Εκπαίδευση εκπαιδευτικών και ανάγνωση.

 

 

Άρθρο της Βασιλικής Βασιλούδη (*)

Αναδημοσίευση από τον Αναγνώστη.

Στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Βιβλίου Χανίων (Ιούνιος 2023) συμμετείχα μαζί με τη Μαρίζα Ντεκάστρο και την Ελένη Σβορώνου στη συζήτηση που διοργάνωσε Ο ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ με θέμα «Το μέλλον της ανάγνωσης: Τα παιδιά», με συντονιστή τον Γιάννη Μπασκόζο. Οι δύο συγγραφείς και κριτικοί παιδικού βιβλίου μίλησαν για τους μύθους και τις αλήθειες που περιβάλλουν το ζήτημα της φιλαναγνωστικής στάσης των παιδιών στη χώρα μας. Προερχόμενη από τον χώρο της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, όπου είχα την ευκαιρία να «μοιραστώ» αρκετές ώρες φιλαναγνωσίας και φιλαναγνωστικών δράσεων με τους μαθητές και τις μαθήτριές μου, στο πλαίσιο είτε διαφόρων γνωστικών αντικειμένων είτε ομίλων φιλαναγνωσίας, διαπίστωσα από τις τοποθετήσεις τους για μια ακόμη φορά την ευρεία κοινωνική συναίνεση σχετικά με τη σπουδαιότητα της πρώιμης μύησης των παιδιών στην ανάγνωση, την αναγκαιότητα της καλλιέργειας φιλαναγνωστικών στάσεων και τον ρόλο που μπορεί να διαδραματίσουν οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί.

Οι εκπαιδευτικοί; Οι υπηρετούντες και οι μελλοντικοί.Οι μελλοντικοί; Ναι, οι φοιτητές και οι φοιτήτριές μας των Παιδαγωγικών Τμημάτων. Η εμπειρία μου πλέον στην Τριτοβάθμια, σε ένα Παιδαγωγικό Τμήμα, μου επιτρέπει να μελετήσω κι έναν άλλο παράγοντα στην εξίσωση της φιλαγνωσίας: όχι μόνο τον ρόλο των γονέων, των υπηρετούντων εκπαιδευτικών, της πολιτείας, των διαθέσιμων πόρων, αλλά και τον ρόλο των μελλοντικών εκπαιδευτικών, οι οποίοι μπορεί να λειτουργήσουν ως μέντορες των εκκολαπτόμενων αναγνωστών.

Προϋπόθεση βασική: να είναι οι ίδιοι αναγνώστες. Ερώτημα βασικό: Είναι αναγνώστες; Και ναι, και όχι! Στην πλειονότητά τους, όμως, μετά λύπης, λέω όχι. Είναι, ωστόσο, περιστασιακοί αναγνώστες… Δεν μπορούν να χαρακτηριστούν εντατικοί αναγνώστες με διαμορφωμένες προτιμήσεις και κριτική στάση. Για να μην χαρακτηριστώ απαισιόδοξη, σπεύδω να υπογραμμίσω ότι η εμπειρία μου δείχνει πως στο Πανεπιστήμιο μπορούμε να ξαναπιάσουμε το νήμα… Και λέω να ξαναπιάσουμε το νήμα, γιατί η αίσθησή μου είναι ότι εκεί γύρω στην εφηβεία τα παιδιά, για πολλούς και διάφορους λόγους, οι οποίοι σχετίζονται τόσο με τη διαμόρφωση του εσωτερικού εαυτού όσο και με την επίδραση του ψηφιακού σκηνικού – όχι δεν είμαι από αυτούς που απορρίπτουν την τεχνολογία – παύουν να βρίσκουν το βιβλίο ελκυστικό.

Η συνάντησή μου στο αμφιθέατρο στην αρχή του εξαμήνου με αυτούς τους νεαρούς ενήλικες αποκαλύπτει πολλά για το προφίλ των μελλοντικών εκπαιδευτικών: περιστασιακοί αναγνώστες, νεφελώδεις γνώσεις έως και μεγάλη σύγχυση σχετικά με τα γένη και τα είδη της λογοτεχνίας, στερεοτυπικές γνώσεις αφηγηματολογίας – κατάλοιπο του μηχανισμού των Πανελλαδικών εξετάσεων – αντίσταση στην ανάγνωση ολόκληρων έργων στο πλαίσιο των υποχρεώσεών τους στα μαθήματα Λογοτεχνίας, κατάλοιπο κι αυτό του σχολείου που διδάσκει ή τουλάχιστον προέκρινε μέχρι πρότινος τη διδασκαλία αποσπασμάτων, άγνοια για τους κλασικούς της ελληνικής και της παγκόσμιας λογοτεχνίας … σποραδικές γνώσεις για τα είδη και τους συγγραφείς της παιδικής λογοτεχνίας.

Αν κι η εικόνα που σκιαγραφώ, φαντάζει μάλλον αποθαρρυντική, θα έλεγα ότι αλλάζει σταδιακά στη διάρκεια της ένταξής μας σε μια ερμηνευτική κοινότητα στο πλαίσιο των μαθημάτων. Διδάσκω παιδική λογοτεχνία στο δεύτερο έτος και σύγχρονη ευρωπαϊκή και νεοελληνική λογοτεχνία στο τρίτο, σε δύο συνεχόμενα εξάμηνα, γεγονός που μου επιτρέπει να δω κάποιες, μικρές έστω, μα συνάμα σημαντικές, μετατοπίσεις στην αναγνωστική τους συμπεριφορά: στην αρχή αντίσταση, η οποία όμως κάμπτεται με την επιλογή έργων που τους ενδιαφέρουν ή έργων που εν αγνοία τους τα έχουν παρακολουθήσει εν είδει σειράς στο Netflix, επιλογή έργων με ενδιαφέρουσα πλοκή και πρωτότυπες αφηγηματικές τεχνικές, επιλογή επιτυχημένων διασκευών των κλασικών έργων.

Επιχειρώ να καταστήσω σαφές ήδη από τις πρώτες συναντήσεις μας ότι αν δεν είναι οι ίδιοι αναγνώστες ή αν δεν γίνουν, δεν υπάρχει περίπτωση να διαμορφώσουν αναγνώστες. Ξεκινώ κάνοντας λόγο για την εσωτερική μας βιβλιοθήκη, την οποία «χτίζουμε» στη διάρκεια της ζωής μας και τονίζω πως είναι απαραίτητο και οι ίδιοι να συγκροτήσουν, ως μέρος του ρόλου τους, σταδιακά μια εσωτερική βιβλιοθήκη. Φαίνεται να πείθονται όταν τους λέω ότι αν δεν είμαστε αναγνώστες, αν δεν ξέρουμε, τα «τερτίπια» της ανάγνωσης, δεν θα είμαστε καθόλου πειστικοί, όταν έρθει η ώρα να «μοιραστούμε» αναγνώσματα και αναγνώσεις, και να μπολιάσουμε τους μαθητές μας με την εμπειρία της ανάγνωσης. Καθώς πρόκειται για φοιτητές πιαδαγωγικών τμημάτων, οι οποίοι εκπαιδεύονται και στην κριτική ανάγνωση και την αποτελεσματική χρήση των κανονιστικών κειμένων της Πολιτείας, δηλαδή των Προγραμμάτων Σπουδών, θεωρώ πολύ σημαντική τη συζήτηση για τον ρόλο της ανάγνωσης, με την ευρεία έννοια του όρου στη σύγχρονη εποχή. Ανάγνωση όχι μόνο λογοτεχνικών κειμένων, αλλά και του δημόσιου λόγου, των έργων τέχνης, των κινηματογραφικών ταινιών, των διαφημίσεων, των ειδήσεων, των πολυτροπικών κειμένων, ώστε να μπορούν να αποκωδικοποιούν το νόημα. Ευχής έργον, βέβαια, να διαβάζουμε όλοι μας και λογοτεχνία, αλλά φιλαναγνωσία σημαίνει εθελοντική ανάγνωση δηλ. να διατηρεί κανείς το δικαίωμα της επιλογής και να συμμετέχει σε μια κατά βάση μοναχική δραστηριότητα σε χρόνο και τόπο που αυτός επιλέγει. Αυτή η βασική αρχή της φιλαγνωσίας καταστρατηγείται τόσο στη σχολική τάξη όσο και στο πανεπιστημιακό αμφιθέατρο, αφού καλούνται να προσεγγίσουν κείμενα που δεν έχουν επιλέξει οι ίδιοι. Γι’ αυτόν τον λόγο, φροντίζω να αντιληφθούν την παραδοξότητα του εγχειρήματος, αλλά συγχρόνως να αναδείξω μέσα από τη συζήτηση ποιος είναι εντέλει ο ρόλος της λογοτεχνίας και της κριτικής ανάγνωσης στον σύγχρονο κόσμο: η ανάγνωση του ίδιου του κόσμου μέσα από μια πολυπρισματική οπτική στη βάση των ανθρωπιστικών αξιών.

Τι κείμενα προσεγγίζουμε; Για κάποιον λόγο, δεν μου αρέσει να χρησιμοποιώ τον όρο «διδάσκω» σε σχέση με το λογοτεχνικό φαινόμενο, λόγω και της αισθητικής του διάστασης, αν και πράγματι πρόκειται για διδασκαλία, εφόσον οι φοιτητές αξιολογούνται και σε αυτό το μάθημα. Πίσω στα κείμενα: στα υποχρεωτικά μαθήματα, η πλειονότητα των κειμένων εντάσσεται στον κανόνα της Λογοτεχνίας, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι λείπουν τα σύγχρονα έργα. Στη διάρκεια του εξαμήνου καλούνται να διαβάσουν πέντα έργα διαβαθμισμένης δυσκολίας – δεν σημαίνει ότι τα διαβάζουν όλοι και όλα – και κάποια αποσπάσματα από άλλα έργα στο πλαίσιο της οργάνωσης του μαθήματος στη λογική της συνανάγνωσης, ή του δικτύου ή της συστάδας κειμένων. Επιχειρώ με αυτόν τον τρόπο αφενός να τους εισαγάγω σε περισσότερα κείμενα, συγγραφείς, αισθητικές τάσεις, αφετέρου να δείξω ότι στην τάξη ενδείκνυται να χρησιμοποιούν για το ίδιο θέμα κείμενα διαφορετικών ειδών που πριμοδοτούν διαφορετικές οπτικές του ίδιου θέματος, συχνά αντικρουόμενες, ώστε να εθίζουν τους μαθητές τους στην κριτική ανάγνωση των κειμένων. Παράλληλα, η λογική της συστάδας κειμένων ανταποκρίνεται όχι μόνο στις διαφορετικές προτιμήσεις των μαθητών, αλλά συμβάλλει και στη διαφοροποίηση της διδασκαλίας για τους πιο αδύναμους ή λιγότερο πρόθυμους αναγνώστες, την οποία επιτάσσει η σύγχρονη αρχή της συμπεριληπτικής εκπαίδευσης. Εκτός από τα υποχρεωτικά μαθήματα, οι φοιτητές μας έχουν τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν και σεμινάρια λογοτεχνίας που απευθύνονται σε μικρότερα ακροατήρια. Στο πλαίσιο των σεμιναρίων λογοτεχνίας, επιλέγουν μόνοι τους κείμενα σχετικά με ένα θέμα και με την υποστήριξή μου καταλήγουν να παρουσιάζουν προφορικά και γραπτά μια εργασία που έχουν δομήσει οι ίδιοι. Στην περίπτωση αυτή, πολλές φορές προχωρούν σε «ατυχείς» επιλογές, δηλαδή επιλέγουν έργα που ενώ επιχειρούν, υποτίθεται, να υπονομεύσουν στερεότυπα, στην ουσία τα αναπαράγουν, ή έργα με κακή εικονογράφηση ή κείμενα χωρίς λογοτεχνικές αξιώσεις. Με αυτόν τον τρόπο, όμως, αρχίζουν να αντιλαμβάνονται και οι ίδιοι ότι η επιλογή των κειμένων είναι πολύ σημαντικό ζήτημα και κατ’ επέκταση ζήτημα αισθητικής, αλλά και πολιτικό ζήτημα: τα βιβλία που επιλέγουμε να δώσουμε στα παιδιά μας, στους φοιτητές μας, αποτελούν εν πολλοίς κι έναν καθρέφτη της κοινωνίας που οραματιζόμαστε …

Στη διάρκεια, λοιπόν, της κοινής μας πορείας για ένα έως δύο χρόνια, βλέπω ελπιδοφόρες μετατοπίσεις και δεν είναι λίγες οι φορές που οι φοιτήτριες και οι φοιτητές ζητούν να τους συστήσω κάποιο βιβλίο ή βιβλία για την πρακτική τους άσκηση. Δεν αρνούμαι να τους υποστηρίξω, αλλά τους παροτρύνω να ψάξουν πρώτα οι ίδιοι στις βιβλιοθήκες και στα βιβλιοπωλεία και στη συνέχεια να συζητήσουμε τις επιλογές τους.

Με ποιους άλλους τρόπους επιχειρούμε τη σφυρηλάτηση αναγνωστικών συμπεριφορών; Για παράδειγμα, στο επόμενο εξάμηνο σχεδιάζουμε το στήσιμο θα στήσουμε μιας έκθεσης προς τιμήν της Άλκης Ζέη στην Κεντρική Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου, η οποία θα είναι ανοικτή τόσο στο φοιτητικό όσο και στο μαθητικό κοινό. Θα διαβάσουν, θα πειραματιστούν, θα φανταστούν το στήσιμο της έκθεσης και στο πλαίσιο ημερίδας προς τιμήν της συγγραφέως θα φιλοτεχνήσουν αφίσες σχετικές με το έργο της, με το οποίο, βέβαια, θα έχουν εξοικειωθεί περισσότερο μέσω της ανάγνωσης. Επίσης, θα οργανώσουν ένα μουσικό δρώμενο με βάση τη μουσική που εν είδει διακειμένου εμφανίζεται στον Μεγάλο Περίπατο του Πέτρου. Ένας άλλος τρόπος θα ήταν η δημιουργία αφισών με έργα γύρω από ένα θέμα – δηλαδή συναποφασίζουμε τη θεματολογία, επιλέγουν τα έργα, τα διαβάζουν, τα παρουσιάζουν σε τρία λεπτά και στη συνέχεια φιλοτεχνούν και τη συλλογική αφίσα που αναρτάται σε καίρια σημεία στο campus. Στα προσεχή μας σχέδια είναι η δημιουργία λέσχης ανάγνωσης που θα υποστηρίζεται από εμένα, αλλά και άλλα μέλη-συναδέλφους στο Τμήμα ή και από άλλα Τμήματα, καθώς και η προβολή ταινιών που είναι διασκευές λογοτεχνικών έργων. Έχω την πεποίθηση ότι οι νέοι είναι δεκτικοί στις αλλαγές, περισσότερο από εμάς, πιο αυθόρμητοι στις αντιδράσεις και «ανοιχτοί» στους πειραματισμούς.

Βέβαια, αν θέλουμε να αλλάξει η αναγνωστική τους στάση, πρέπει να μελετήσουμε την αναγνωστική συμπεριφορά τους. Απ’ όσο γνωρίζω, τέτοια πρόσφατη έρευνα πανελλαδικής εμβέλειας δεν έχει γίνει. Εχουμε, βέβαια, την έρευνα των Γκίβαλου, Πολίτη κ.ά. οι οποίοι μελέτησαν το αναγνωστικό προφίλ των φοιτητών στα Παιδαγωγικά Τμήματα της χώρας μας, με ένα ερωτηματολόγιο που απευθυνόταν προς τις διδάσκουσες/τους διδάσκοντες. Επίσης, διαθέτουμε την πρόσφατη έρευνα του ΟΕΣΔΛ (2022), η οποία όμως δεν εστιάζει αποκλειστικά στους νέους. Ωστόσο, καλό θα ήταν να ξεκινήσουμε από τους ίδιους τους νέους και συντονισμένα πλέον να επιχειρήσουμε να παγιώσουμε επιθυμητές αναγνωστικές συμπεριφορές. Η εμπειρία μου τόσο από την Αθμια όσο και από την Γθμια δείχνει ότι το παιχνίδι δεν έχει χαθεί…επένδυση χρειάζεται κι ανθρώπους που να επιθυμούν να σηκώσουν το βάρος αυτής της επένδυσης.

Βέβαια, το ζήτημα της δημιουργίας αναγνωστών δεν είναι μόνο ζήτημα της εκπαίδευσης και των εκπαιδευτικών, αλλά χρειάζεται και ισχυρή πολιτική βούληση. Προσπάθειες γίνονται σε διάφορα επίπεδα… Να αναφέρω τα προγράμματα της Εθνικής Βιβλιοθήκης στο Πλαίσιο της Καλοκαιρινής Εκστρατείας, τα προγράμματα φιλαναγνωσίας μουσείων και βιβλιοθηκών ανά την επικράτεια, τους σχολικούς ομίλους φιλαναγνωσίας, τις λέσχες ανάγνωσης, τις βιβλιοπαρουσιάσεις έργων για παιδιά, οι οποίες μπορεί να συνοδεύονται κι από παιγνιώδεις δραστηριότητες φιλαναγνωσίας, τα φεστιβάλ βιβλίου και παιδικού βιβλίου και σταματώ εδώ …

Τι λείπει, κατά την άποψή μου; Δεν είμαι ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία που τονίζει την ανάγκη για ένα οργανωμένο πρόγραμμα αναγνωστικής παρέμβασης σε εθνικό επίπεδο, με πρωταρχικό στόχο την καλλιέργεια φιλαναγνωστικών στάσεων στα παιδιά, αλλά και σε άλλες κοινωνικές ομάδες π.χ. ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, άτομα τρίτης ηλικίας. Απαιτούνται, επομένως, κεντρικός συντονισμός, ακόμα και σε επίπεδο περιφέρειας, αν όχι σε επίπεδο κρατικού σχεδιασμού, οικονομική επένδυση, μακρόπνοο όραμα και αξιολόγηση – ναι, κυρίως αυτή – των προσπαθειών, ώστε να διαπιστώσουμε τι μπορεί να αλλάξει σε βάθος χρόνου. Επένδυση, λοιπόν, μικροσκοπική και μακροσκοπική… για να φύγουμε επιτέλους από το σημείο εκκίνησης.

(*) Η Βασιλική Βασιλούδη είναι Επίκουρη Καθηγήτρια Παιδικής Λογοτεχνίας στο

Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης, Πανεπιστήμιο Κρήτης.

«Το Σκασιαρχείο» (Τεύχος Ιουνίου 2023)

Αναδημοσίευση από την Εφημερίδα των Συντακτών.

Η συντακτική Επιτροπή του Σκασιαρχείου*

Ψηφίζουμε για ένα δημόσιο, δωρεάν, ανοιχτό, συμπεριληπτικό, κοινοτικό και δημοκρατικό σχολείο!

Η εκλογική πλειοψηφία που θα προκύψει τις επόμενες μέρες μόνο ανησυχία μάς φέρνει για το αγαθό της παιδείας και την περαιτέρω ιδιωτικοποίησή του. Ως παιδαγωγική ομάδα συνεχίζουμε να διεκδικούμε περισσότερη Δημοκρατία και Συμπερίληψη στα δημόσια και δωρεάν σχολεία, όπου/ώστε να μπορούν να συνεχίσουν να πηγαίνουν ΟΛΑ τα παιδιά. Στηρίζουμε δηλαδή ΚΑΘΕ σχολείο της γειτονιάς, ΚΑΘΕ συνάδελφο/ισσα, ΚΑΘΕ παιδί και γονιό στο δικαίωμά τους για δημόσια, δωρεάν εκπαίδευση. Η επιχειρούμενη αξιολόγηση των σχολικών μονάδων και των εκπαιδευτικών ατομικά αποτελεί μέρος ενός ευρύτερου παζλ για το οριστικό τέλος της εκπαίδευσης ως ΚΟΙΝΟΥ, δημόσιου και δωρεάν αγαθού. Αντίστοιχο πρόβλημα αποτελούν οι διαγνωστικού χαρακτήρα εξετάσεις της PISA, όπου δίνεται βάση εξ ολοκλήρου στο γνωστικό σκέλος, αγνοώντας με αντιεπιστημονικό τρόπο τη συναισθηματική ανάπτυξη των παιδιών κι εξαιρώντας τελικά τον μαθητικό πληθυσμό με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες. Η Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής (ΕΒΕ) έκοψε από την Ανώτατη Εκπαίδευση 25.000 μαθήτριες και μαθητές και τους παρέδωσε πελατεία στα «εξομοιωμένα» ιδιωτικά πανεπιστήμια, δηλαδή σε πρώην ΙΕΚ που μεταμορφώθηκαν εν μιά νυκτί σε κολέγια σπουδών – με πολύ χαμηλή ποιότητα σπουδών.

Τα vouchers (επιταγές) και η «ελεύθερη» γονεϊκή επιλογή σχολείου που προωθεί η Νέα Δημοκρατία έρχονται επίσης να συντελέσουν καταστροφικά στον περαιτέρω αφανισμό του δημόσιου χώρου και σε μια ευρύτερη σχολική απο-τοπικοποίηση, η οποία είναι αλματώδης από το 2010 ώς σήμερα. Το υπουργείο Παιδείας και οι δήμοι αναστέλλουν τη λειτουργία ολοένα και περισσότερων δημόσιων εκπαιδευτικών μονάδων στο αστικό αλλά και στο επαρχιακό τοπίο, ενώ ταυτόχρονα παρατηρείται αυξανόμενη ίδρυση ιδιωτικών σχολείων. Τα επικαιροποιημένα επίσημα στοιχεία, αναρτημένα στη σελίδα του ΥΠΑΙΘ, είναι άκρως ανησυχητικά: 876 Νηπιαγωγεία, 159 Δημοτικά, 93 Γυμνάσια, 87 Λύκεια είναι ιδιωτικά, χωρίς να συμπεριλάβει κανείς τους πάμπολλους ιδιωτικούς βρεφικούς, βρεφονηπιακούς και παιδικούς σταθμούς που αποτελούν πλέον την αναγκαστική και κυρίαρχη επιλογή των γονιών. Ας μην ξεχνάμε ότι η πρώιμη παιδική ηλικία αποτέλεσε τον πρώτο εκπαιδευτικό χώρο όπου εφαρμόστηκε η πολιτική του αποκλεισμού παιδιών, ως συνέπεια της πρακτικής του voucher και της υποτιθέμενης ελεύθερης γονεϊκής επιλογής, κάτι που τώρα επιδιώκεται να εφαρμοστεί και στις υπόλοιπες βαθμίδες της εκπαίδευσης.

Σ’ όλα τα παραπάνω οφείλουμε να έχουμε στον νου μας και το φαινόμενο της Κρυφής Ιδιωτικοποίησης, ενός φαινομένου που αφορά την υφαρπαγή κάθε είδους Κοινού και Δημόσιου αγαθού, με το Νερό να αποτελεί το παλαιότερο παράδειγμα, που επανήλθε στην επικαιρότητα. Οι Συμπράξεις Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα (ΣΔΙΤ) –πολιτική που έχουν εφαρμόσει όλες οι κυβερνήσεις των τελευταίων δεκαετιών– έχουν καταστροφικά αποτελέσματα στους τομείς που έχουν εφαρμοστεί (υπηρεσίες, συγκοινωνίες, πολιτισμός, υγεία, εκπαίδευση). Ας ρίξουμε μια ματιά στον χώρο της εκπαίδευσης, με ένα συγκεκριμένο παράδειγμα: στην Αττική με τη μέθοδο των ΣΔΙΤ χτίστηκαν 24 σχολεία. Τα κατασκευάζει με δικά του έξοδα ο ιδιωτικός φορέας που μειοδότησε στον διαγωνισμό και πήρε τη δουλειά και το κράτος για 25 χρόνια τού πληρώνει (υπέρογκα) ενοίκια. Το 2019 το ετήσιο κόστος ενοικίασης των 24 σχολείων ήταν 16 εκατομμύρια ευρώ. Οι Κτιριακές Υποδομές (ΚΤΙΠ), που είναι η μετεξέλιξη του γνωστού μας Οργανισμού Σχολικών Κτιρίων (ΟΣΚ), θα μπορούσαν με κόστος 50 εκατομμύρια να κατασκευάσουν και τα 24 σχολεία (στοιχεία από το Σωματείο εργαζομένων στις Κτιριακές Υποδομές). Με τα ενοίκια τριών μόνο χρόνων που πληρώνει το κράτος θα μπορούσε να έχει αποσβέσει το κόστος κατασκευής όλων των σχολείων! Να σημειώσουμε μόνο ότι ο ιδιώτης κατασκευαστής ελέγχει μετά ασφυκτικά τα της λειτουργίας του σχολείου. Τα κτίρια του ανήκουν και επεμβαίνει στη χρήση των χώρων, στον αριθμό των παιδιών που μπορούν να μπουν στις αίθουσες, στις υπηρεσίες καθαριότητας και φύλαξης, στην απογευματινή χρήση των χώρων, στα πάντα! Υπάρχουν και άλλες σκοτεινές πρακτικές των ΣΔΙΤ, για παράδειγμα το (φαινομενικά) ανάποδο από αυτό που περιγράψαμε: το κράτος παραχωρεί (σχεδόν) δωρεάν δημόσιες υποδομές, όπως το σιδηροδρομικό δίκτυο, πάρκα και πλατείες, σχολεία, μουσεία και αρχαιολογικούς χώρους, σε ιδιώτες με σκοπό την επιχειρηματική εκμετάλλευσή τους ζημιώνοντας τόσο τον πολίτη όσο και το ίδιο το κράτος – θα επανέλθουμε με ξεχωριστό κείμενο.

ΣΔΙΤ, voucher, «ελεύθερη» επιλογή σχολείου… Το αποτέλεσμα; ΚΑΘΕ σχολείο που θέτει (ή του τίθενται) τα όποια ποιοτικά ή ποσοτικά κριτήρια επιλογής μαθητικού πληθυσμού (ανα-)παράγει πολιτικές που είναι εξ ορισμού αντικοινοτικές, μη συμπεριληπτικές και βαθιά ταξικές, απέναντι σε όλες/όλους μας και κυρίως απέναντι στους μη έχοντες φωνή. ΚΑΘΕ ιδιωτικό σχολείο (ή άλλη ιδιωτική εκπαιδευτική δομή) είναι εξ ορισμού χώρος αντικοινοτικός αφού δεν είναι προσβάσιμος σε όλα τα παιδιά και άρα επεκτείνει τις ανισότητες στην ευρύτερη κοινωνική σφαίρα, τόσο σε επίπεδο γειτονιάς όσο και ολόκληρης της επικράτειας.

Οι όποιες ενδεχόμενες καλές προθέσεις του ιδιώτη ιδιοκτήτη ή ιδιοκτητών (αν πρόκειται για συλλογικό υποκείμενο, π.χ. με νομικές μορφές όπως μη κερδοσκοπικό Σωματείο, ΚΟΙΝΣΕΠ κ.ά.) δεν αλλάζουν την κατάσταση. Στα σωματεία αυτά συχνά συμμετέχουν και γονείς –με ψευδοκοινοτικούς όρους– οι οποίοι ασκούν σχεδόν πάντα ασφυκτική πίεση, παρεμβαίνοντας στο παιδαγωγικό έργο των εργαζόμενων εκπαιδευτικών (που οι ίδιοι προσέλαβαν!), καταπατώντας τα εργασιακά δικαιώματά τους, επιβάλλοντας τη φιλοσοφία τους και εκ των πραγμάτων προωθώντας το πελατοκεντρικό σχολείο. Είναι ξεκάθαρο στα μάτια μας ότι όταν σήμερα ένα οποιοδήποτε ιδιωτικό σχολείο ή άλλη ιδιωτική εκπαιδευτική δομή θέλει να αυτοπροσδιορίζεται με όρους όπως «δημοκρατικό», «αταξικό», «ελευθεριακό» και άλλα συναφή, αυτό αποτελεί εγγενή ιδρυτική αντίφαση και εργαλειοποιεί (για να μην πούμε καπηλεύεται) τη σημαντική ιστορία του Αντιφασιστικού Κινήματος όπως και του Μοντέρνου Σχολείου. Τα κινήματα αυτά αναπτύχθηκαν εν μέσω παγκόσμιων και εμφύλιων πολέμων, αλλά και ευρύτερα ανελεύθερων και δικτατορικών καθεστώτων, σε εποχές που δεν υπήρχε ουσιαστικά εθνικό σύστημα δημόσιας και δωρεάν Παιδείας στις χώρες τους. Πολλοί από τους μαχόμενους αυτούς Παιδαγωγούς που συμμετείχαν στα κινήματα αυτά, όπως ο Celestin Freinet, o Paulo Freire, o Janusz Korczak και αντίστοιχα δικοί μας παιδαγωγοί, όπως ο Παναγής Δημητράτος, η Ρόζα Ιμβριώτη, ο Δημήτρης Γληνός που συμμετείχαν στα σχολεία των πόλεων και του βουνού της ΕΠΟΝ, πλήρωσαν ακόμα και με την ίδια τους τη ζωή το όραμά τους για μια προσβάσιμη, δημοκρατική και συμπεριληπτική εκπαίδευση όλων των παιδιών.

Ως εκπαιδευτικοί έχουμε χρέος να παλέψουμε για την παιδαγωγική μας ελευθερία, η οποία αναγκαστικά διασταυρώνεται με τη διεκδίκηση ενιαίων εργασιακών-μισθολογικών δικαιωμάτων στον κλάδο μας και την άρνηση της οποιασδήποτε κατηγοριοποίησης εκπαιδευτικών και σχολείων. Οι πολλαπλές ανισότητες στην Κοινωνία, και συνεπακόλουθα στην Παιδεία, απαιτούν περισσότερη Δημοκρατία και Ισότητα για όλα τα παιδιά και όχι για εκείνα τα λίγα που δύνανται να πάνε σε «καλά» ιδιωτικά σχολεία.

Εμείς, τα μέλη της παιδαγωγικής ομάδας «Το Σκασιαρχείο» αλλά και σύσσωμη η εκπαιδευτική κοινότητα, όπως εκφράζεται συντεταγμένα μέσα από τις συνδικαλιστικές της διαδικασίες, προβάλλουμε και απαιτούμε το δικαίωμα όλων για μια δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση, άξια του ονόματός της, χωρίς ταξικούς φραγμούς, που μόνο αυτή συνάδει με μια Παιδεία πιο δημοκρατική, πιο συμπεριληπτική άρα και πιο ποιοτική.

Έχοντας αυτά στον νου μας ας ψηφίσουμε σε λίγες μέρες για ένα δημόσιο, δωρεάν, ανοιχτό, συμπεριληπτικό, κοινοτικό και δημοκρατικό σχολείο!

*Η Συντακτική Επιτροπή

Δαμιανός Βογανάτσης

Φωτεινή Δημοπούλου

Μπάμπης Μπαλτάς

Κατερίνα Μπάρκα

Κατερίνα Παούρη

Χάρης Παπαδόπουλος

Βίκυ Σπήτα

(Επικοινωνήστε μαζί μας και στείλτε μας τα κείμενά σας για δημοσίευση στο εξής μέιλ: periodikofreinet@gmail.com).

Διαβάστε το τεύχος εδώ.

Νέα εκδήλωση της ΔΟΕ.

 

Διαδικτυακή Εκδήλωση της ΔΟΕ.

 

ΔΟΕ: Ενιαία κείμενα. Φάση Β3β και Β3γ.

Ο αγώνας για την υπεράσπιση του Δημόσιου σχολείου, ενάντια στην αξιολόγηση - εργαλείο, της εμπορευματοποίησης, κατηγοριοποίησης και διαφοροποίησης σχολείων – μαθητών – εκπαιδευτικών, συνεχίζεται.

Συναδέλφισσες και συνάδελφοι

Το Δ.Σ. της Δ.Ο.Ε. στέλνει σήμερα στις σχολικές μονάδες (Δημοτικά Σχολεία και Νηπιαγωγεία και στις αμέσως επόμενες ώρες στα Ειδικά Σχολεία), με βάση τη σχετική απόφασή του, τα νέα ενιαία κείμενα για τη Β3β και Β3γ φάση του συλλογικού προγραμματισμού, κάνοντας το επόμενο βήμα στη μάχη που δίνουμε ενάντια στην αντιεκπαιδευτική πολιτική του Υ.ΠΑΙ.Θ..

Υπενθυμίζουμε ότι με βάση τον σχεδιασμό του Υ.ΠΑΙ.Θ., τον οποίο μέσω της ενιαίας στάσης μας, προσπαθούμε να ακυρώσουμε στην πράξη, βρισκόμαστε στο επίπεδο Β3.

Στο Α επίπεδο είχαμε την Αποτίμηση της περσινής χρονιάς (ολοκληρώθηκε)

Στο Β επίπεδο έχουμε τον Συλλογικό Προγραμματισμό, ο οποίος έχει 3 διαφορετικές φάσεις:

Β1: ΣΤΟΧΟΙ – ΤΙΤΛΟΙ – ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΗΣ (ολοκληρώθηκε).

Β2: ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ (ολοκληρώθηκε).

Β3: ΥΛΟΠΟΙΗΣΗ Οι δράσεις πραγματοποιήθηκαν σε κεντρικό επίπεδο από τη Δ.Ο.Ε., με την υποστήριξη και συμμετοχή των εκπαιδευτικών.

Β3β Υλοποίηση της Δράσης. (1 πεδίο)

Β3γ Αποτίμηση της Δράσης (11 πεδία)

Επισυνάπτουμε, σήμερα, τα κείμενα για τις Β3β και Β3γ φάσεις κατά άξονα. Η ανάρτησή τους γίνεται από τον συντονιστή της κάθε ομάδας, με τους προσωπικούς του κωδικούς myschool.

Τα νέα ενιαία κείμενα, τα οποία στέλνουμε στους Συλλόγους Εκπαιδευτικών Π.Ε. βρίσκονται στην ίδια αντίληψη που κινούμαστε μέχρι τώρα. Είναι κεντρικά κείμενα, αναιρούν τη διαφοροποίηση των σχολικών μονάδων, αποτελούν ενιαία συλλογική έκφραση για όλα τα σχολεία και τους εκπαιδευτικούς, καταγράφουν αιτήματα του κλάδου, καταγγέλλουν τις ευθύνες της εφαρμοζόμενης αντιεκπαιδευτικής πολιτικής. Εντός των κειμένων υπάρχουν όλοι οι σύνδεσμοι για κάθε δράση που πραγματοποιήθηκε.

Τα κείμενα και οι δράσεις στόχο έχουν να:

α. ενώσουν όλους τους συλλόγους διδασκόντων, αναιρώντας έτσι τη δημιουργία επιλέξιμων /ανταγωνιστικών προφίλ για κάθε σχολική μονάδα,

β. διατηρήσουν το κριτικό πνεύμα των εκπαιδευτικών, χωρίς εξωραϊσμό της εκπαιδευτικής πραγματικότητας,

γ. ανταποκριθούν στις απαιτήσεις του αγώνα για την υπεράσπιση του δημόσιου σχολείου, ακυρώνοντας την αντιεκπαιδευτική πολιτική

Η ενιαία στάση των σχολείων αφορά στη σχέση μας με τη διοίκηση και στην αντίστασή μας στην προσπάθεια επιβολής της αντιεκπαιδευτικής αξιολόγησης.

Καταθέτουμε τα κείμενα της Ομοσπονδίας χωρίς καμιά διαφοροποίηση, εξειδίκευση, συμπλήρωση.

Απέναντι στις αποτυχημένες προσπάθειες εκφοβισμού, τα απειλητικά έγραφα και τις έκνομες οδηγίες από την πολιτική ηγεσία του Υ.ΠΑΙ.Θ., απαντάμε με τη συλλογική και αποφασιστική μας στάση δηλώνοντας ξεκάθαρα ότι ο κλάδος δεν θα υποχωρήσει μπροστά στη βία και την ποινικοποίηση των αγώνων, δεν θα αποδεχτεί την κατάργηση των μορφωτικών δικαιωμάτων των μαθητών μας.

Ενωμένοι/ες υπηρετούμε το δημόσιο Σχολείο και τον παιδαγωγικό μας ρόλο.

Θα ακολουθήσουν, στις αρχές Ιουνίου, τα κείμενα της τελικής φάσης (Φάση Δ).

Διαδικτυακή ημερίδα 8/5/2022

 

Διαδικτυακές ημερίδες της ΔΟΕ.

Συνέχιση του αγώνα για την υπεράσπιση του Δημόσιου Σχολείου, ενάντια στην κατηγοριοποίηση - εμπορευματοποίηση.

9η και 10η κεντρική δράση, Σάββατο 7 και Κυριακή 8 Μαΐου.

Συναδέλφισσες και συνάδελφοι,

στο πλαίσιο του αγώνα για την υπεράσπιση του Δημόσιου σχολείου, ενάντια στην κατηγοριοποίηση και εμπορευματοποίηση που προωθείται από τους αντιδραστικούς νόμους της αξιολόγησης, 4692/20 και 4823/21, το Δ.Σ. της Δ.Ο.Ε. συνεχίζει την υλοποίηση των προγραμματισμένων κεντρικών δράσεων που έχει αναγγείλει και έχουν ήδη αναρτηθεί μέσω των ενιαίων κειμένων.

Χιλιάδες Σύλλογοι Διδασκόντων και δεκάδες χιλιάδες εκπαιδευτικοί συνεχίζουν τον αγώνα ενιαία και συντεταγμένα με τα κείμενα της Δ.Ο.Ε.

Το σύνολο των δράσεων, που υλοποιούνται στο πλαίσιο ενός ευρύτατου δημόσιου διαλόγου που εμπλέκει όλη την εκπαιδευτική κοινότητα και κάθε σχολική μονάδα χωριστά, αποτελούν μια προσπάθεια εκπαιδευτικής, παιδαγωγικής και κοινωνικής παρέμβασης της Ομοσπονδίας, με στόχο να εξοπλίσει το εκπαιδευτικό κίνημα, να καταγγείλει την αντιεκπαιδευτική πολιτική, να τεκμηριώσει τις θέσεις και τα αιτήματα του κλάδου.

Η 9η κεντρική δράση θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 7 Μαΐου, στις 7:30 μ.μ. και αφορά στον άξονα 2 (Ειδικά Σχολεία), με το περιεχόμενο που έχει ήδη αναρτηθεί στα σχέδια δράσης.

Η Εκδήλωση (Στρογγυλό τραπέζι) με τον τίτλο «Ειδικά Σχολεία - Προβλήματα και προοπτικές. Η εμπειρία των Ειδικών σχολείων για τον ρόλο και τη σημασία τους στην Ειδική Αγωγή και Εκπαίδευση», θα πραγματοποιηθεί διαδικτυακά και θα προβληθεί στον παρακάτω σύνδεσμο: https://youtu.be/2RC-eUm8d5I

Εισηγητές θα είναι οι:

Δημήτρης Αναστασίου, Αναπληρωτής Καθηγητής Ειδικής Αγωγής στο Πανεπιστήμιο Southern Illinois.

Κώστας Λολίτσας, δάσκαλος ειδικής αγωγής, πρόεδρος του Ι.Π.Ε.Μ.-Δ.Ο.Ε.

Στο στρογγυλό τραπέζι θα συμμετέχουν εκπρόσωποι Ειδικών Δημοτικών Σχολείων και Νηπιαγωγείων από την Ελλάδα και την Κύπρο.

-------------------------------------------------------------------------------------------

Η 10η κεντρική δράση θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 8 Μαΐου, στις 7:30 μ.μ. και αφορά στον άξονα 8, με το περιεχόμενο που έχει ήδη αναρτηθεί στα σχέδια δράσης, με τίτλο «Μετεκπαίδευση – Επιμόρφωση: Από την ιστορική θεώρηση στη σημερινή πραγματικότητα και τις ανάγκες των εκπαιδευτικών της πράξης» και θα προβληθεί στον παρακάτω σύνδεσμο: https://youtu.be/0qNtt2B5stc

Εισηγητές θα είναι οι:

Σοφός Λοϊζος, Καθηγητής, Πρόεδρος του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Αιγαίου, Διευθυντής εργαστηρίου «Ψυχολογίας, Παιδαγωγικών Ερευνών και Μέσων στην εκπαίδευση», Πρόεδρος της Συνόδου Προέδρων και Κοσμητόρων των Παιδαγωγικών Τμημάτων.

Καρακατσάνη Δέσποινα, Καθηγήτρια στο Τμήμα Κοινωνικής και Εκπαιδευτικής Πολιτικής του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, Ιστορικός στην Παιδαγωγική και τις Επιστήμες της Εκπαίδευσης - εξέλιξη εκπαιδευτικών θεσμών και θεωριών

Νικολοπούλου Παυλίνα, ΕΔΙΠ στο Τμήμα Κοινωνικής και Εκπαιδευτικής Πολιτικής του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, Δρας στην Ιστορία της Εκπαίδευσης και των Παιδαγωγικών Ιδεών.

Κατά τη διάρκεια της κάθε εκδήλωσης θα τίθενται ερωτήματα ή σχόλια σε ειδική φόρμα, τα οποία θα ομαδοποιηθούν, θα τεθούν στους εισηγητές και θα απαντηθούν.

Συναδέλφισσες και συνάδελφοι,

η συμμετοχή όλων μας στις κεντρικές δράσεις είναι αναγκαία και σημαντική προκειμένου να κατοχυρώσουμε την απάντησή μας και να αναδείξουμε τα προβλήματα της εκπαίδευσης, ενισχύοντας το μέτωπο της υπεράσπισης του Δημόσιου Σχολείου.

Δεν υποχωρούμε, γιατί σεβόμαστε την εργασία μας, υπερασπίζουμε τους μαθητές μας, κατοχυρώνουμε τα δικαιώματά μας.

Ημερίδα 30/4/2022.

 

Διαδικτυακή Εκδήλωση της Δ.Ο.Ε. - 30/4/2022

Συνέχιση του αγώνα για την υπεράσπιση του Δημόσιου Σχολείου, ενάντια στην κατηγοριοποίηση - εμπορευματοποίηση. 8η κεντρική δράση, Σάββατο 30 Απριλίου, 7:00 μ.μ.

Διαδικτυακή Εκδήλωση της Δ.Ο.Ε.

«Οι ιδέες και οι πρακτικές σύγχρονων παιδαγωγικών ρευμάτων για τις σχέσεις εκπαιδευτικού/μαθητή».

Συναδέλφισσες και συνάδελφοι,

Στο πλαίσιο του αγώνα για την υπεράσπιση του Δημόσιου σχολείου, ενάντια στην κατηγοριοποίηση και εμπορευματοποίηση που προωθείται από τους αντιδραστικούς νόμους της αξιολόγησης, 4692/20 και 4823/21, το Δ.Σ. της Δ.Ο.Ε. συνεχίζει την υλοποίηση των προγραμματισμένων κεντρικών δράσεων που έχει αναγγείλει και έχουν ήδη αναρτηθεί μέσω των ενιαίων κειμένων.

Χιλιάδες Σύλλογοι Διδασκόντων και δεκάδες χιλιάδες εκπαιδευτικοί συνεχίζουν τον αγώνα ενιαία και συντεταγμένα με τα κείμενα της Δ.Ο.Ε.

Το σύνολο των δράσεων, που υλοποιούνται στο πλαίσιο ενός ευρύτατου δημόσιου διαλόγου που εμπλέκει όλη την εκπαιδευτική κοινότητα και κάθε σχολική μονάδα χωριστά, αποτελούν μια προσπάθεια εκπαιδευτικής, παιδαγωγικής και κοινωνικής παρέμβασης της Ομοσπονδίας, με στόχο να εξοπλίσει το εκπαιδευτικό κίνημα, να καταγγείλει την αντιεκπαιδευτική πολιτική, να τεκμηριώσει τις θέσεις και τα αιτήματα του κλάδου.

Η όγδοη κεντρική δράση θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 30 Απριλίου, στις 7:00 μ.μ. και αφορά στον άξονα 4 (Σχέση μεταξύ μαθητών/τριών εκπαιδευτικών), με το περιεχόμενο που έχει ήδη αναρτηθεί στα σχέδια δράσης.

Η Εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί διαδικτυακά και θα προβληθεί στον παρακάτω σύνδεσμο: https://youtu.be/czD4m-x1cUE

Εισηγητές θα είναι οι:

· Κακός Μιχάλης, Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Leeds Beckett του Ηνωμένου Βασιλείου, Διευθυντής του Centre for Interdisciplinary Research in Childhood, Education and Society (CIRCES).

· Λιάμπας Τάσος, Αναπληρωτής Καθηγητής του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης του ΑΠΘ, Διευθυντής του Εργαστηρίου Παιδαγωγικών Ερευνών και Εφαρμογών στην Εκπαίδευση του Π.Τ.Δ.Ε. – Α.Π.Θ.

Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης θα τίθενται ερωτήματα ή σχόλια σε ειδική φόρμα, τα οποία θα ομαδοποιηθούν, θα τεθούν στους εισηγητές και θα απαντηθούν.

Συναδέλφισσες και συνάδελφοι,

Η συμμετοχή όλων μας στις κεντρικές δράσεις είναι αναγκαία και σημαντική προκειμένου να κατοχυρώσουμε την απάντησή μας και να αναδείξουμε τα προβλήματα της εκπαίδευσης, ενισχύοντας το μέτωπο της υπεράσπισης του Δημόσιου Σχολείου.

Δεν υποχωρούμε, γιατί σεβόμαστε την εργασία μας, υπερασπίζουμε τους μαθητές μας, κατοχυρώνουμε τα δικαιώματά μας.

Διαδικτυακή Ημερίδα της ΔΟΕ για την Ειδική Αγωγή.

 

Μην ξεχνάς συνάδελφε...Στη λήθη σου ποντάρουν...

 

Nick Paleologos / SOOC

Αναδημοσίευση από την Αλφαβήτα

Άρθρο της Αλεξάνδρας Θαλασσινού

Δασκάλας

Προέδρου ΣΕΠΕ Εκπαιδευτικής Περιφέρειας Κύμης

Μέλους του Τελευταίου Θρανίου

Συνάδελφε/-ισσα εκπαιδευτικέ….

Μην ξεχνάς τις διαθεσιμότητες απολύσεις των 2.500 συναδέλφων μας στα ΕΠΑΛ το 2014 και την τότε επιχειρούμενη τιμωρητική αξιολόγηση Μητσοτάκη….

Μην ξεχνάς την επιστράτευση των απεργών συναδέλφων μας της Β’/θμιας τότε…

Μην ξεχνάς τις ηλεκτρονικές εκλογές-παρωδία για τα υπηρεσιακά συμβούλια που δε διασφάλιζαν τη διαύγεια και τη διαφάνεια και στόχο είχαν το να «νοιώθει ο καθένας μόνος του» και όχι ως μέλος του Συλλόγου του…..

Μην ξεχνάς ότι σε έχουν υποβάλει σε ένα ατέρμονο κυνήγι χαρτιών για να διοριστείς ενώ θα έπρεπε να μπορείς να διοριστείς με βάση το πτυχίο και την προϋπηρεσία…

Μην ξεχνάς ότι για 10 χρόνια δεν έγινε κανένας μόνιμος διορισμός…..

Μην ξεχνάς ότι έχουν εξισώσει το πτυχίο του ΑΕΙ με αυτό των κολεγίων….

Μην ξεχνάς ότι έβαλαν την Αστυνομία μέσα στα Πανεπιστήμια….

Μην ξεχνάς ότι από το 2009 που μπήκαμε στην οικονομική κρίση οι μισθοί μας δεν επανήλθαν ποτέ ….

Μην ξεχνάς την κατηγοριοποιητική αξιολόγηση σχολείων και την εκδικητική διάθεση του Υπουργείου που μας έχει σύρει τρεις φορές στα δικαστήρια….

Μην ξεχνάς τον αντεργατικό Νόμο Χατζηδάκη που ποινικοποιεί τη συνδικαλιστική δράση και στόχο έχει να διαλύσει τα σωματεία και τους Συλλόγους και να καταστρατηγήσει όσα εργασιακά δικαιώματα μας έχουν μείνει….

Μην ξεχνάς ότι για πρώτη φορά δε μας χορηγούν άδεια εντός εργασιακού ωραρίου για να πραγματοποιήσουμε τη γενική μας συνέλευση και τις εκλογές….

Μην ξεχνάς πόσα παιδιά αποκλείστηκαν από την τηλεκπαίδευση και πόσο με το δικό σου μεράκι και προσπάθεια έγινε η τηλεκπαίδευση χωρίς επιμόρφωση από το Υπουργείο, χωρίς χορήγηση ταμπλετών, έχοντας μάλιστα η Υπουργός παρανομήσει αφού χάρισε τα ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα εκπαιδευτικών και μαθητών στην ιδιωτική εταιρεία Cisco……

Μην ξεχνάς ότι επιχείρησε να μετατρέψει τη σχολική τάξη σε reality show τύπου Big Brother με τη ζωντανή αναμετάδοση μαθήματος….

Μην ξεχνάς τα εργαστήρια δεξιοτήτων που σου επέβαλαν να κάνεις φέτος και τη γενικότερη γραφειοκρατία που σε έχει εξαντλήσει….

Μην ξεχνάς την επερχόμενη τιμωρητική ατομική αξιολόγηση…..

Μην ξεχνάς τους μαθητές μας που ακόμη δε μεταφέρονται εξαιτίας της ολιγωρίας της Περιφέρειας…

Μην ξεχνάς τα κενά σε εκπαιδευτικούς που υπάρχουν ακόμη στα σχολεία….

Μην ξεχνάς τους υποβιβασμούς και τις καταργήσεις των σχολικών μονάδων που έχουν εισηγηθεί για το επόμενο σχολικό έτος, εν μέσω πανδημίας, χωρίς μειώσεις μαθητών και χωρίς καμία ευαισθησία για τα σχολεία της πυρόπληκτης Βόρειας Εύβοιας (θα χαθούν 7 οργανικές θέσεις στο Δήμο Κύμης Αλιβερίου και 48 συνολικά οργανικές θέσεις στην Εύβοια!!)

Μην ξεχνάς την υποχρηματοδότηση της Παιδείας και κατά συνέπεια και των Σχολικών Επιτροπών που δυσκολεύονται ολοένα κα περισσότερο να καλύψουν επαρκώς τις λειτουργικές δαπάνες των σχολείων, τα καύσιμα, τα κτιριακά προβλήματα, κτλ…

Μην ξεχνάς ότι δεν έλαβαν κανένα ουσιαστικό μέτρο για το ασφαλές άνοιγμα των σχολείων μες στην πανδημία (ούτε περισσότερα διαγνωστικά τεστ, ούτε 15άρια το πολύ τμήματα και πρόσληψη περισσότερων εκπαιδευτικών, ούτε πρόσληψη περισσότερων σχολικών καθαριστριών και καθιέρωση του παράλογου μέτρου 50% +1 κρούσματα για να κλείσει τμήμα…)

Μην ξεχνάς…Στη λήθη σου ποντάρουν….

Θυμήσου τον εαυτό σου ή τους συναδέλφους σου που για ασήμαντο παιδαγωγικά και υπηρεσιακά λόγο χρειάστηκε να περάσουν ΕΔΕ από την αυταρχική, απρόσωπη και άτεγκτη εκάστοτε διοίκηση (κουλούρια, κτλ)…

Θυμήσου ότι θεώρησαν ότι δεν έχουμε ίσα δικαιώματα οι μόνιμοι με τους αναπληρωτές και πόσο έχουν αδικηθεί και αντιμετωπιστεί με αυταρχισμό συναδέλφισσες εγκυμονούσες μες στα σχολεία….

Θυμήσου ότι πλειοψηφική απόφαση συλλόγου διδασκόντων (που συνιστά το κυρίαρχο όργανο λήψης αποφάσεων στα σχολεία ακόμη) δεν έχει εφαρμοστεί από Διευθυντή….

Θυμήσου όταν δέχτηκες βία (σωματική ή λεκτική) μέσα στο σχολείο….

Θυμήσου ότι δεν είσαι μόνος/μόνη….

Θυμήσου ότι υπάρχει Σύλλογος κι ότι για να συνεχίσει να υπάρχει (όχι μόνο όταν τον χρειάζεσαι εσύ αλλά πάντα γιατί πάντα κάποιος και κάποια θα τον χρειαστεί) και να αντιστέκεται σε οποιαδήποτε πρακτική διαλύει το δημόσιο δωρεάν δημοκρατικό και συμπεριληπτικό σχολείο, χρειάζεται να αφιερώσεις λίγο από τον ελάχιστο προσωπικό σου χρόνο, να έρθεις, να ειδωθείς με τους συναδέλφους σου, να συμμετάσχεις στη γενική συνέλευση, να σπάσεις τη σιωπή σου, να μιλήσεις, να εκφράσεις τη γνώμη σου στο διάλογο με τους συναδέλφους σου, να συμμετάσχεις στη λήψη αποφάσεων και στις εκλογικές διαδικασίες…..

«Όταν οι ναζιστές ήρθαν για να πάρουν τους κομμουνιστές, σιώπησα επειδή δεν ήμουν κομμουνιστής.

Όταν φυλάκισαν τους σοσιαλδημοκράτες, σιώπησα γιατί δεν ήμουν σοσιαλδημοκράτης.

Όταν ήρθαν να πάρουν τους συνδικαλιστές, σιώπησα γιατί δεν ήμουν συνδικαλιστής.

Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβαίους σιώπησα γιατί δεν ήμουν Εβραίος.

Όταν ήρθαν να συλλάβουν εμένα, δεν υπήρχε πια κανείς για να διαμαρτυρηθεί».

Martin Niemoeller (1892-1984)

Διαδικτυακή Επιστημονική Εκδήλωση της ΔΟΕ.

 

H ΔΟΕ απαντά.

 Συντονισμένη προσπάθεια αποπροσανατολισμού των εκπαιδευτικών. Απάντηση, η συντεταγμένη στάση τους και η ομοψυχία τους στα σχολεία και τους συλλόγους διδασκόντων. Η επιχείρηση εκφοβισμού δεν θα περάσει

Συνάδελφοι,

τις τελευταίες ημέρες, είναι όλο και πιο έντονη η προσπάθεια, της πολιτικής ηγεσίας του Υ.ΠΑΙ.Θ. να τρομοκρατήσει τους εκπαιδευτικούς και να τους αναγκάσει να εφαρμόσουν την αντιεκπαιδευτική αξιολόγηση των νόμων 4692/20, 4823/21 καθώς και της Υ.Α.  108906/ΓΔ/7-9-2021 (ΦΕΚ 4189Α/10-9-21) για την εσωτερική και εξωτερική αξιολόγηση των σχολικών μονάδων.

Ένθερμοι συμπαραστάτες της αρκετά Μ.Μ.Ε. γνωστά για την πολεμική τους απέναντι στους αγώνες των εκπαιδευτικών, μέσω άρθρων, ραδιοτηλεοπτικών σχολιασμών και αναρτήσεων σε ιστοσελίδες. Στόχος τους ένας και μοναδικός. Η απόκρυψη της αλήθειας ότι το Υ.ΠΑΙ.Θ. το οποίο αντιμετωπίζει τη δημόσια εκπαίδευση ως βάρος που πρέπει να ξεφορτωθεί, απεργάζεται την κατηγοριοποίηση των σχολείων και την αποψίλωση του δημόσιου σχολείου. Βασικό μέσον  σε αυτή την προσπάθεια η κατασυκοφάντηση των θέσεων και των δράσεων της Δ.Ο.Ε.

Έτσι, μετά την αξιοποίηση των δικαστικών αποφάσεων για να καταστείλει, η κυβέρνηση, τη μαζικότατη συμμετοχή των εκπαιδευτικών στην απεργία-αποχή ήρθαν οι απειλές κατά των συλλόγων διδασκόντων πως αν τολμήσουν να χρησιμοποιήσουν τα κείμενα που εστάλησαν από το Δ.Σ. της Δ.Ο.Ε. θα παρανομούν και θα τιμωρηθούν ανάλογα. Απειλές κενές περιεχομένου αφού είναι αδιαμφισβήτητο ότι δεν μπορεί να «ποινικοποιηθεί» η ελεύθερη έκφραση της γνώμης. Πέρα από τα παραπάνω, δήθεν, «αθώα» ερωτήματα και «πηγαίοι» προβληματισμοί και διαπιστώσεις  διοχετεύονται προς τους εκπαιδευτικούς- μέλη των συλλόγων διδασκόντων, μέσω «καλοθελητών συναδέλφων» και ιστοσελίδων που κερδοφορούν εκμεταλλευόμενες την ενασχόλησή τους με την εκπαίδευση, προκειμένου να καμφθεί το φρόνημα των εκπαιδευτικών και να επιβληθεί το πλέγμα των ρυθμίσεων της κυβέρνησης για την «αξιολόγηση».

Ταυτόχρονα βρίσκεται εν εξελίξει συντονισμένο σχέδιο βάσει του οποίου διευθυντές/ντριες προσπαθούν να παρακάμψουν τους Συλλόγους Διδασκόντων, ώστε να προβούν σε απ’ ευθείας αναθέσεις, με στόχο να  υποκύψουν στην αξιολογική διαδικασία και στην τρομοκρατία που εξασκείται μέσω των υπουργικών εγγράφων. Για αυτές τις περιπτώσεις επισυνάπτεται η δεύτερη γνωμοδότηση της νομικής συμβούλου.

Το Δ.Σ. της Δ.Ο.Ε. τόσο μέσα από τα επισυναπτόμενα γνωμοδοτικά σημειώματα της νομικής του συμβούλου όσο και με την αποδόμηση των κακόβουλων «προβληματισμών», απαντά σε βασικά ζητήματα που έχουν τεθεί και  ενισχύει τον αγώνα του κλάδου.

Ζήτημα 1^ο: Η χρήση των κειμένων της Δ.Ο.Ε. από τους Συλλόγους Διδασκόντων «συνιστά παραβίαση και του κανονιστικού́ πλαισίου και της τελεσίδικης δικαστικής απόφασης.»;

Ο ισχυρισμός αυτός αναπτύσσεται στα εκφοβιστικά mail που στέλνει το Υπουργείο στα σχολεία που ανάρτησαν στην πλατφόρμα του Ι.Ε.Π. την αποτίμηση της σχολικής χρονιάς 2020-2021 και φέρει την υπογραφή του                      Γενικού Γραμματέα κ. Κόπτση. Ο ίδιος ισχυρισμός συμπληρωμένος με το ανυπόστατο επιχείρημα ότι παραβιάζεται τελεσίδικη απόφαση δικαστηρίου αναφέρεται σε ανυπόγραφο κείμενο ερωταπαντήσεων που εστάλη στα σχολεία  και το οποίο δεν μπορεί να έχει καμιά διοικητική και υπηρεσιακή υπόσταση. Το Υ.ΠΑΙ.Θ. δεν μπορεί ούτε διοικητικά ούτε νομικά να τεκμηριώσει τους ισχυρισμούς του. Ουσιαστικά τα έγγραφα αυτά αποτελούν άλλη μια απόπειρα εκφοβισμού και απειλών, όπως εκείνο που είχε στείλει πριν ένα περίπου μήνα για την υποτιθέμενη παρανομία όσων μετέχουν στην απεργία-αποχή. Αναγκάστηκε όμως να προσφύγει τρεις φορές στα δικαστήρια για να την ακυρώσει.

Σε επίπεδο περιεχομένου τα έγγραφα θέτουν δύο ζητήματα:

Α. Την υποτιθέμενη παραβίαση του κανονιστικού πλαισίου. 

Ας θυμίσουμε στην έγκριτη νομικό και τις υπηρεσίες της ότι το κανονιστικό πλαίσιο βάσει του οποίου κρίνεται τυπικά η νομιμότητα, δεν αποφασίζεται από έναν υπουργό, δημοσιογράφο ή ανώνυμο συντάκτη, αλλά από τις αρμόδιες θεσμικές εξουσίες.

Υπενθυμίζουμε στην κυρία Υπουργό ότι οποιαδήποτε ενέργειά της στην κατεύθυνση να θέσει σε παρανομία γραπτό λόγο και συγκεκριμένα κείμενα, δημόσια και ανοιχτά, συνιστά λογοκρισία, παραβιάζει την ελευθερία του λόγου και της σκέψης και, τελικά, τη δημοκρατία.

Β. Την υποτιθέμενη παραβίαση τελεσίδικης δικαστικής απόφασης.

Η απόφαση του Εφετείου έκρινε παράνομη τη διαδικασία κήρυξης της απεργίας-αποχής και τίποτε άλλο. Η προσπάθεια σύνδεσης των τεκμηριωμένων ενιαίων κειμένων με αυτή την απόφαση ΔΕΝ ΤΕΚΜΑΙΡΕΤΑΙ από πουθενά. Αποτελεί άλλη μία ατομική ερμηνεία ενός «αγνώστου» συντάκτη, που λειτουργεί στα πλαίσια του εκφοβισμού, χωρίς καμία νομική ή διοικητική εγκυρότητα. Ως εκ τούτου είναι έωλη. Όσοι επικαλούνται αυτό το «επιχείρημα» σε συνεδριάσεις Συλλόγων Διδασκόντων, εκτρέπονται του ρόλου τους, παραβαίνουν τις κείμενες διατάξεις και εκτίθενται σε νομικές ευθύνες.

Σε κάθε περίπτωση η Διδασκαλική Ομοσπονδία θα χρησιμοποιήσει όλα τα διαθέσιμα νομικά μέσα ώστε να ανακόψει την επιχείρηση τρομοκράτησης των εκπαιδευτικών που αναπτύσσει η πολιτική ηγεσία του Υ.ΠΑΙ.Θ.

 

Ζήτημα 2^ο: Κάθε παράβαση της εφετειακής απόφασης, μπορεί να επιφέρει ποινή 3.000 ευρώ για κάθε εκπαιδευτικό;

Η απάντηση δίνεται σε επισυναπτόμενο γνωμοδοτικό σημείωμα της νομικής συμβούλου με το οποίο γίνεται σαφές ότι κάτι τέτοιο θα μπορούσε να συμβεί μόνο σε βάρος της Δ.Ο.Ε. και μόνο εφόσον συνεχιζόταν η από 16-9-2021 απεργία αποχή. Σε καμία άλλη περίπτωση.

Ζήτημα 3^ο : Οι σύλλογοι διδασκόντων μπορούν να συνεδριάζουν ως τις 12 Νοεμβρίου ή «ο διευθυντής δε νομιμοποιείται να συγκαλέσει πλέον ειδική συνεδρίαση» (όπως αναφέρει γνωστή ιστοσελίδα) εξ αιτίας του γεγονότος ότι παρήλθαν οι σχετικές ημερομηνίες που έθεταν ο ν.4692 και η Υ.Α. 108906/ΓΔ/7-9-2021 (ΦΕΚ 4189Α/10-9-21);

                Εκτός από το γεγονός ότι στην εγκύκλιο του Υ.ΠΑΙ.Θ 4120/21-10-21, η οποία φέρει την υπογραφή του Γεν. Γραμματέα, αναφέρεται ότι «…η πλατφόρμα του Ι.Ε.Π….θα παραμείνει ανοικτή έως την Παρασκευή 12 Νοεμβρίου προκειμένου να υλοποιηθούν οι διαδικασίες που ορίζονται στην υπό στοιχεία 108906/ΓΔ4/10.09.2021 «Συλλογικός προγραμματισμός, εσωτερική και εξωτερική αξιολόγηση των σχολικών μονάδων» Υ.Α, το επισυναπτόμενο γνωμοδοτικό σημείωμα της νομικής συμβούλου ξεκαθαρίζει ότι οι σύλλογοι διδασκόντων μπορούν να συνεδριάζουν ελεύθερα και δεν μπορεί η βούληση του ενός (διευθυντής) να τους στερήσει το δικαίωμα αυτό αλλά ούτε και να τους υποκαταστήσει.

                Ζήτημα 4⁰: Στις ομάδες δράσης είναι δυνατό να συμμετέχουν 2 ώς 5 άτομα, αυστηρά;

                Η όποια, σκόπιμη, σύγχυση δημιουργείται από τη σύνδεση του αριθμού των ατόμων που συμμετέχουν στις ομάδες δράσης με τα όσα προβλέπονται από την παράγραφο 4 του άρθρου 33 του ν.4692/20 όπου αναφέρεται ότι «Κατά τον ετήσιο προγραμματισμό του εκπαιδευτικού έργου…συγκροτούνται, επίσης, ομάδες δράσεων κοινού ενδιαφέροντος, σε κάθε μία από τις οποίες συμμετέχουν δύο (2) έως και πέντε (5) εκπαιδευτικοί». Όπως αναφέρεται στη συνέχεια «Σκοπός των ομάδων αυτών είναι η πιο στοχευμένη οργάνωση και διεξαγωγή εκπαιδευτικών δράσεων που αποβλέπουν στην επαγγελματική ανάπτυξη των εκπαιδευτικών…». Οι ομάδες αυτές είναι άλλες από τις Ομάδες Δράσεις για τις οποίες δεν προβλέπεται περιορισμός ούτε στον νόμο ούτε στην Υ.Α.

                Συνάδελφοι, το Δ.Σ. της Δ.Ο.Ε. καλεί τους συλλόγους διδασκόντων να προγραμματίσουν τις ενέργειές τους χωρίς να υποκύπτουν σε πιέσεις και με αίσθημα ευθύνης απέναντι στο δημόσιο σχολείο να χρησιμοποιήσουν τα «ενιαία κείμενα» που αποτελούν απόφαση και επιστημονική συνδρομή του Δ.Σ. της Δ.Ο.Ε.

Κοινή ανακοίνωση ΔΟΕ, ΟΛΜΕ, ΟΙΕΛΕ

 Κοινή αγωνιστική πορεία για το ασφαλές άνοιγμα των σχολείων, για την θωράκιση των εργασιακών δικαιωμάτων των εκπαιδευτικών και για την προάσπιση του κοινωνικού αγαθού της Παιδείας.

Πραγματοποιήθηκε σήμερα συνάντηση εκπροσώπων των Δ.Σ. των τριών εκπαιδευτικών ομοσπονδιών (Δ.Ο.Ε., Ο.Λ.Μ.Ε., Ο.Ι.Ε.Λ.Ε.) με αφορμή την έναρξη μιας ακόμη εξαιρετικά δύσκολης σχολικής χρονιάς τόσο λόγω της συνεχιζόμενης πανδημίας αλλά και του ασφυκτικού πλαισίου ελέγχου κάτω από το οποίο καλούνται οι εκπαιδευτικοί να προσφέρουν το έργο τους.

Στη συνάντηση αυτή αποτυπώθηκε η έντονη ανησυχία του συνόλου της εκπαιδευτικής κοινότητας για το άνοιγμα των σχολείων χωρίς ουσιαστική προετοιμασία, με απουσία ουσιαστικού θεσμικού διαλόγου με την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας και με την κυβέρνηση να εκπέμπουν αντιφατικά και αντικρουόμενα μηνύματα σχετικά με τη λειτουργία των σχολικών μονάδων. Ταυτόχρονα επισημάνθηκε πως η νέα χρονιά βρίσκει τους εκπαιδευτικούς στη δημόσια και στην ιδιωτική εκπαίδευση αντιμέτωπους με μεθοδεύσεις περιστολής των εργασιακών τους δικαιωμάτων και των ακαδημαϊκών και συνδικαλιστικών τους ελευθεριών.

Οι τρεις εκπαιδευτικές Ομοσπονδίες συμφώνησαν να προγραμματίσουν το επόμενο διάστημα δράσεις με σκοπό να διεκδικηθεί το ασφαλές άνοιγμα των σχολείων και η προστασία του κοινωνικού συνόλου. Η πρώτη κοινή κινητοποίηση θα πραγματοποιηθεί με τη μορφή Πανεκπαιδευτικού συλλαλητηρίου το απόγευμα της Τετάρτης 15/9 στο κέντρο των Αθηνών. Εξετάζεται επίσης η αναλυτική παρουσίαση των θέσεων και των απόψεων των τριών Ομοσπονδιών σε κοινή συνέντευξη τύπου.

Τα Δ.Σ.

Δ.Ο.Ε. Ο.Λ.Μ.Ε. Ο.Ι.Ε.Λ.Ε.

ΔΟΕ: Άμεση λήψη μέτρων για την ασφάλεια και υγιεινή στα σχολεία. Μείωση του αριθμού μαθητών – διενέργεια δωρεάν διαγνωστικών test για μαθητές κι εκπαιδευτικούς .

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι,

Λίγες, μόλις, ημέρες πριν την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς, η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας αντιμετωπίζει, για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, το εξαιρετικά σοβαρό ζήτημα του ανοίγματος και της λειτουργίας των σχολικών μονάδων και ενώ το 4ο κύμα της πανδημίας είναι σε εξέλιξη, με απόλυτη έλλειψη αισθήματος ευθύνης, ψευδείς διαβεβαιώσεις για λήψη ανύπαρκτων μέτρων και με απειλές εναντίον των εκπαιδευτικών. Αρνείται πεισματικά η κυβέρνηση να πάρει ουσιαστικά μέτρα ώστε τα σχολεία να ανοίξουν και να λειτουργήσουν (και όχι να βρεθούν πολύ σύντομα κλειστά) με τη μέγιστη δυνατή ασφάλεια.

Είναι τραγική η επιμονή της Κυβέρνησης της Ν.Δ. και της πολιτικής ηγεσίας του Υ.ΠΑΙ.Θ., στην επανάληψη της εφαρμογής της πολιτικής που κράτησε κλειστά τα σχολεία στο μεγαλύτερο μέρος της περσινής χρονιάς. Συγκεκριμένα:

· Με δημόσιες δηλώσεις δίνει «διαβεβαιώσεις για μέριμνα μείωσης του αριθμού των μαθητών ανά τμήμα όπου αυτό είναι δυνατό, ενώ με εντολές προς τη διοικητική ιεραρχία απαιτεί να μη γίνεται δεκτό κανένα σχετικό αίτημα. (Υπενθυμίζουμε αντίθετα πως ήδη έχει αυξήσει τον αριθμό των μαθητών της Α’ τάξης από 22 σε 25.)

· Περιορίζει τον αριθμό προσλήψεων αναπληρωτών στην παράλληλη στήριξη, και όχι μόνο, και συνεχίζει να εφαρμόζει το απαράδεκτο μέτρο των τρίμηνων συμβάσεων εργασίας επιχειρώντας να καθιερώσει την επισφάλεια και την ελαστικοποιημένη μορφή εργασίας στην εκπαίδευση.

· Δεν εφαρμόζει κανένα μέτρο για ασφαλείς υγειονομικά μετακινήσεις των μαθητών (Θυμίζουμε ότι πέρυσι ίσχυσε το 100% στην πληρότητα των οχημάτων για τη μεταφορά μαθητών).

· Δεν προσλαμβάνει μόνιμο προσωπικό καθαριότητας τη στιγμή που η καθαριότητα των σχολείων αποτελεί βασικό παράγοντα υγειονομικής πρόληψης και έτσι δεν ικανοποιεί το κομβικής σημασίας αίτημα για καθαρά σχολεία. Αντίθετα προχωρά σε 2ωρες συμβάσεις και απολύσεις προσωπικού καθαριότητας.

· Αρνείται να ικανοποιήσει το, εδώ και μήνες διατυπωμένο, αίτημα της Δ.Ο.Ε. για μαζικά δωρεάν επαναλαμβανόμενα τεστ, σε όλους τους εκπαιδευτικούς και μαθητές, με την ευθύνη του ΕΟΔΥ μέσα στα σχολεία, επενδύοντας στα self-test για τους μαθητές και, με χρέωση των ίδιων, εργαστηριακά τεστ για τους εκπαιδευτικούς.

· Στην ανάγκη για πλήρη επιστημονική ενημέρωση της κοινωνίας σχετικά με την αναγκαιότητα του εμβολιασμού, με ταυτόχρονη ενίσχυση του εθνικού συστήματος υγείας, και την εμπέδωση αισθήματος εμπιστοσύνης στους πολίτες (σχετική οδηγία του Π.Ο.Υ., 14-6-2021) απαντά με επικίνδυνους εκβιασμούς που οδηγούν στα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα.

Το Δ.Σ. της Δ.Ο.Ε, επανειλημμένα έχει ζητήσει την πραγματοποίηση συνάντησης με την πολιτική ηγεσία του Υ.ΠΑΙ.Θ. ώστε να υπάρξει ουσιαστική συζήτηση για την εφαρμογή των μέτρων που θα οδηγήσουν σε μια νέα σχολική χρονιά με τα σχολεία να παραμένουν ανοιχτά με ασφάλεια. Δεν είναι δυνατό και την επόμενη σχολική χρονιά οι εκπαιδευτικοί και οι μαθητές να αντιμετωπίσουν τα τεράστια προβλήματα δίχως καμία ουσιαστική στήριξη από την Κυβέρνηση.

Διεκδικούμε:

ü Μείωση αριθμού μαθητών ανά τμήμα με ανώτατο όριο τους 15 μαθητές. Ουσιαστική μέριμνα για την εύρεση χώρων που θα λειτουργήσουν ως σχολικές αίθουσες.

ü Μαζικό και προσβάσιμο για όλους εμβολιασμό, χωρίς αστερίσκους και υποσημειώσεις.

ü Διενέργεια μαζικών επαναλαμβανόμενων δωρεάν τεστ σε όλους τους συναδέλφους αλλά και στους μαθητές, ώστε να υπάρχει ουσιαστικός υγειονομικός έλεγχος και παράλληλα υγειονομική επιτήρηση των σχολικών μονάδων.

ü Μέτρα στήριξης του δημόσιου τομέα της Υγείας με ενίσχυση σε προσωπικό και υποδομές.

ü Αυξημένες προσλήψεις αναπληρωτών για την κάλυψη όλων των απαραίτητων εκπαιδευτικών αναγκών σε όλες τις ειδικότητες και όλες τις δομές. Παράλληλη στήριξη για όλους τους μαθητές που αποδεδειγμένα τη χρειάζονται.

ü Αυξημένη χρηματοδότηση για την κάλυψη όλων των αναγκαίων μέσων προστασίας και καθαριότητας από το κράτος (δωρεάν μέσα ατομικής προστασίας πχ μάσκες, αντισηπτικά κλπ).

ü Προσλήψεις μόνιμου προσωπικού καθαριότητας για να καλύψουν τις αυξημένες ανάγκες λόγω covid-19.

ü Επιπλέον δρομολόγια για τη μετακίνηση των μαθητών από και προς το σχολείο με μέτρα μείωσης της πληρότητας των μέσων μεταφοράς, ώστε να αποφευχθεί ο συνωστισμός.

ü Άμεση λήψη συγκεκριμένων εκπαιδευτικών - παιδαγωγικών μέτρων για την αντιμετώπιση των σύνθετων μαθησιακών και ψυχοκοινωνικών προβλημάτων που έχει δημιουργήσει η πανδημία, η αναστολή λειτουργίας των σχολείων και η πολύμηνη τηλεκπαίδευση, με παράλληλο περιορισμό της ύλης των μαθημάτων ώστε να καταστεί δυνατή η κάλυψη όλων των μαθησιακών «κενών».

H ΔΟΕ για το αντιεκπαιδευτικό νομοσχέδιο.

Να αποσυρθεί το αντιεκπαιδευτικό νομοσχέδιο που αντιμετωπίζει το σχολείο ως επιχείρηση, διευρύνει τις μορφωτικές ανισότητες και υποβαθμίζει τον ρόλο του εκπαιδευτικού.

Εδώ και τώρα ουσιαστικά μέτρα για την αντιμετώπιση των συνεπειών από την πανδημία!

ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 28 ΙΟΥΛΙΟΥ ΣΤΙΣ 6μ.μ. ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ!

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι,

Το Δ.Σ. της Δ.Ο.Ε. εκφράζει την κατηγορηματική αντίθεσή του με το νομοσχέδιο το οποίο κυβέρνηση και Υπουργείο Παιδείας επιχειρούν να ψηφίσουν, για μια ακόμη φορά μέσα στο κατακαλόκαιρο. Είναι πρόκληση, τη στιγμή που φουντώνει το 4ο κύμα πανδημίας, η κυβέρνηση και το Υ.ΠΑΙ.Θ. να καθησυχάζουν πως όλα είναι έτοιμα για τον Σεπτέμβριο.

Τίποτα από όσα χρειάζεται και ζητάει η εκπαιδευτική κοινότητα από την πρώτη στιγμή, για να ανοίξουν με ασφάλεια τα σχολεία δεν έχει γίνει.

Το νέο αντιεκπαιδευτικό νομοσχέδιο της κυβέρνησης και του Υπουργείου Παιδείας με τον παραπλανητικό τίτλο «Αναβάθμιση του Σχολείου και Ενδυνάμωση των Εκπαιδευτικών» κατατέθηκε προς συζήτηση στη Βουλή. Αποτελεί συνέχεια του καταιγισμού μέτρων και νομοθετημάτων που ελήφθησαν εν μέσω πανδημίας , όπως η Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής για την τριτοβάθμια εκπαίδευση, η Τράπεζα Θεμάτων, οι αλλαγές στη Γ΄ Λυκείου, ο τρόπος πρόσβασης, οι περικοπές αντικειμένων, η θεσμοθέτηση των εργαστηρίων δεξιοτήτων και μάλιστα από το Νηπιαγωγείο, η αύξηση του αριθμού μαθητών στις τάξεις και η «αυτοαξιολόγηση» της σχολικής μονάδας.

Η κυβέρνηση με επιλογή της δεν έχει μειώσει τον αριθμό των μαθητών στα τμήματα, ώστε να μην υπάρχει συγχρωτισμός, δεν έχει σχεδιάσει να γίνονται στα σχολεία μαζικά τεστ με ευθύνη του Ε.Ο.Δ.Υ., δεν έχει πάρει κανένα μέτρο για την καθαριότητα, για να επισκευαστούν οι προβληματικές αίθουσες και υποδομές, για να εξασφαλίσει περισσότερα σχολικά λεωφορεία και πιο πυκνά δρομολόγια για τη μετακίνηση των μαθητών κλπ. Εκτός αν το «όλα είναι έτοιμα» της πολιτικής ηγεσίας του Υ.ΠΑΙ.Θ. σημαίνει ξανά αναστολή λειτουργίας των σχολείων και τηλεκπαίδευση, κάτι το οποίο θα είναι καταστροφικό για τα παιδιά.

Αντί λοιπόν να λύσουν τα παραπάνω σοβαρά ζητήματα, συνεχίζουν τη νομοθέτηση αντιεκπαιδευτικών νομοσχεδίων, χρησιμοποιώντας, αυτή τη φορά, τον παραπλανητικό τίτλο «αναβάθμιση του σχολείου – ενδυνάμωση του εκπαιδευτικού».

Το νέο νομοσχέδιο αποτελεί βαθιά αντιδραστική τομή, με δομικές αλλαγές στη λειτουργία και το περιεχόμενο του σχολείου, με επιτάχυνση προς τις δεξιότητες και την κατάρτιση, με την «αυτονομία» από το δημόσιο – δωρεάν χαρακτήρα του και την πρόσδεσή του σε κανόνες επιχειρηματικής λειτουργίας, την «αυτονομία» από τις μορφωτικές ανάγκες όλων των μαθητών, τη δραματική όξυνση των μορφωτικών ανισοτήτων και τον αποκλεισμό χιλιάδων νέων από την πανεπιστημιακή εκπαίδευση, με την αξιολόγηση ως εργαλείο για την αύξηση των ταξικών φραγμών και την αποτελεσματική επιβολή της αντιεκπαιδευτικής πολιτικής στους μαθητές και την κατάταξη μαθητών, σχολείων και εκπαιδευτικών σε ένα πλαίσιο φόβου, υποταγής και αποτελεσματικής πειθάρχισης στους παραπάνω στόχους. Και όλα αυτά πάνω σε ένα ιδεολογικό πεδίο που που προτάσσει την «αριστεία» που δεν μπορεί παρά να είναι προνόμιο των λίγων και σε συνάρτηση πάντα με την ατομική ευθύνη.

Ένα νομοσχέδιο που στοχεύει στην καρδιά της εκπαιδευτικής διαδικασίας δηλαδή «τι και πώς μαθαίνουν οι μαθητές μας, τι και πώς διδάσκει ο εκπαιδευτικός και σε τι εργασιακό περιβάλλον θα δουλεύει από εδώ και εμπρός». Σε αυτό το σχολείο, εξοβελίζεται πλήρως η δημοκρατία και η αξιοκρατία, η συλλογικότητα, η συμμετοχή και η συνεργασία, το παιδαγωγικό πλαίσιο και οι αρχές και υποκαθίστανται από συγκεκαλυμμένες σχέσεις εξάρτησης και μηχανισμούς προώθησης της αντιεκπαιδευτικής πολιτικής. Κυριαρχεί η γραφειοκρατία, ο συγκεντρωτισμός και εντατικοποιείται η εργασία. Πάνω απ’ όλα όμως επιβάλλεται ο απόλυτος και ασφυκτικός έλεγχος των εκπαιδευτικών και του έργου τους, ενώ ανοίγει ο δρόμος για ευρύτερες ανατροπές στα εργασιακά μας δικαιώματα.

Μέσα στο νομοσχέδιο περιλαμβάνονται όλες οι προτάσεις από την πρόσφατη «έκθεση Πισσαρίδη» για ένα σχολείο που θα προετοιμάζει τον αυριανό φθηνό, ευέλικτο και προσαρμοσμένο εργαζόμενο για τις επιχειρήσεις, η λειτουργία του οποίου θα είναι φθηνή για το κράτος αλλά ακριβή για την τσέπη των γονιών.

Οι τρεις άξονες του νομοσχεδίου βρίθουν από εύηχες λέξεις και «ουδέτερες» φράσεις, ώστε να γίνουν θελκτικές και να προϊδεάσουν θετικά την κοινωνία. Πίσω από αυτές τις λέξεις κρύβεται το αποκρουστικό πρόσωπο του νομοσχεδίου και των επιδιώξεών του.

Κεντρικό ρόλο έχει η ενίσχυση της λεγόμενης «αυτονομίας» του σχολείου. Παρά τον τρόπο που παρουσιάζεται επικοινωνιακά, δεν έρχεται να λύσει τα υπαρκτά προβλήματα, αντιθέτως θα διευρύνει τις ανισότητες, και την κατηγοριοποίηση των σχολικών μονάδων. Αν η κυβέρνηση και το Υ.ΠΑΙ.Θ. ήθελαν να λύσουν προβλήματα στον χώρο της εκπαίδευσης θα διόριζαν όλους τους αναπληρωτές που κάθε χρόνο αναπληρώνουν τους εαυτούς τους. Δε θα μείωναν συνεχώς τα χρήματα από τον Κρατικό Προϋπολογισμό για την Παιδεία και θα προχωρούσαν στη δημιουργία υποδομών για την κάλυψη των σύγχρονων μορφωτικών αναγκών των μαθητών (σχολεία, εργαστήρια, κλπ). Η κυβέρνηση επομένως προσπαθεί, μέσω της «αυτονομίας», να βγάλει από το κάδρο την αποκλειστική, έως τώρα, υποχρέωση του κράτους για τη χρηματοδότηση της Δημόσιας Εκπαίδευσης και να ρίξει την ευθύνη αυτή στους εκπαιδευτικούς και τα ίδια τα σχολεία. Η περίφημη «αυτονομία» θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια στην ταξική διαφοροποίηση και κατηγοριοποίηση των σχολείων, σε οικονομικό μαρασμό και λουκέτα. Αδιάψευστος μάρτυρας των συνεπειών αυτών είναι οι χώρες όπου εφαρμόστηκαν τέτοιες πολιτικές. Όσο κι αν υπόσχεται η κυβέρνηση πως δεν επηρεάζονται οι εργασιακές σχέσεις των εκπαιδευτικών, το βέβαιο είναι πως το αμέσως επόμενο βήμα είναι να περάσει η διαχείριση των εργασιακών τους ζητημάτων στους Δήμους, όπως ακριβώς επιτάσσει στις εκθέσεις του ο Ο.Ο.Σ.Α.

Αντικειμενικά, ακόμα και οι στοιχειώδεις λειτουργίες θα γίνουν υπόθεση της ίδιας της σχολικής μονάδας, δηλαδή είτε επιχειρηματική υπόθεση είτε θα καλούνται οι γονείς να βάζουν βαθιά το χέρι στην τσέπη, με αποτέλεσμα τη μεγαλύτερη διαφοροποίηση και κατηγοριοποίηση των σχολείων σε όλα τα επίπεδα. Με το άρθρο 98 νομοθετείται η ανεύρεση πόρων με την αξιοποίηση των σχολικών κτηρίων, υποδομών και εγκαταστάσεων ενώ για πρώτη φορά θεσμοθετείται επίσημα η χρηματοδότηση των σχολείων με δωρεές, χορηγίες και παροχές από τρίτους (άρθρο 99). Αντί, δηλαδή, το κράτος να εξασφαλίζει σύγχρονες υποδομές για όλα τα σχολεία μεταφέρει την ευθύνη του στις πλάτες γονέων και εκπαιδευτικών.

Με την επιλογή του διαφορετικού βιβλίου (άρθρα 84 & 85) ανοίγει ο δρόμος για διαφοροποιημένο μάθημα «πολλών επιπέδων». Το περιεχόμενο της εκπαίδευσης από αγαθό για όλους τους μαθητές γίνεται πεδίο διακρίσεων! Το λεγόμενο πολλαπλό βιβλίο δεν είναι η σύγχρονη απάντηση στην ανάγκη για υποστήριξη της δουλειάς του εκπαιδευτικού στην τάξη, στην ανάγκη για επιπλέον υποστηρικτικό και εκπαιδευτικό υλικό συμπληρωματικό στο σχολικό εγχειρίδιο με την χρήση όλων των τεχνολογικών δυνατοτήτων. Η εμπειρία του 1998 όταν ο τότε Υπουργός Γ. Αρσένης του ΠΑ.ΣΟ.Κ. είχε φέρει αντίστοιχη ρύθμιση και μέσα σε δύο χρόνια αποσύρθηκε εξ αιτίας του χάους που δημιούργησε, μάλλον δε λαμβάνεται υπόψη από την κυβέρνηση.

Παράλληλα η πρόβλεψη, μεταξύ άλλων μέτρων «αυτονομίας» στην Οργάνωση της Διδασκαλίας, για τη χρήση της μεθόδου της ανεστραμμένης τάξης σύμφωνα με την οποία η βασική διδασκαλία θα πραγματοποιείται στο σπίτι με την παρακολούθηση βίντεο, ψηφιακές προβολές από πλατφόρμες, χρήση ψηφιακού υλικού για ανάγνωση ενώ στο σχολείο ο χρόνος θα αφιερώνεται στην εμπέδωση και πρακτική εφαρμογή των όσων οι μαθητές έχουν διδαχτεί δια της ηλεκτρονικής οδού, υπονομεύει τη μόρφωση για τους πολλούς, αποδίδοντας ταυτόχρονα ατομικά στον μαθητή και την οικογένειά του την ευθύνη για την πρόοδό του, προβάλλοντας το δόγμα του Ο.Ο.Σ.Α. « δεν μπορούν και δεν χρειάζεται όλοι να μορφωθούν» . Η αξιολόγηση των μαθητών (άρθρο 81) συνδέεται άμεσα με το παραπάνω δόγμα. Επιπλέον σε αυτό το φόντο, τα αποτελέσματα των πανελλαδικών διαγνωστικών εξετάσεων στη ΣΤ΄ Δημοτικού και τη Γ ΄Γυμνασίου (άρθρο 104) – βλ. ελληνική PISA – τίποτα δεν προφέρουν στην εκπαιδευτική διαδικασία. Αντιθέτως θα αξιοποιούνται για την κατάταξη των σχολείων σε λίστα, για την αξιολόγηση – κατηγοριοποίηση των σχολείων, μαθητών, εκπαιδευτικών ακόμα και γειτονιών. Συρρικνώνεται ο διαπαιδαγωγικός χαρακτήρας του σχολείου, το οποίο μετατρέπεται σε ένα σκληρό εξεταστικό κέντρο κατάταξης, κατηγοριοποίησης και διαχωρισμού των μαθητών. Οι ίδιοι οι μαθητές και οι εκπαιδευτικοί γίνονται υπεύθυνοι για τη σχολική αποτυχία, τη μη επίτευξη των στόχων και όχι οι ευθύνες τις Πολιτείας και οι κοινωνικο-οικονομικές ανισότητες. Παραβλέπεται εντελώς η κοινωνικοπολιτική διάσταση της εκπαιδευτικής διαδικασίας και αποστεώνεται η ουσία της μαθησιακής πράξης ως κάτι το στατικό και το απολύτως μετρήσιμο.

Την ίδια στιγμή, διευρύνεται ο προσανατολισμός στις δεξιότητες μέσα από την γενίκευση των Εργαστηρίων Δεξιοτήτων αλλά και μέσα από τα νέα Αναλυτικά Προγράμματα που ετοιμάζει το Υπουργείο μακριά από την ευρεία, ενδελεχή, στέρεη και ολόπλευρη μόρφωση.

Το παραπάνω εφιαλτικό τοπίο, χρειάζεται τη λεγόμενη «ατομική αξιολόγηση» για να υλοποιηθεί η οποία αποτελεί διαχρονικό πόθο των κυβερνήσεων εδώ και πάνω από τρεις δεκαετίες, που παρέμεινε ανεκπλήρωτος χάρη στην σθεναρή αντίσταση του εκπαιδευτικού κινήματος.

Η κυβέρνηση τη χρησιμοποιεί αναφερόμενη στη στήριξη της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Ψεύδεται συνειδητά! Αποκρύπτει από την κοινωνία πως επιχειρεί τον «βίαιο» εξαναγκασμό των εκπαιδευτικών στην αποδοχή και υλοποίηση των παραπάνω κατευθύνσεων, στη δημιουργία σχολείων πολλαπλών ταχυτήτων και στον αποκλεισμό των μαθητών που δε θα μπορούν να ανταπεξέλθουν οικονομικά στις απαιτήσεις του νέου σχολείου που οραματίζεται το Υ.ΠΑΙ.Θ. και η Κυβέρνηση.

Εάν στην κυβέρνηση και το Υ.ΠΑΙ.Θ. ενδιαφέρονταν πραγματικά για την «ενίσχυση» του ρόλου του εκπαιδευτικού, εδώ και 2 χρόνια πανδημίας θα είχαν ικανοποιήσει τουλάχιστον τα, πάνδημα πλέον, αιτήματα για τη λειτουργία των σχολείων με ασφάλεια και υγιεινή. Ακόμα και η αναγκαία επιμόρφωση που θα έπρεπε να είναι δημόσια, δωρεάν, με ευθύνη του κράτους και να αφορά όλους τους εκπαιδευτικούς, μετατρέπεται και με τον νόμο σε ατομική ευθύνη του καθενός, σε ευθύνη του κάθε σχολείου.

Η πολυδιαφημισμένη αξιολόγηση ως στόχο έχει να «δείξει» τους εκπαιδευτικούς για μια ακόμα φορά ως μόνιμους υπεύθυνους για τα πραγματικά και διαχρονικά προβλήματα της Δημόσιας Εκπαίδευσης. Δεν θα πρέπει να υπάρχει καμία αμφιβολία πως η αξιολόγηση θα αποτελέσει το βασικό εργαλείο έτσι ώστε στον κατάλληλο – γι’ αυτούς – χρόνο να εξαπολύσουν νέα επίθεση για να αλώσουν τα εργασιακά κεκτημένα των εκπαιδευτικών, να καθηλώσουν τους μισθούς, να προωθήσουν ακόμα περισσότερο τις ελαστικές μορφές εργασίας στην εκπαίδευση, να ανοίξουν το δρόμο ακόμα και σε απολύσεις.

Άλλωστε, διεθνείς μελέτες σχετικά με τα αποτελέσματα της αξιολόγησης δείχνουν ότι όπου εφαρμόστηκε όχι μόνο δεν επήλθε βελτίωση του εκπαιδευτικού έργου, αλλά αντίθετα, λόγω της, επιπλέον, επαγγελματικής εξουθένωσης που επιφέρει αλλά και του ανταγωνιστικού κλίματος που καλλιεργεί, παραμερίζονται οι παιδαγωγικές αρχές και αυξάνονται οι μορφωτικές ανισότητες.

Από πότε η βελτίωση και η ενίσχυση του εκπαιδευτικού συνδέονται με τον όγκο γραφειοκρατικών διαδικασιών εντός και εκτός τάξης; Ο συνεχής, εξοντωτικός έλεγχος πάνω στα «θέλω» του Υπουργείου και ο φόβος αποτελούν αναβάθμιση του ρόλου του εκπαιδευτικού; Το διαρκές «φακέλωμα» (άρθρο 72) των εκπαιδευτικών συνάδει με τη βελτίωση της εκπαιδευτικής διαδικασίας;

Το Υ.ΠΑΙ.Θ. αποκάλυψε την ήττα του αφού η «ατομική αξιολόγηση» αποτελεί συνέχεια της αξιολόγησης των σχολικών μονάδων, η οποία έμεινε κυριολεκτικά στα χαρτιά μετά τη σύσσωμη απόρριψή της από το 97% του κλάδου! Θέλουν έναν εκπαιδευτικό με σκυμμένο το κεφάλι, βουβό να υλοποιεί άκριτα τις «άνωθεν» εντολές. «Εξαιρετικός» εκπαιδευτικός για το Υπουργείο θα είναι αυτός που θα συμβαδίζει με τους δείκτες της αυτοαξιολόγησης της σχολικής μονάδας, θα διαχωρίζει τους μαθητές του, την ίδια στιγμή που ο «εξαιρετικός» διευθυντής θα «κυνηγάει» χορηγούς και θα κάνει «ορθή» χρήση του ανθρώπινου δυναμικού (π.χ. μοίρασμα των περισσευούμενων ωρών σε άσχετες ειδικότητες ώστε να μη φαίνονται κενά). Ταυτόχρονα, όμως, διαμορφώνει τον μηχανισμό θεσμοθετώντας (όλο το πρώτο μέρος του ν/σχ ασχολείται με αυτό) ένα «σώμα» προθύμων που θα αναλάβει την υλοποίηση όλων των διαδικασιών της αξιολόγησης αλλά και την ίδια την αξιολόγηση και τον έλεγχο της προώθησης της αντιεκπαιδευτικής πολιτικής (Σύμβουλοι Εκπαίδευσης, Περιφερειακοί Επόπτες Ποιότητας Εκπαίδευσης και Επόπτες Ποιότητας Εκπαίδευσης ανά Διεύθυνση καθώς και το Περιφερειακό Συμβούλιο Εποπτών). Παράλληλα ένα ενδοσχολικό δίκτυο καθοδήγησης, εποπτείας και ελέγχου στήνεται μέσα στο σώμα του συλλόγου διδασκόντων με τους συντονιστές τάξεων/γνωστικού αντικειμένου, τους μέντορες, τους υπεύθυνους εκπαιδευτικών ομίλων (άρθρα 84, 87, 88) με απόφαση του Διευθυντή/προϊσταμένου της σχολικής μονάδας και στο πλαίσιο μιας ιδιότυπης ιεραρχίας για τη διάχυση του ελέγχου και της λογοδοσίας, ως άμεσους κρίκους υλοποίησης της κυβερνητικής πολιτικής. Οι θέσεις ευθύνης των εκπαιδευτικών στο σχολείο είναι άμισθες αλλά ανταποδοτικές (μόρια για θέση στελέχους, κριτήριο αξιολογησης) δημιουργώντας συνθήκες προσβολής της συνοχής του συλλόγου διδασκόντων και του πνεύματος αλληλεγγύης μεταξύ των συναδέλφων, διαμορφώνοντας κλίμα συνεχούς ελέγχου, φόβου και υποταγής, ανταγωνισμού και αντιπαραθετικής λειτουργίας, εξατομίκευσης της στάσης του καθενός ώστε να αποτρέψει την οποιαδήποτε επιχείρηση συλλογικής αντίδρασης και αντίστασης απέναντι στην εφαρμογή αυτών των μέτρων. Κυριολεκτικά ο εκπαιδευτικός δε θα μπορεί να «παίρνει ανάσα» καθώς όλα εντάσσονται σε μια αέναη αξιολογική διαδικασία. Πρόκειται για έναν αυταρχικό μηχανισμό με βασική αποστολή τον αυστηρό έλεγχο, τη διαρκή επιτήρηση και εποπτεία της πορείας της αξιολόγησης που θα διαπιστώνει αν «συμμορφώνονται» οι εκπαιδευτικοί με την κυρίαρχη πολιτική. Οι σχέσεις εξάρτησης και μηχανισμοί προώθησης της αντιεκπαιδευτικής πολιτικής, η ευνοιοκρατία (όπως ήδη προωθούνται και από τα ανεξέλεγκτα Υ.Σ. με τους δοτούς «αιρετούς»), καθορίζουν την επιλογή στελεχών, καθώς τα 45 μόρια (αξιολόγηση και συνέντευξη) από τα 100 είναι καθαρά υποκειμενικά και αλλοιώνουν πλήρως την αρχική κατάταξη, ενώ ταυτόχρονα τα στελέχη αλληλοεπιλέγονται και αλληλομοριοδοτούνται, καθώς η αμφίδρομη αξιολόγηση μεταξύ προϊσταμένων και υφισταμένων θα επιφέρει την ανταλλαγή μορίων μεταξύ τους.

Αυτή η εύηχη λέξη της αξιολόγησης, γίνεται πρόβλημα για την εκπαιδευτική διαδικασία γιατί τελικά είναι έλεγχος των αντιδραστικών αλλαγών στα σχολεία αντί να διασφαλίζεται η παροχή δημόσιας, δωρεάν και υψηλού επιπέδου εκπαίδευσης για όλους ανεξαιρέτως τους μαθητές.

Τι ακριβώς εννοεί η κυβέρνηση με το νέο νομοσχέδιο όταν αναφέρει ότι το σχολείο αποτιμά τη δουλειά του με βάση τα «μαθησιακά αποτελέσματα» και μάλιστα αναρτώνται τα πορίσματα της αξιολόγησης στο διαδίκτυο; Ποιος έχει την ευθύνη για τα μαθησιακά αποτελέσματα; Το σχολείο; Οι εκπαιδευτικοί; Η οικογένεια;

Τι ακριβώς εννοεί όταν αναφέρεται σε αξιολόγηση με κριτήριο την «ικανότητα διαχείρισης των οικονομικών πόρων»; Ο ρόλος των εκπαιδευτικών είναι να διδάσκουν την αλήθεια, να αναζητούν από κοινού με τους μαθητές τους τη γνώση, να στηρίζουν ψυχολογικά και παιδαγωγικά τα παιδιά και όχι να αναζητούν πόρους!

· Τι ακριβώς εννοεί όταν αναφέρεται σε αξιολόγηση με κριτήριο τη λεγόμενη «αποτελεσματική αξιοποίηση του προσωπικού»; Το ζήτημα είναι να ξεμπερδεύουμε με το σχολείο των 52.000 συμβασιούχων εκπαιδευτικών που «σήμερα είναι, αύριο δεν είναι», κάτι που αφήνει τα σχολεία μέχρι τον Οκτώβρη και τον Νοέμβρη χωρίς δασκάλους και επιπλέον έχει σοβαρές αρνητικές συνέπειες στην αναγκαία σταθερή παιδαγωγική, μορφωτική και ψυχολογική σχέση που πρέπει να υπάρχει ανάμεσα στους εκπαιδευτικούς και τους μαθητές.

Αποτελεί μεγάλο ψέμα ότι αυτή η αξιολόγηση δε θα είναι τιμωρητική. Στο άρθρο 58 προβλέπεται η στέρηση μισθού ενός μήνα στους εκπαιδευτικούς που αρνούνται την αξιολόγηση βάσει του Δημοσιοϋπαλληλικού Κώδικά, ο οποίος επιπλέον προβλέπει διαδικασίες απόλυσης όταν ένας εκπαιδευτικός καταταχθεί για δυο συνεχόμενες φορές στην τελευταία κλίμακα!

Δημιουργεί έτσι τις προϋποθέσεις για άκαμπτη αυταρχική επιβολή της κυβερνητικής πολιτικής στη βάση των εκπαιδευτικών, εφόσον η επιβίωση των στελεχών θα εξαρτάται από την αποτελεσματικότητα εφαρμογής αυτής της πολιτικής από τους υφισταμένους τους.

Επιπλέον, ο εκπαιδευτικός που αξιολογείται αρνητικά αποκλείεται από κάθε θέση στελέχους ενώ εμφανίζεται ξανά η περιβόητη «τροπολογία Γεροβασίλη» της προηγούμενης κυβέρνησης και στην εκπαίδευση, αφού αν ένας εκπαιδευτικός για οποιοδήποτε λόγο δεν πάρει μέρος στις διαδικασίες της αξιολόγησης (είτε σχολείου, είτε ατομική) αποκλείεται από την επιλογή στελεχών για τα επόμενα 8 χρόνια (άρθρο 31). Επίσης, επιδιώκει και μέσω του μέντορα να φοβίσει τους δόκιμους/νεοδιόριστους εκπαιδευτικούς, να τους αξιοποιήσει σαν μέσο πίεσης. Χαρακτηριστικά, το έργο των δόκιμων εκπαιδευτικών και μελών του Ε.Ε.Π. και Ε.Β.Π. αξιολογείται ανά έτος, και στην περίπτωση που αξιολογηθεί ως «μη ικανοποιητικό» στη λήξη της δοκιμαστικής περιόδου, ο εκπαιδευτικός δεν μονιμοποιείται (άρθρα 74, 80) ενώ σύμφωνα με τον Δημοσιοϋπαλληλικό Κώδικα προβλέπονται διαδικασίες απόλυσης όταν ένας εκπαιδευτικός καταταχθεί για δυο συνεχόμενες φορές στην τελευταία κλίμακα!

Οι αγώνες του κλάδου δεν καταστέλλονται, δεν ποινικοποιούνται και αυτό ας το γνωρίζει καλά η κυβέρνηση.

Δεν είναι, λοιπόν, καθόλου τυχαίο που ο Δ/ντής ή ο Προϊστάμενος του σχολείου αποκτά υπερεξουσίες, σε βάρος του συλλόγου διδασκόντων και στην ουσία μετατρέπεται σε manager, αξιολογητή και πειθαρχικό προϊστάμενο.

Με τις νέες αρμοδιότητες και εξουσίες που ανατίθενται στον Διευθυντή/ Προϊστάμενο της σχολικής μονάδας, επιχειρείται να καταργηθεί συνολικά ο ρόλος του συλλόγου διδασκόντων, του κυρίαρχου δημοκρατικού θεσμικού οργάνου της σχολικής μονάδας, με την πλήρη λειτουργική αφαίμαξή του (άρθρα 82, 83, 86,95) ενώ ακόμη και εκεί που αποδίδεται ρόλος στον Σ.Δ., αυτός δεν ειναι αποκλειστικού χαρακτήρα καθώς εάν δεν τελεσφορήσει κάποια απόφαση, αυτήν την παίρνει και πάλι ο Διευθυντής (άρθρα 85, 94, 96). Αποκτά αποκλειστική αρμοδιότητα σχεδιασμού και υλοποίησης της ενδοσχολικής επιμόρφωσης εκτός διδακτικού ωραρίου με θεματολογία και φορέα της επιλογής του (άρθρο 90) και πειθαρχικού ελέγχου των εκπαιδευτικών με αρμοδιότητα έγγραφης επίπληξης (άρθρο 91).

Ξεπερνώντας δε κάθε νοσηρή φαντασία με το άρθρο 97 αποδίδεται σε αυτόν η αρμοδιότητα να προβεί σε όσες από τις ενέργειες της αρμοδιότητας του συλλόγου διδασκόντων εξακολουθούν να παραλείπονται και οι οποίες έχουν σχέση με την αυτοαξιολόγηση, τον προγραμματισμό και τις ομάδες δράσεων επαγγελματικής ανάπτυξης. Με λίγα λόγια δηλαδή δίνει την αρμοδιότητα στον διευθυντή να προχωρήσει μόνος του στον προγραμματισμό – αυτοαξιολόγηση της σχολικης μοναδας, οριζοντας μόνος του και τις ομαδες, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να ακυρώσει ουσιαστικά πλήρως το αποτέλεσμα της απεργίας - αποχης!

Την ίδια στιγμή, καταστρατηγώντας κάθε έννοια συλλογικής και δημοκρατικής έκφρασης, αποδυναμώνεται η λειτουργία του Συλλόγου Διδασκόντων και η δυνατότητα παρέμβασης του Συλλόγου Γονέων και της μαθητικής κοινότητας. Ανατρέπονται μια σειρά προβλέψεις του ν.1566/85 που έδιναν ένα μεγαλύτερο περιθώριο παρέμβασης. Αναμορφώνει προς το χειρότερο ακόμα και το θεσμό του Σχολικού Συμβουλίου (άρθρο 107) που γίνεται πλέον πενταμελές με μέλη τον Διευθυντή, δύο εκπρόσωπους του Δήμου, έναν εκπαιδευτικό και έναν εκπρόσωπο του Συλλόγου Γονέων. Το Υ.ΠΑΙ.Θ. τιμωρεί τους Συλλόγους Διδασκόντων, τις Ενώσεις Γονέων και Κηδεμόνων και τις Μαθητικές Κοινότητες επειδή αντέδρασαν σε πλήθος κυβερνητικών επιλογών (αξιολόγηση της σχολικής μονάδας, τις κάμερες στην τάξη, τη μετατροπή του σχολείου τους σε πειραματικό κλπ). Επιπλέον η επιλογή του Υ.ΠΑΙ.Θ. να αυξήσει την εκπροσώπηση των Δήμων στα Σχολικά Συμβούλια φανερώνει την επιδίωξη της κυβέρνησης να περάσει στο μέλλον όλη η διαχείριση των Δημόσιων Σχολείων στην Τοπική Αυτοδιοίκηση.

Με την κατάργηση του θεσμού των αιρετών, θεσμός 100 ετών, στα συμβούλια επιλογής στελεχών επιδιώκει την πλήρη κομματική άλωση της διοίκησης και καθοδήγηση της δημόσιας εκπαίδευσης.

Με τη δημιουργία των Παιδαγωγικών Ομίλων εισάγεται για πρώτη φορά στη δημόσια εκπαίδευση η απλήρωτη εργασία των εκπαιδευτικών και αντί χρημάτων όσοι-ες συμμετέχουν θα αμείβονται με μπόνους στην επικείμενη αξιολόγηση (άρθρο 84).

Ο κόσμος της εκπαίδευσης έχει ωστόσο αποδείξει εδώ και δεκαετίες ότι μπορεί να ανατρέπει αναγκαιότητες και δεδομένες για το κεφάλαιο πραγματικότητες.

Παράλληλα, το νομοσχέδιο προβλέπει πλήθος νέων γραφειοκρατικών αρμοδιοτήτων, που έρχονται να επιβαρύνουν επιπλέον τις εργασιακές συνθήκες των εκπαιδευτικών. Η κατάσταση αυτή θα διαμορφώσει σχέσεις ιεραρχίας και εξουσίας, που θα επιφέρουν ένα συγκρουσιακό και στείρα ανταγωνιστικό κλίμα μέσα στο σχολείο, με επιβράβευση ημετέρων. Σε κανένα σημείο του νομοσχεδίου δεν προβλέπεται ή διασφαλίζεται η άποψη των εκπαιδευτικών για παιδαγωγικά και άλλα ζητήματα που αφορούν στη σχολική μονάδα. Αντί να στηριχθεί ουσιαστικά και να ενισχυθεί το εκπαιδευτικό έργο, δυναμώνει ο ασφυκτικός έλεγχος ώστε να υλοποιούνται κατά γράμμα οι κατευθύνσεις της εκάστοτε κυβέρνησης με ατέρμονες και γραφειοκρατικές διαδικασίες εκτός τάξης. Η επαγγελματική εξουθένωση από τις νέες υποχρεωτικές αρμοδιότητες, την υπονόμευση της συνεργασίας και το αυταρχικό κλίμα εξαρτήσεων που δημιουργείται είναι σε βάρος του παιδαγωγικού ρόλου των εκπαιδευτικών και της ποιότητας του εκπαιδευτικού έργου. Διαλύεται το παιδαγωγικό κλίμα, η συναδελφικότητα, η συνεργασία και η αλληλεγγύη μέσα στο σχολείο. Η συστηματική και καθημερινή καλλιέργεια του φόβου και της ανασφάλειας θα αποτελούν βασικά εργαλεία για την επιβολή της κυρίαρχης εκπαιδευτικής πολιτικής.

Tο νομοσχέδιο είναι εχθρικό για τη νέα γενιά, τους εκπαιδευτικούς, τους γονείς γι’ αυτό και απορρίπτεται στο σύνολο του!

Εδώ και τώρα απαιτούμε από την κυβέρνηση να αποσύρει το νομοσχέδιο. Αν τόσο πολύ ενδιαφέρεται για τους μαθητές και τους εκπαιδευτικούς ας υλοποιήσει επιτέλους όλα τα μέτρα που έχουμε θέσει πάνω από ένα χρόνο τόσο η Δ.Ο.Ε. όσο και το σύνολο της εκπαιδευτικής κοινότητας για την προετοιμασία της επόμενης σχολικής χρονιάς με:

· Μείωση του αριθμού μαθητών ανά τμήμα με ανώτατο όριο τους 15

· Διορισμούς εκπαιδευτικών και μονιμοποίηση σε ΟΛΕΣ τις πραγματικές ανάγκες.

· Αναπροσαρμογή των αναλυτικών προγραμμάτων και της σχολική ύλης και ταυτόχρονα ίδρυση σε κάθε σχολείο τμήματος ενισχυτικής διδασκαλίας.

· Αξιοποίηση του καλοκαιριού ώστε να γίνουν όλα τα απαραίτητα έργα συντήρησης και επισκευής στα σχολεία.

· Αυξημένη κρατική χρηματοδότηση των σχολικών επιτροπών.

Απαιτούμε από την κυβέρνηση να αποσύρει το νομοσχέδιο και να παρθούν τώρα μέτρα για την προετοιμασία της επόμενης σχολικής χρονιάς με βάση τις διεκδικήσεις μας!

Το νομοσχέδιο δε βελτιώνεται και δεν τροποποιείται. Απορρίπτεται συνολικά. Ακόμα και στην περίπτωση ψήφισής του ο νόμος θα μείνει στα χαρτιά και θα ακυρωθεί στην πράξη. Η Δ.Ο.Ε. ενωτικά και αποφασιστικά, όπως και την προηγούμενη χρονιά, θα λάβει όλα τα αναγκαία οργανωτικά μέτρα και θα αντιπαλέψει το νομοσχέδιο που διαλύει το δημόσιο σχολείο και επιχειρεί να καταργήσει τον παιδαγωγικό ρόλο και τα εργασιακά δικαιώματα των εκπαιδευτικών.

Το Δ.Σ. της Δ.Ο.Ε. το επόμενο διάστημα οργανώνει την απάντηση – αντίδραση του κλάδου με:

Πανεκπαιδευτική κινητοποίηση την Τετάρτη 28 Ιουλίου 6 ώρα στο Σύνταγμα.

Καλούμε τους Συλλόγους Π.Ε. της χώρας να προβούν σε κάθε πρόσφορη δράση ενημέρωσης των συναδέλφων και της κοινωνίας!

Εκπαιδευτικοί, γονείς και μαθητές/τριες είμαστε σε θέσεις μάχης για να μην περάσουν τα σχέδιά τους!

Δε θα περάσουν οι αντιεκπαιδευτικοί σχεδιασμοί. Έχουμε πείρα! Τα έχουμε καταφέρει! Μπορούμε να τους ακυρώσουμε στην πράξη.

Από τη Δ.Ο.Ε.