμη της εκάστοτε πρόσφατης παραγωγής, που επιτρέπει πολύ μεγαλύτερη ταύτιση, πρωτοπρόσωπο προβληματισμό και νέες οπτικές σε κάτι οικείο.

Ωφέλειες της ενασχόλησης με το ίδιο το γράψιμο

Μια άλλη συνέπεια της μετάθεσης του μαγνητικού βορρά από το έργο στον προσλαμβάνοντα θα ήταν η συνεχής ενσωμάτωση στο σχολικό πρόγραμμα της άλλης πλευράς της λογοτεχνικής συνωμοσίας, αυτής της πρωτογενούς κειμενικής δημιουργίας. Για τον νέο άνθρωπο οι ωφέλειες της κατατριβής με την έλλογη καλλιτεχνική άρθρωση δεν είναι αμελητέες: Σχετίζονται με τη δημιουργική εκτόνωση ψυχικών καταστάσεων του γράφοντα (για να σπάσει «την πολιορκία της στιγμής», θα έλεγε ο Ρίτσος) και με την καλύτερη προσπέλαση και συνειδητοποίησή τους μέσω της ατμόσφαιρας που υπαγορεύουν στο χαρτί. Επίσης, με τη μεταφορικά κωδικοποιημένη ή –δια της μεσολάβησης αφηγητή– αποπροσωποποιημένη και άρα ακίνδυνη έκφραση γνωμών, συναισθημάτων ή επιθυμιών, και τη δυνατότητα επικοινωνίας τους και προς το εγγύτερο περιβάλλον σε «μετουσιωμένη» μορφή, που μπορεί να γίνει αποδεκτή και δη να αποτελέσει αφορμή επαίνου. Ακόμα σημαντικότερη είναι η συναρπαγή που επιφέρει η έκφραση ως πάθος και η δημιουργία ως κατόρθωση. Και η αναζήτηση προσωπικής φωνής με την ελεύθερη παραβίαση γλωσσικών κανόνων – της γλώσσας των άλλων. Γιατί και στο εκφραστικό μέρος της η τέχνη δεν ανταμοίβει τη συμμόρφωση, αλλά την ευρηματική απόκλιση. Οι δε γλωσσικοί πειραματισμοί ευαισθητοποιούν για τη δύναμη του λόγου να κομίζει συναίσθημα και να συγκροτεί εμπειρία. Εντέλει για το ότι δε μιμείται, αλλά συστήνει μια πραγματικότητα, καθώς η έκφραση καθορίζει το πράγμα που καλείται να αποδώσει: Ρητορική και οντολογία δίνουν τα χέρια. Γράφοντας, αρθρώνοντας η σκέψη η ίδια δεν αλλάζει απλά, αλλά δημιουργείται από τη διατύπωση που την πραγματώνει. Αυτό το ανεξέλεγκτο και φασματικό της λογοτεχνικής δημιουργίας, τη μερική αυτονόμηση του γλωσσικού μέσου, οι ίδιοι οι δημιουργοί συνδέουν συχνά με την έννοια της «έμπνευσης».

Περί ομορφιάς

Όμοια είναι η συναρπαγή που κοινωνείται στον αναγνώστη όταν το δημιούργημα, σε σημεία έστω, επιτρέπει την εμπειρία που θέλγει: την ευαρέσκεια που και στην τέχνη του λόγου συχνά ονομάζουμε ομορφιά. Ο J.L. Borges σημειώνει κάπου: «Γύρω στο ’30 πίστεψα πως η ομορφιά είναι προνόμιο ελάχιστων δημιουργών. Σήμερα ξέρω πως είναι διάσπαρτη και πως καραδοκεί στις τυχαίες σελίδες μιας μετριότητας ή σε μια κουβέντα του δρόμου». Είναι σίγουρα δύσκολο να ορίσεις τον συγγραφέα, π.χ. από τον τρόπο που καταπιάνεται με τα θέματά του ή την αισθητική του αξίωση, και να τον ξεχωρίσεις από άλλους γράφοντες. Αλλά ήδη ειπώθηκε: Η λογοτεχνία είναι ομορφιά μόνο ως συνεργατικό κατόρθωμα (συντάκτη και αναγνώστη). Είναι ένα κερί που φωτίζει πραγματικά όταν καίει και από τις δύο μεριές.

Η παγίδα της αξιολόγησης/επιμόρφωσης των εκπαιδευτικών.

 Άρθρο του Γιώργου Θαλάσση

Αναδημοσίευση από το προσωπικό του ιστολόγιο.

Έχω στο παρελθόν εξηγήσει γιατί η υποτιθέμενη αξιολόγηση των εκπαιδευτικών δεν αξιολογεί τίποτε, παρά μόνο ασκείται ως μέθοδος εξουσιαστικού ελέγχου και τρομοκρατικής χειραγώγησης από ένα κομματικό μηχανισμό.

Η υπουργός υπόσχεται ότι θα δοθούν διδακτικές ελευθερίες στους εκπαιδευτικούς, οι οποίες όμως στην πράξη θα αναιρούνται από την απειλή της αξιολόγησης, μια και η μόνη ασφαλής οδός είναι η πεπατημένη.

Και πάλι όμως θα ήθελα να τονίσω πως, όταν στην Ελλάδα μιλάμε για εκπαιδευτικό εκσυγχρονισμό, συνήθως αναφερόμαστε σε διδακτικές μεθόδους και μέσα τεχνολογίας. Ασχολούμαστε διαρκώς με το πώς διδάσκουμε και όχι με το τι διδάσκουμε. Όμως αν κάτι χρειάζεται να αλλάξει είναι το περιεχόμενο της παιδείας και δευτερευόντως η διδακτική μέθοδος. Το τι διδάσκουμε είναι τόσο ασφυκτικά παγιωμένο από τις ιδεολογικές αγκυλώσεις, ώστε να μην αφήνεται κανένα περιθώριο ουσιαστικής ελευθερίας και ούτε σκέψη για εκσυγχρονιστική ανανέωση.

Όποιος επιχειρήσει ουσιαστική ανανέωση θα αποτυγχάνει στην αξιολόγηση και θα οδεύει προς «επιμόρφωση», που θα ήταν προτιμότερο να την λέμε ευθυγράμμιση, για να ακριβολογούμε κάπως.

Και πάντως σε ποια και πόσα διδακτικά αντικείμενα θα γίνεται επιμόρφωση, από ποιους, πότε και πού; Με ποια παρωχημένα βιβλιογραφικά εφόδια;

Θυμάμαι κάποτε που μια νέα καθηγήτρια μού ζήτησε την άδεια να παρακολουθήσει ένα σεμινάριο για τα ομηρικά έπη. Της έδωσα την άδεια βεβαίως, αλλά την προειδοποίησα πως αυτό που θα άκουγε θα ήταν ότι τα δύο έπη είναι έργα του Ομήρου και όχι η καταγραφή μιας προφορικής παράδοσης, που αποδόθηκε σε κάποιον ανύπαρκτο Όμηρο. Θα μάθαινε δηλαδή πράγματα αντίθετα από αυτά που διδάσκουμε στο σχολείο που εργαζόμουν. Μετά από λίγες ημέρες μού επιβεβαίωσε όλα αυτά, για τα οποία την είχα προειδοποιήσει.

Δεν γνωρίζω με ασφάλεια τις ιδεολογικές αγκυλώσεις άλλων μαθημάτων και γιαυτό θα περιοριστώ στα φιλολογικά μαθήματα, που είναι μαθήματα της ειδικότητάς μου.

Ποιος θα τολμούσε να διδάξει τα αρχαία Ελληνικά με τη μέθοδο του Κέμπριτζ, χωρίς συντακτικές αναλύσεις και γραμματικές αποστηθίσεις, ξέροντας ότι έτσι θα αποτύχει στην αξιολόγηση;

Ποιος θα τολμήσει να πει ότι τα δημοτικά τραγούδια είναι του 19ου αιώνα και ότι είναι ιδεολογικά φορτισμένη η τοποθέτησή τους στο πρώτο κεφάλαιο των ανθολογίων, για να ορίσουν τις απαρχές της λογοτεχνίας; Το «σώπασε κυρά Δέσποινα και μην πολυδακρύζεις» δεν είναι του 1453, αλλά του 19ου αιώνα, όπως άλλωστε φαίνεται από τους γλωσσικούς τύπους.

Ποιος θα διδάξει λογοτεχνικό κείμενο, παρακάμπτοντας τις παρωχημένες στρουκτουραλιστικές οδηγίες του 1960, χωρίς να οδηγηθεί πάραυτα σε επιμόρφωση;

Ποιος θα επισημάνει τον σκοταδιστικό ρόλο της Εκκλησίας στην παιδεία κατά την οθωμανική περίοδο και αργότερα, χωρίς να λογοδοτήσει;

Ποιος θα τολμήσει να πει ότι οι γλώσσες διδάσκονται συγχρονικά και όχι διαχρονικά; Ποιος θα πει ότι η γνώση της αρχαίας γλώσσας δεν μας βοηθάει στη γνώση των νέων Ελληνικών; Όσοι το τολμήσουν θα πάνε για ευθυγράμμιση.

Και βέβαια κανείς θεολόγος δεν θα μπορέσει ποτέ να πει ότι η φιλολογική επιστήμη έχει αποδείξει ότι τα ευαγγέλια είναι μεταγενέστερα των ευαγγελιστών, ούτε ότι το κατά Ιωάννην και η Αποκάλυψη έχουν γραφεί από διαφορετικά πρόσωπα σε διαφορετικές εποχές.

Ελάχιστα παραδείγματα δίνω από τα αναρίθμητα που αναδύονται καθημερινά στο διδακτικό έργο και που βεβαίως δεν εξαντλούνται, αλλά απαιτούν πλήρη αναδιοργάνωση του εκπαιδευτικού έργου και εξονυχιστική αναθεώρηση των αναλυτικών προγραμμάτων.

Συνοψίζω λέγοντας πως, όπως στο παρελθόν η αξιολόγηση είχε χρησιμοποιηθεί ως μέσο ιδεολογικού ελέγχου των εκπαιδευτικών, έτσι και τώρα ο κομματικός μηχανισμός θα αξιολογήσει και θα επιμορφώσει τους εκπαιδευτικούς με επιστημονικό όργανο την εθνικοφροσύνη και την Ορθοδοξία.

Όσο για την απάτη των δήθεν πολλαπλών βιβλίων θα επανέλθω σε λίγες μέρες.

Διαδικτυακή εκδήλωση: Αξιολόγηση, Αποκέντρωση, Αυτονομία στα σχολεία. Για το καλό μας;

 

Αναδημοσίευση από την Εφημερίδα των Συντακτών.

Διαδικτυακή εκδήλωση για την αξιολόγηση διοργανώνει η Δημοτική Συνεργασία Ελληνικού-Αργυρούπολης σήμερα, Κυριακή, στις 19:30.

Τι κρύβεται άραγε πίσω από προσεχτικά διαλεγμένες, εύηχες λέξεις, στις σελίδες της εσωτερικής και εξωτερικής αξιολόγησης, που προωθεί το Υπουργείο Παιδείας, ως προς το εκπαιδευτικό έργο; Ποια η σχέση της αξιολόγησης με την έκθεση Πισσαρίδη;

Ποιος ευθύνεται πραγματικά για την απαξίωση του εκπαιδευτικού συστήματος και την υποβάθμιση του δημόσιου σχολείου;

Οι εκπαιδευτικοί που αντιδρούν στην συντριπτική τους πλειοψηφία, είναι φοβισμένοι αγράμματοι και τεμπέληδες;

Είναι η εκπαιδευτική κοινότητα που αρνείται τον δημόσιο διάλογο; Γιατί τώρα με τα σχολεία κλειστά;

Πού θα οδηγήσει αυτή η αξιολόγηση το δημόσιο σχολείο και το δικαίωμα στην ίση και δωρεάν παιδεία για όλους τους μαθητές και τις μαθήτριες;

Τι αποτελέσματα έφερε στις χώρες που εφαρμόστηκε;

Τι μας διδάσκει το παράδειγμα της Αγγλίας και της Αμερικής;

Τελικά, τι χρειάζεται να αλλάξει στη δημόσια εκπαίδευση;

Αυτά και πολλά ακόμα ερωτήματα και προβληματισμούς θα προσπαθήσουμε να εξετάσουμε στην ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ – ΣΥΖΗΤΗΣΗ που οργανώνει η Δημοτική Συνεργασία Ελληνικού-Αργυρούπολης την ΚΥΡΙΑΚΗ 4 ΑΠΡΙΛΙΟΥ στις 7:30 μμ.

Μια εκδήλωση που απευθύνεται σε εκπαιδευτικούς, γονείς, μαθητές/τριές αλλά και σε όποια/ον ενδιαφέρεται για τις εξελίξεις στην παιδεία.

Ομιλητές:

• ΚΑΤΣΙΚΑΣ ΧΡΗΣΤΟΣ Εκπαιδευτικός Αναλυτής, "Αποκέντρωση – Αυτονομία – Αξιολόγηση: Η «μηχανική» του νεοφιλελεύθερου σχεδίου για την ιδιωτικοποίηση – εμπορευματοποίηση της εκπαίδευσης"
• ΚΑΜΗΛΟΣ ΝΙΚΟΣ Συντονιστής Εκπαίδευσης 4ου ΠΕΚΕΣ ΑΤΤΙΚΗΣ, "Σκέψεις και προβληματισμοί με αφορμή την αξιολόγηση των σχολικών μονάδων"
• ΘΕΡΙΑΝΟΣ ΚΩΣΤΑΣ Συντονιστής Εκπαίδευσης 4ου ΠΕΚΕΣ ΑΤΤΙΚΗΣ, "Σε τι μπορεί να βοηθήσει η αξιολόγηση την εκπαίδευση;"
• ΓΚΟΥΖΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ Μέλος ΔΣ ΕΝΩΣΗΣ ΓΟΝΕΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΑΡΓΥΡΟΥΠΟΛΗΣ, "Γονείς και αξιολόγηση"
• ΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΥ ΒΙΚΥ Πρόεδρος ΕΛΜΕ Νότιας Αθήνας, "Τι αποκαλύπτουν οι δείκτες της αυτοαξιολόγησης"
• ΣΥΡΙΓΓΑ ΠΟΛΥ Δασκάλα, Μέλος ΔΣ ΘΟΥΚΙΔΙΔΗ, "Δεν είμαστε τεμπέλες, είμαστε θυμωμένοι"
• ΣΤΕΛΛΙΟΥ ΚΑΤΕΡΙΝΑ Δασκάλα "Βιώματα γονέα δύο μαθητών σε δημόσια σχολεία στο Ηνωμένο Βασίλειο"

Συντονίζει η ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΙΔΟΥ, εικαστικός, καθηγήτρια Λυκείου.

Εδώ το σχετικό event:

Παιδιά ενός κατώτερου... θεσμού.

 Άρθρο του Δημήτρη Αγγελίδη

Αναδημοσίευση από την Εφημερίδα των Συντακτών.

EUROKINISSI/ΣΤΕΛΙΟΣ ΜΙΣΙΝΑΣ

Ανοίγει και πάλι το σχολείο, που έμεινε κλειστό από τον περασμένο Μάρτιο, για τα 170 προσφυγόπουλα της δομής της Ριτσώνας, αλλά η δήμαρχος Χαλκίδας μαζί με ξενοφοβικούς γονείς αντιδρούν επικαλούμενοι κινδύνους μετάδοσης του κορονοϊού.

Η καθυστερημένη φοίτηση μαθητών προσφύγων της δομής της Ριτσώνας σε σχολεία της Χαλκίδας και η επικείμενη λειτουργία απογευματινών Δομών Υποδοχής και Εκπαίδευσης Προσφύγων (ΔΥΕΠ) ενεργοποιεί τα ξενοφοβικά ανακλαστικά μερίδας της κοινωνίας και της δημοτικής αρχής, που επικαλούνται τώρα την πανδημία του κορονοϊού για να ζητήσουν τον αποκλεισμό των προσφύγων από την εκπαιδευτική διαδικασία με το έωλο επιχείρημα ότι αποτελούν συλλήβδην υγειονομικό κίνδυνο.

Επίσκεψη στο υπουργείο

Σύμφωνα με πληροφορίες της «Εφ.Συν.», η δήμαρχος Χαλκίδας Ελενα Βάκα ετοιμάζεται να επισκεφτεί το υπουργείο Παιδείας συνοδευόμενη από γονείς και κατοίκους που αντιδρούν. Την περασμένη Τρίτη, η δήμαρχος έστειλε επιστολή διαμαρτυρίας στην υφυπουργό Παιδείας Ζέττα Μακρή.

Αναφερόταν σε σύσκεψη φορέων στις αρχές Σεπτεμβρίου, παρουσία της γ.γ. του υπουργείου Αναστασίας Γκίκα και του γ.γ. Υποδοχής του υπουργείου Μετανάστευσης Μάνου Λογοθέτη, στην οποία ισχυρίζεται ότι τη διαβεβαίωσαν πως «τουλάχιστον για το τρέχον σχολικό έτος, οι σχολικές μονάδες Α/ θμιας Εκπαίδευσης του Δήμου δεν θα επιβαρύνονταν με τη φοίτηση επιπλέον μαθητών – προσφύγων, η δε εκπαίδευσή τους θα παρεχόταν εντός της δομής», καθώς η δομή «ενέχει αυξανόμενο κίνδυνο εμφάνισης συνεχώς [...] κρουσμάτων κορονοϊού».

Μιλώντας στην «Εφ.Συν.», η κ. Γκίκα διαψεύδει ότι δόθηκαν διαβεβαιώσεις και σημειώνει ότι αντιθέτως έγινε σαφές ότι θα εφαρμοστεί ο νόμος και ότι πολιτική του υπουργείου είναι η φοίτηση όλων των μαθητών στο σχολείο. Η αλήθεια είναι ότι, αν πράγματι είναι αυτή η πολιτική του υπουργείου, καθυστέρησε πολύ να την εφαρμόσει.

Πολλοί πρόσφυγες μαθητές της Ριτσώνας δεν έχουν πάει καθόλου σχολείο, περισσότερο από ένα χρόνο τώρα, κάτι που το νιώθουν σαν στέρηση βασικού τους δικαιώματος, όπως το δείχνει η δυναμική κινητοποίησή τους το Σεπτέμβριο με πλακάτ και συνθήματα με αίτημα να ανοίξουν και γι'αυτούς οι πόρτες των σχολείων. . Οι 170 μαθητές που παρακολούθησαν πέρσι πρωινά τμήματα υποδοχής σε έξι δημοτικά σταμάτησαν τον Μάρτιο λόγω των μέτρων για τον κορονοϊό και φέτος δεν έχουν πάει στο σχολείο, αν και έχουν γραφτεί από τον περασμένο Ιούνιο και ενώ οι δάσκαλοι βρίσκονταν στις θέσεις τους. Λόγω της ανεπαρκούς υποδομής ίντερνετ στη Ριτσώνα δεν είναι εφικτή ούτε η τηλεκπαίδευση.

Στις ερωτήσεις της συντονίστριας εκπαίδευσης της δομής Πέπης Παπαδημητρίου, οι αρμόδιοι απαντούσαν ότι περιμένουν εντολές από το υπουργείο, ενώ η Περιφέρεια, που έχει την υποχρέωση να παρέχει τα μέσα μετακίνησης των μαθητών προς και από το σχολείο, επικαλούνταν τη σύσκεψη στις αρχές Σεπτεμβρίου και ισχυριζόταν ότι δεν θα φοιτήσουν οι πρόσφυγες μαθητές, με αποτέλεσμα να κωλυσιεργεί ο διαγωνισμός για τη μετακίνηση.

Aπογευματινές δομές

Τελικά, έπειτα από συνεχείς πιέσεις των συντονιστών εκπαίδευσης, η Περιφέρεια ολοκλήρωσε τον διαγωνισμό πριν από μερικές ημέρες, ενώ ιδρύθηκαν με τη διαδικασία του κατεπείγοντος άλλες επτά απογευματινές δομές σε δημοτικά σχολεία για άλλους περίπου 270 πρόσφυγες. Αυτό σημαίνει ότι από την ερχόμενη εβδομάδα θα είναι δυνατή η λειτουργία των πρωινών τάξεων και λίγο αργότερα η λειτουργία των απογευματινών, μόλις διοριστούν οι αναπληρωτές εκπαιδευτικοί.

Το ενδεχόμενο αυτό έχει θορυβήσει τη δήμαρχο, η οποία στο παρελθόν έδινε το «παρών» σε κινητοποιήσεις κατοίκων ενάντια στην παρουσία προσφύγων στην περιοχή. Τώρα ζητά «να μην πραγματοποιηθεί οποιαδήποτε εγκατάσταση μαθητών-προσφύγων σε διδακτήρια της Α/θμιας Εκπαίδευσης, τουλάχιστον για το τρέχον σχολικό έτος, αφού χρέος του δήμου αυτή τη στιγμή είναι να παρέχει τις καλύτερες δυνατές υπηρεσίες προς τους δημότες [...]».

Ίσως ξεχνά ότι τα έξοδα θέρμανσης και καθαριότητας προέρχονται από ειδικό κονδύλι του υπουργείου. Το κυριότερο, παραβλέπει ότι υποχρέωση του κράτους είναι η εκπαίδευση όχι μόνο των δημοτών, αλλά και των προσφύγων και μεταναστών μαθητών, με όρους ισοτιμίας και χωρίς διακρίσεις, σύμφωνα με όσα ορίζει η Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού και το διεθνές δίκαιο δικαιωμάτων.

Στο ίδιο μήκος κύματος με τη δήμαρχο, ο αντιπεριφερειάρχης Παιδείας της Στερεάς Ελλάδας Κώστας Γαλάνης ζήτησε να δημιουργηθούν οι ΔΥΕΠ μέσα στην προσφυγική δομή. Αλλά η νομοθεσία ορίζει πως οι ΔΥΕΠ εντάσσονται στην τυπική εκπαίδευση που παρέχεται αποκλειστικά μέσα στα σχολεία ενώ ο σκοπός της κοινωνικής ένταξης εξυπηρετείται όχι με τη δημιουργία γκέτο και τον αποκλεισμό αλλά με τη συμμετοχή των μαθητών στην σχολική κοινότητα. Άλλωστε η Ελλάδα έχει καταδικαστεί από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα,, επειδή αρνιόταν να γράψει Ρομά μαθητές σε σχολεία μαζί με Έλληνες και δημιουργούσε σχολεία γκέτο μόνο για Ρομά.

Για τον Νίκο Τεμπονέρα. Γράφει ο γιος του Διονύσης.

Αναδημοσίευση από το TVXS.

Πέρασαν κιόλας τριάντα χρόνια, από εκείνη την ημέρα, που γεννήθηκαν τα χιλιάδες ερωτήματα.

«Γιατί, εσύ;».

«Γιατί, όχι κάποιος άλλος;».

«Γιατί άραγε, μπήκες μπροστά;».

Και τα απάντησες όλα τα ερωτήματα, τόσο εμφατικά, στην πορεία του χρόνου.

Γιατί όπως έλεγες, όταν περπατούσαμε δίπλα δίπλα, στην πορεία, όταν σε ρώτησα «γιατί περπατάμε τόσοι πολλοί;», μου είπες ότι «περπατάμε τόσοι πολλοί μαζί, γιατί έχουμε δίκιο. Και δεν γίνεται ποτέ, να υποχωρεί το δίκιο, μπροστά στο άδικο».

Και λίγο μετά, όταν σε ρώτησα, τι γράφει η «ταμπέλα»(πανό) που κρατούσες, μου έλεγες «γράφει κάτι, για το οποίο παλεύουν, οι άνθρωποι».

Και όταν σε ρωτούσα, «πότε θα σταματήσει ο Μιχάλης Βασιλάκης να μιλάει…;» μου έλεγες «σσσς… σε λίγο θα πάμε να περπατήσουμε, πάλι όλοι μαζί, με τους πολλούς ανθρώπους, μαζί μας και ο Μιχάλης».

Τον αγαπούσες πολύ τον καλύτερό σου σύντροφο και αυτός στον ταξίδι του, σε είχε πάντα, ακριβό συνοδοιπόρο.

Και μετά όμως, ανέλαβαν τα «παρακρατικά λοστάρια» να σκοτώσουν τη ζωή και την γνώση. Γιατί έτσι έχουν μάθει, τα «τσεκούρια» να πορεύονται στη ζωή. Όχι, με «σημαίες και με ταμπούρλα», αλλά αγκαζέ με τα δολοφονικά χέρια του κράτους και του παρακράτους, των «αρίστων» της εποχής.

«Εγώ λοιπόν, γιατί αν δεν είμαι εγώ, θα υπάρξει κι άλλος Αλέξανδρος και άλλος Σεχζάτ και άλλος Παύλος και άλλος…» θα μου έλεγες.

Και υπήρξαν πράγματι και άλλοι, που αν και έφυγαν, είμαι σίγουρος ότι, είχαν το όνομα σου, σύνθημα στα χείλη τους…

«Ο Τεμπονέρας Ζει»…

Και θα υπάρξουν και άλλοι, γιατί ο άνθρωπος θυσιάζεται, μόνο όταν ξέρει βαθιά, γιατί το κάνει.

«Μα, εμείς θα είμαστε και πάλι με τους πολλούς», θα μου έλεγες τώρα.

Και θα είχες δίκιο.

«Και τα ονόματα και τα συνθήματα θα γίνουν πολλά. Ότι και να γίνει όμως, εμείς, δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς…», θα μου έλεγες τώρα.

Μέσα σε τριάντα χρόνια έγινες «δρόμος», σύνθημα, παρηγοριά και αγώνας.

Μα σάμπως και ζωντανός δεν ήσουν όλα αυτά; Γιατί και το σχολειό και τους μαθητές σου, τους συναδέλφους σου και τους φίλους σου, τους λάτρευες και έδωσες και το αίμα σου για αυτούς. Και οι σύντροφοί σου σε λάτρεψαν, γιατί και εσύ λάτρευες τους ανθρώπους και τη ζωή, τον μόχθο και τον ωραίο τον αγώνα.

Μα τώρα πάλι τούτοι εδώ, οι απόγονοι των «αρίστων», άριστοι βέβαια και αυτοί, σάμπως δεν κάμουνε τα ίδια;

Μάθημα για λίγους, υγεία για εκλεκτούς, δουλειά και να πεινάς…

Και η λευτεριά;

«Αυτή θέλει δουλειά πολύ…Μα θα έρθει, δεν γίνεται να μην έρθει. Εμείς θα την φέρουμε, ποιος άλλος;» θα μου έλεγες τώρα.

Τριάντα χρόνια αναμετριέσαι με τους φασίστες και δεν τους χάρισες, μισό εκατοστό δημοκρατίας. Τους νίκησες.

Ξέχασα να σου πω.. Πριν λίγο καιρό και ο Παύλος τους νίκησε…!

Συμπληρώνονται φέτος 30 χρόνια, από την δολοφονία του λαϊκού αγωνιστή, αριστερού, μαθηματικού, Νίκου Τεμπονέρα. Τριάντα χρόνια, από την ημέρα, που τα φονικά, φασιστικά λοστάρια της Δεξιάς, ανέλαβαν να κάνουν την «βρώμικη δουλειά», εκ μέρους των «πολιτικών αυτουργών», της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας, που ήθελαν να ντύσουν το σχολείο και συνεπώς όλη την κοινωνία, με ένα απέραντο σκοτάδι.

Ο ΟΝΝΕΔίτης, καταδικασμένος σε ισόβια, δολοφόνος του Νίκου Τεμπονέρα, Γιάννης Καλαμπόκας, μαζί με επιφανή στελέχη της ΝΔ, σκοτώνει εν ψυχρώ, συνθλίβοντας το κρανίο του, τον αγωνιστή καθηγητή, στην καγκελόπορτα του 3ου Λυκείου Πατρών. Ακόμα πιο επιφανή στελέχη της Δεξιάς, αναλαμβάνουν την υπεράσπιση των δολοφόνων, στη δίκη στο Βόλο και εισπράττουν την ισόβια καταδίκη, αλλά και την διαχρονική κατακραυγή, όλης της δημοκρατικής κοινωνίας.

Από το βράδυ της 9ης Γενάρη του 1991, ο Νίκος Τεμπονέρας γίνεται σύμβολο του αγώνα της νεολαίας για γνώση, αξιοπρεπή δουλειά, αλληλεγγύη και δημοκρατία.

Σήμερα, 30 χρόνια μετά τη στυγερή δολοφονία, το αγαθό της υγείας ανήκει σε λίγους και εκλεκτούς, που φωτογραφίζονται, «καμαρώνοντας» γιατί, αυτοί μπόρεσαν και «το έκαναν».

Το δημόσιο σχολείο, γίνεται ακριβή εκπομπή live streaming, μόνο για όσους «έχουν και μπορούν».

Οι εργαζόμενοι-άνεργοι-φτωχοί των 534 ευρώ, στοιβάζονται στα Μ.Μ.Μ. και στους χώρους εργασίας, χωρίς κανένα μέτρο προστασίας, περιμένοντας, σαν κιμάς την «αυτορρύθμιση», στην κρεατομηχανής της αγοράς.

Σήμερα, Νίκο Τεμπονέρα, σε έχουμε πάλι ανάγκη. Έχουμε ανάγκη, το καθαρό σου βλέμμα, τις αξίες και τα ιδανικά σου.

Έχουμε ανάγκη, να μας θυμίσεις πάλι ότι, «αὐτὲς οἱ καρδιὲς δὲ βολεύονται παρὰ μόνο στὸ δίκιο».

Για αυτό θα είμαστε πάλι εκεί στην Πάτρα, το Σάββατο στις 9 του Γενάρη στις 18.00 στο σχολικό συγκρότημα Νίκος Τεμπονέρας.

Εκεί που έδωσες τα πάντα, χωρίς να ζητάς τίποτα».

«Φοβάστε την 6η Δεκεμβρίου και θέλετε να την εξαφανίσετε από το ημερολόγιο»

Αναδημοσίευση από το the press project

Με ένα μήνυμά του, εν είδει ανοιχτής επιστολής προς το πρόσωπο του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, ο δάσκαλος του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου δίνει ένα σημαντικό μάθημα στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη και στην κυβέρνηση, αποδεικνύοντας την κρατική αναλγησία και υποκρισία, που αποκαλύπτεται και πάλι με αφορμή την ημέρα μνήμης του δολοφονηθέντος 15χρονου από το χέρι του αστυνομικού Κορκονέα, με την επανάληψη της απολυταρχικής απαγόρευσης συναθροίσεων. «Στην Αράχωβα δεν μπορούμε να πάμε, γιατί είναι εκτός Αττικής, αλλά μπορούμε να πάμε στην οδό Αραχώβης και να κατηφορίσουμε. Στο Μεσολόγγι δεν μπορούμε να πάμε, αλλά μπορούμε να περπατήσουμε στην οδό Μεσολογγίου. Αλλά εσείς δεν είστε διατεθειμένος να μας το επιτρέψετε. Όχι για να μας προστατέψετε, αλλά γιατί φοβάστε» τονίζει μεταξύ άλλων, και ενώνει τη φωνή του με τις 2.000 και πλέον υπογραφές που καλούν σε εκδήλωση τιμής και μνήμης.

«Ένας γέρος δάσκαλος είμαι που πενθεί για τη δολοφονία του μαθητή του, του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Ένας γέρος δάσκαλος είμαι που δεν βγαίνει από το σπίτι του, παρά μόνο για να πάει με μάσκα στο γειτονικό φαρμακείο και την Κυριακή θα πάει στο μνημείο του Αλέξανδρου» αναφέρει, μεταξύ άλλων, ο Γιώργος Θαλάσσης, πρώην γυμνασιάρχης του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, απευθύνοντας πύρινο λόγο κατά του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη και της κυβέρνησης για την τερατώδη ασέβεια στη μνήμη του δολοφονηθέντος νεαρού από την αστυνομία.

«Φοβάστε γιατί δεν έχει αποδοθεί δικαιοσύνη, φοβάστε γιατί η αστυνομική αυθαιρεσία μεγαλώνει συνεχώς. Φοβάστε γιατί ήδη έχουν υπογράψει 2000 άνθρωποι και υπογράφουν συνεχώς. Φοβάστε, γιατί εκτός από τη Μάγδα Φύσσα έχει υπογράψει και ο πατέρας του Βασίλειου Μάγγου. Φοβάστε, γιατί ούτε ευ πάσχετε, ούτε ευ πράττετε» καταλήγει στο μήνυμά του, τονίζοντας λίγο πριν πως «Φοβάστε την 6η Δεκεμβρίου και θέλετε να την εξαφανίσετε από το ημερολόγιο».

Διαβάστε αναλυτικά την συγκλονιστική ανάρτηση του Γ. Θαλάσση:

Κύριε Χρυσοχοΐδη,

Οργανώσατε σχέδιο αποκλεισμού των δρόμων γύρω από το μνημείο του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Και όλα αυτά τα κάνετε, για να μας προστατέψετε, για να προστατέψετε εμένα, που ανήκω σε ευπαθή ομάδα.

Πράγματα ανήκω σε ευπαθή, σε πολύ ευπαθή ομάδα, με τη σημασία που δίνετε εσείς. Αλλά ανήκω και σε μια άλλη πολύ ευπαθή ομάδα με τη σημασία του ευ πάσχω, αλλά και του ευ πράττω, σημασίες που εσείς αγνοείτε. Ευ πάσχω και ευ πράττω, κύριε Χρυσοχοΐδη, γιατί νοιάζομαι όχι μόνο για τον εαυτό μου, αλλά και για τους συνανθρώπους μου και όλη την κοινωνία, για τους νεκρούς κάθε μέρα, για τους άρρωστους, για το νοσηλευτικό προσωπικό, για τα παιδιά που είναι κλεισμένα στο σπίτι, για τους άνεργους και τους σκληρά εργαζόμενους, για όλους εκείνους για τους οποίους δεν προβλέπεται κρεβάτι στον 9ο όροφο του Ευαγγελισμού, ούτε C 130.

Εγώ ανήκω σε ευπαθή ομάδα, δεν φωτογραφίζομαι ημίγυμνος, για να επιδεικνύω τα κάλλη μου, ούτε είμαι κομψός, ούτε ντύνομαι κομψά. Ένας γέρος είμαι, που νοιάζεται για τους γύρω του. Βλέπετε, εγώ δεν φορώ άμφια, δεν είμαι ο πρωθυπουργός, για να βγάζω ομαδικές φωτογραφίες χωρίς μάσκα, δεν είμαι κανένας περιφερειάρχης, για να συγχρωτίζομαι με άλλους ανθρώπους και να τους αγγίζω, ενώ είμαι θετικός στον ιό. Τίποτε από όλα αυτά. Ένας γέρος δάσκαλος είμαι που πενθεί για τη δολοφονία του μαθητή του, του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Ένας γέρος δάσκαλος είμαι που δεν βγαίνει από το σπίτι του, παρά μόνο για να πάει με μάσκα στο γειτονικό φαρμακείο και την Κυριακή θα πάει στο μνημείο του Αλέξανδρου.

Είπε ο κυβερνητικός σας εκπρόσωπος (και ο άλλος…) ότι μπορούμε να πάμε για περίπατο στην Πάρνηθα, γιατί είναι στην Αττική. Στην Αράχωβα δεν μπορούμε να πάμε, γιατί είναι εκτός Αττικής, αλλά μπορούμε να πάμε στην οδό Αραχώβης και να κατηφορίσουμε. Στο Μεσολόγγι δεν μπορούμε να πάμε, αλλά μπορούμε να περπατήσουμε στην οδό Μεσολογγίου.

Αλλά εσείς δεν είστε διατεθειμένος να μας το επιτρέψετε. Όχι για να μας προστατέψετε, αλλά γιατί φοβάστε. Φοβάστε την 6η Δεκεμβρίου και θέλετε να την εξαφανίσετε από το ημερολόγιο. Φοβάστε γιατί δεν έχει αποδοθεί δικαιοσύνη, φοβάστε γιατί η αστυνομική αυθαιρεσία μεγαλώνει συνεχώς. Φοβάστε γιατί ήδη έχουν υπογράψει 2000 άνθρωποι και υπογράφουν συνεχώς. Φοβάστε, γιατί εκτός από τη Μάγδα Φύσσα έχει υπογράψει και ο πατέρας του Βασίλειου Μάγγου. Φοβάστε, γιατί ούτε ευ πάσχετε, ούτε ευ πράττετε.

Γιώργος Θαλάσσης

Η Μαρέβα, η Κεραμέως, το ΕΣΥ κι άλλα ανέκδοτα!

 ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΘΡΑΝΙΟ

Θυμάστε τη Μαρέβα Μητσοτάκη που στο πρώτο lockdown χειροκροτούσε τους γιατρούς; Ε, νισάφι πια με την επιστήμη. Είπε να ασχοληθεί με την τέχνη της… χρυσοχοΐας.. Κι έτσι φωτογραφίζεται στους Financial Times και μας πληροφορεί, για να μην ανησυχούμε, ότι οι καρφίτσες σηματοδοτούν το προσωπικό της στυλ και τέλος πάντων στη συλλογή της έχει και κάποια παλιά κομμάτια των Cartier και VanCleef&Arpels, ας έχουν καλό οι γιαγιάδες της. 

Τώρα αν οι δικές μας γιαγιάδες πεθαίνουν από κορονοϊό στα γηροκομεία ίσως τελικά είναι ένα μέσο «φυσικής επιλογής». Ακούγεται λίγο Δαρβινίστικο αλλά για σκεφτείτε πόσες από τις γιαγιάδες μας δεν έχουν το σωστό στυλ, αυτό το elegant, βρε παιδί μου, που ξεχωρίζει και που τέλος πάντων σου δίνει και μια αξία, μια υπόσταση σ’ αυτή τη ζωή. 

Τι κι αν τα νοσοκομεία, όχι ΜΕΘ, ούτε βελόνα για ένεση δε θα ‘χουν σε λίγο, όπως λένε αυτοί οι αγνώμονες γιατροί που παρά τα χειροκροτήματα, τολμούν και μιλούν για τραγικές ελλείψεις. 

Αφού η Μαρέβα έχει συλλεκτικές καρφίτσες, νομίζουμε ότι σώνεται το προφίλ της χώρας, τουλάχιστον στους αναγνώστες των Financial Times. 

Τώρα, σχετικά με την Παιδεία. Όλα καλά. Και η ηλεκτρονική ψηφοφορία ολοκληρώθηκε χωρίς προβλήματα, εδώ που τα λέμε όταν στους 10 δεν ψηφίζουν οι 9,5 αυτή δεν είναι εκλογική διαδικασία, περίπατος είναι. Και η τηλεκπαίδευση λειτουργεί στην αρχή της ισότητας για τα δημόσια σχολεία. Δηλαδή, όχι ο ένας κάνει μάθημα κι ο άλλος δεν κάνει. Κανένας δεν κάνει! Ισότητα ευκαιριών στην εκπαίδευση θέλατε, πάρτε την, λέει και η κυρία Κεραμέως. Και συνεχίζει τον εξευτελισμό της Δημόσιας Εκπαίδευσης και τις αγαπούλες με την πολυεθνική Cisco-Webex , που να μην ξεχνάμε ότι τη σύμβαση με τη εταιρεία δεν την καταθέτει στη βουλή αλλά την κρατά επτασφράγιστη μόνο για την πάρτη της. Ούτε ερωτικό ραβασάκι να ήταν!

Πάμε στη δουλειά. Αν κάποιοι εξαρτώνται από το μισθό τους και φωνάζουν «μισθό, μισθό» ε, τι να πούμε. Μας θυμίζουν αυτή την ιστορία με την Αντουανέττα που ο κόσμος φώναζε «ψωμί, ψωμί» κι αυτή είπε ότι αφού δεν είχαν ψωμί ας έτρωγαν παντεσπάνι. Έτσι έχουν τα πράγματα. Όποιος δεν έχει μισθό ας πάει μέχρι την Τράπεζα, ανοιχτή είναι, κι ας βγάλει απ’ τις καταθέσεις του. 

Και μην ακούμε για σαχλαμάρες του τύπου «ψυχολογική επιβάρυνση» «έξαρση ψυχολογικών-ψυχιατρικών προβλημάτων» γιατί, με το συμπάθειο αξιότιμη κυρία Μάτσα, αλλά αφού η τρέλα δεν πάει στα βουνά, λογικό κι επόμενο ήταν να ‘ρθει προς τα δω. Τόσο απλά. 

Τα πράγματα είναι απλά και ο γιαλός δεν είναι στραβός. Εμείς στραβά αρμενίζουμε. Άντε να μαζευόμαστε σιγά σιγά, να κόβουμε και τα sms, να αφήσουμε και την αστυνομία να κάνει τη δουλειά της. Γιατί με το να παρακολουθούν εμάς που μπαινοβγαίνουμε στα σπίτια μας ανεξέλεγκτα, δεν έχουν προλάβει να πιάσουν τον Παπά, αυτόν της Χρυσής Αυγής, που η Εισαγγελέας έλεγε ότι ήταν υπεράνω υποψίας; Αυτόν κι άλλους δυο τρεις. 

Κι επειδή πλησιάζει και το Πολυτεχνείο… είμαστε δυο, είμαστε τρεις, είμαστε χίλιοι δεκατρείς. 

ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΘΡΑΝΙΟ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΕΥΒΟΙΑΣ 

teleftaiathrania@gmail.com

http://teleftaio-thranio.blogspot.gr/ https://www.facebook.com/groups/555132465292949/

Πάνω από 9 στους 10 εκπαιδευτικούς απείχαν από την εκλογική φάρσα του υπ. Παιδείας.

Άρθρο του Χρήστου Κάτσικα 

Αναδημοσίευση από την Εφημερίδα των Συντακτών.

Στις 15/10 η Ν. Κεραμέως, δήλωσε πως «Η ηλεκτρονική ψηφοφορία θα γίνει και τότε θα μετρήσουμε ποιοι θα πάνε με την ΟΛΜΕ και ποιοι με το υπουργείο». Χθες, Κυριακή, στις 7/11 ο κόσμος της εκπαίδευσης έδωσε ηχηρή απάντηση και ταυτόχρονα ένα γερό ράπισμα στην υπουργό Παιδείας.

Παρά τις αλλεπάλληλες και ακραία αντιδημοκρατικές μεθοδεύσεις, το εκλογικό πραξικόπημα στο οποίο προέβη με τη διατήρηση στους εκλογικούς καταλόγους των ψηφοδελτίων που είχαν αποσυρθεί, τα «εντέλλεσθε» της τελευταίας στιγμής προς τις εφορευτικές επιτροπές, τα διαρκή μηνύματα, έως και ελάχιστες ώρες πριν κλείσουν οι ηλεκτρονικές κάλπες, από τα ηλεκτρονικά συστήματα που «υπενθύμιζαν» στους εκπαιδευτικούς την ηλεκτρονική ψηφοφορία, τις υπόγειες πιέσεις προϊσταμένων, διοικητικών μηχανισμών, αλλά και ορισμένων ελάχιστων θλιβερών νεροκουβαλητών της κυβερνητικής πολιτικής που είχαν το θράσος να εμφανίζονται ως «ανεξάρτητοι» υποψήφιοι, η συντριπτική πλειοψηφία των εκπαιδευτικών έδωσε ηχηρό μήνυμα!

Περισσότεροι από 9 στους 10 εκπαιδευτικούς αρνήθηκαν να νομιμοποιήσουν την εκλογική παρωδία που έστησε το ΥΠΑΙΘ και η αποχή που καταγράφηκε κυμάνθηκε από 92 – 98% κατά μέσο όρο. Τα ποσοστά δείχνουν την καταβύθιση της εκλογικής φάρσας. Από τους περίπου 180.000 εκπαιδευτικούς ψήφισαν οι 13.168. Η υπουργός Παιδείας έτρεξε μόνη της και βγήκε 2η, εισπράττοντας την απόλυτη περιφρόνηση των εκπαιδευτικών. 

ΑΡΙΘΜΟΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ Α/ΒΑΘΜΙΑΣ ΚΑΙ ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ 179.729 

ΕΚΑΝΑΝ ΑΠΟΧΗ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΙΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΤΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΩΝ (ΟΛΜΕ – ΔΟΕ) 166.561  ή  92,7%

ΨΗΦΙΣΑΝ 13.168  ή 7,3%

Η ήττα αυτή του υπουργείου Παιδείας αποτελεί ήττα σ' ένα πολύ κρίσιμο σημείο της γραμμής της για την εκπαίδευση: να διαλύσει τα πρωτοβάθμια σωματεία , με όπλο τον λεγόμενο ψηφιακό μετασχηματισμό του κράτους και να τα μετατρέψει σε ηλεκτρονικές καρικατούρες χειροκροτητών της κυβερνητικής πολιτικής.

Ωστόσο η εκλογική φαρσοκωμωδία συνεχίστηκε και μετά τα αποτελέσματα με την ανακοίνωση του ΥΠΑΙΘ η οποία ενώ οι υποψηφιότητες αποσύρθηκαν, οι εκλογείς δεν ψήφισαν, έδινε συγχαρητήρια στους υποψήφιους των ψηφοδελτίων που διατήρησε με το στανιό.

Σειρά αντιδημοκρατικών ενεργειών

Είναι ήδη γνωστά, σε όλη την εκπαιδευτική κοινότητα, ο πρωτοφανής αυταρχισμός, το πλήθος των αντιδημοκρατικών ενεργειών και η πολιτική της πυγμής του τύπου «αποφασίζομεν και διατάσσομεν» που ακολουθεί το ΥΠΑΙΘ, με τελευταίο χαρακτηριστικό παράδειγμα την επιβολή με κάθε τρόπο των εκλογών παρωδία χωρίς ψηφοδέλτια παρατάξεων και υποψηφίους. Είναι γνωστό επίσης, ότι η υπουργός Παιδείας συστηματικά διαστρεβλώνει την πραγματικότητα και επιχειρεί τον αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης.

Επειδή το ΥΠΑΙΘ αλλά και η ίδια η υπουργός Παιδείας έχει απωλέσει την εμπιστοσύνη που θα έπρεπε να εμπνέει στην εκπαιδευτική κοινότητα, το ΔΣ της ΟΛΜΕ ενημερώνει ότι άμεσα θα ζητήσει από το ΥΠΑΙΘ, ασκώντας τα νόμιμα δικαιώματά του, την συγκεντρωτική ηλεκτρονική κατάσταση ψηφισάντων όλης της χώρας. Αντίστοιχα, οι ΕΛΜΕ θα ζητήσουν τις ηλεκτρονικές καταστάσεις ψηφισάντων για όλα τα ΥΣ από τις κατά τόπους εφορευτικές επιτροπές.

Με ανακοίνωσή της η ΟΛΜΕ καταδικάζει το ΥΠΑΙΘ που, στη διάρκεια της εκλογικής φάρσας, με διαρροές σε διάφορες ιστοσελίδες επιχειρούσε να πείσει –κόντρα στην πραγματικότητα – ότι οι εκπαιδευτικοί συμμετέχουν και ψηφίζουν. Παράλληλα παραδίδει στη χλεύη των εκπαιδευτικών και καταδικάζει ομόφωνα τις κινήσεις υποψηφίων συγκεκριμένων παρατάξεων που ενώ έχουν ήδη δηλώσει την απόσυρση της υποψηφιότητάς τους από τις εκλογές των ΥΣ, έστελναν τις τελευταίες ώρες της εκλογικής παρωδίας μαζικά μηνύματα σε εκπαιδευτικούς για να μπουν στην πλατφόρμα του ΥΠΑΙΘ και να τους ψηφίσουν.

Το μέλος του ΔΣ της ΟΛΜΕ Χρήστος Σόφης επισημαίνει ότι οι εκπαιδευτικοί με τη στάση τους επιβεβαιώνουν ότι δεν ευθυγραμμίζονται ούτε αποδέχονται την κυβερνητική πολιτική. Ο κλάδος σχεδόν καθολικά απέρριψε την πολιτική της κυβέρνησης που, αντί να λάβει μέτρα για την ασφαλή λειτουργία τους, κλείνει τα σχολεία και στερεί από τα παιδιά το δικαίωμά τους στη μόρφωση, που προωθεί το ηλεκτρονικό φακέλωμα, που ετοιμάζει τη νέα επίθεση ενάντια στα σωματεία, τις Γενικές Συνελεύσεις, την απεργία και τα συνδικαλιστικά δικαιώματα!

Στο ίδιο κλίμα και το μέλος του ΔΣ της ΟΛΜΕ Γιάννης Σαμοϊλης σημειώνει ότι πολιτική της πυγμής, των πραξικοπημάτων και των αυταρχικών μέτρων που επιβάλλει η Κεραμέως και η πολιτική ηγεσία του ΥΠΑΙΘ προσέκρουσαν πάνω στα βράχια του εκπαιδευτικού κινήματος καθώς οι εκπαιδευτικοί με την αποφασιστικότητά τους και την καθολική συσπείρωσή τους στις μαχητικές αποφάσεις του κλάδου και των ΕΛΜΕ και της ΟΛΜΕ απέδειξαν πως η κυβερνητική πολιτική δεν είναι αήττητη!