Tο βίντεο της επιστημονικής εκδήλωσης της ΔΟΕ.

 

Το Αμφιθέατρο του Παραλόγου.

Όχι Αστυνομία στα Πανεπιστήμια

Σήμερα (11.2.2021) ψηφίζεται το νομοσχέδιο για την Παιδεία. Με αφορμή αυτό το κομβικό γεγονός, ένα σημείο καμπής σε μία ιστορία δύο αιώνων της πανεπιστημιακής ζωής στην Ελλάδα, αναρωτιόμαστε: σε τι αμφιθέατρο θα επιστρέψουμε με το τέλος της πανδημίας; μάλλον στο Αμφιθέατρο του Παραλόγου!

Ως μέλη της Πρωτοβουλίας ΟΧΙ Αστυνομία στα Πανεπιστήμια έχουμε εκφράσει την έντονη αντίθεσή της στην παρουσία της αστυνομίας στα Πανεπιστήμια και έχουμε διατυπώσει συγκεκριμένες θέσεις και προτάσεις. Αλλά και χιλιάδες πανεπιστημιακοί από όλη την Ευρώπη αντιτίθενται στο νομοσχέδιο που κινείται στην κατεύθυνση που επιχειρεί να εφαρμόσει το αυταρχικό καθεστώς του Ταγίπ Ερντογάν στα πανεπιστήμια της Τουρκίας, με τα ίδια επιχειρήματα, με τον ίδιο αυταρχισμό. Αυτές τις δύσκολες ώρες για τα ελληνικά πανεπιστήμια, ο κόσμος του πολιτισμού, παρότι στενάζει κι’ αυτός από τις δραματικές επιπτώσεις της πανδημίας και των κυβερνητικών επιλογών, ήρθε να σταθεί δίπλα μας, δίπλα στους πανεπιστημιακούς δασκάλους, στο διοικητικό προσωπικό των ΑΕΙ, στους φοιτητές και τις φοιτήτριες. Κινηματογραφιστές, ηθοποιοί και καλλιτέχνες του ήχου και της εικόνας συνεργάστηκαν για τη δημιουργία ενός βίντεο που αναδεικνύει το Πανεπιστήμιο ως αυτό που είναι και όχι αυτό που δείχνουν η κυβέρνηση και τα ΜΜΕ: Χώρος έρευνας, διδασκαλίας, διαλόγου, επαγγελματικής ευσυνειδησίας και συνομιλίας με την κοινωνία, χώρος που εμπνέει ανθρώπους με τη φλόγα της ελευθερίας, της δημιουργίας και της προσφοράς ακόμα και στις πιο αντίξοες συνθήκες.

Το Αμφιθέατρο του Παραλόγου παραμονεύει, ας μην το αφήσουμε να κυριαρχήσει!

Υλοποίηση: Αλέξης Αλεξίου, Αλεξάνδρα Ανδρούσου, ΑΝΜΑΡ, Άκης Γουρζουλίδης, Χρήστος Δούρος, Νίκος Έξαρχος, Ειρήνη Θεοδωροπούλου, Χρήστος Καραμάνης, Κόρα Καρβούνη, Τάκης Καρδάσης, Βασιλική Γιολάντα Κήτα, Νίκος Κορωνίδης, Φανή Κουντούρη, Χριστίνα Λαρδίκου, Μανώλης Μανουσάκης, Ειρήνη Μίχα, Νίκη Μπίζου, Αφροδίτη Νικολαΐδου, Μάκης Παπαδημητρίου, Δημήτρης Ρουχίτσας, Αντιγόνη Ρώτα, Ναταλία Σουΐφτ, Γιάννης Στάνκογλου, Χρήστος Στέργιογλου, Κώστας Στυλιανού, Γιώργος Τασιούλας, Θανάσης Τότσικας, Γιώργος Φουρτούνης, Λάμπης Χαραλαμπίδης, Ελίνα Ψύκου.

Ειδικές ευχαριστίες στον Φοίβο Δεληβοριά.

Christos Stergioglou Κόρα Καρβούνη - Kora Karvouni [Οfficial Ρage] Yiannis Stankoglou Elina Psykou Nat Swift Afroditi Niko Antigoni Rota Akis Gourzoulidis Nikos Exarchos Christina Lardikou

Dimitris Rouhitsas Lambis Charalambidis Φοίβος Δεληβοριάς/Foivos Delivorias

#οχιΑστυνομιαΣταΠανεπιστημια

#οχιΛογοκρισιαΣτηντεχνη

#nounipolice

"Πάσχα στο φούρνο"

Αναδημοσίευση από το Διάστιχο. 

«Ήρωες» (Heroes): Μια ταινία μικρού μήκους για το bullying

H ταινία μικρού μήκους «Ήρωες» (Heroes) αφορά τον σχολικό εκφοβισμό και στα περίπου τρία λεπτά που διαρκεί, επικεντρώνεται στη δύναμη που μπορεί να έχουν τα παιδιά μέσα τους και πώς μπορεί να αλλάξει η ψυχολογία τους.

Στην ταινία, σκηνοθέτης της οποίος είναι ο Γιώργος Χιώτης, ο δάσκαλος με την ομιλία του βοηθά ένα μικρό αγόρι να συνειδητοποιήσει τη δύναμή του.

Τα γυρίσματα της ταινίας έγιναν στο δημοτικό σχολείο Λεωνιδίου.

Tο αδιέξοδο τού να είσαι γυναίκα.

Άρθρο του Νίκου Σαραντάκου

Αναδημοσίευση από το ιστολόγιο 

"Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία"

Γιορτάζω σήμερα αλλά το ιστολόγιο δεν θα έχει γιορταστικό θέμα -η επικαιρότητα μάς αρπάζει πάλι από το μανίκι κι έτσι το γεγονός που θα σχολιάσουμε σήμερα μόνο ευχάριστο δεν είναι.

Δυο φονικά σημάδεψαν το τελευταίο δεκαήμερο: η δολοφονία του 63χρονου Αλβανού εργάτη γης Πετρίτ Ζίφλε στη Λευκίμμη της Κέρκυρας με φερόμενο ως δράστη έναν ντόπιο, χρυσαβγίτη όπως λέγεται, ο οποίος, όπως φαίνεται, οργίστηκε επειδή στο καφενείο το θύμα τόλμησε να διαφωνήσει μαζί του στα πολιτικά, και ο στυγερός βιασμός και φόνος της νεαρής φοιτήτριας Ελένης Τοπαλούδη στην άλλη άκρη του ελλαδικού χώρου, στη Ρόδο, που φαίνεται πως βρήκε τον θάνατο επειδή δεν συναίνεσε στις ερωτικές προτάσεις δυο νέων -ως δράστες φέρονται ένας 21χρονος ντόπιος, μάλιστα γόνος μεγάλης οικογένειας του νησιού, όπως λέγεται, κι ένας 21χρονος Αλβανός ή Βορειοηπειρώτης.

Κατά σύμπτωση, σήμερα συμπληρώνονται δέκα χρόνια από τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Θα γίνουν συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις το απόγεμα, δέκα χρόνια μετά -και καλά κάνουμε και τιμάμε τη μνήμη του. Πριν από δέκα χρόνια, το φονικό είχε πυροδοτήσει εκτεταμένες πολυήμερες ταραχές. Πριν από πέντε χρόνια, το φονικό του Παύλου Φύσσα συντάραξε την κοινή γνώμη και κάθε χρόνο στην επέτειο του θανάτου του γίνονται συγκεντρώσεις και εκδηλώσεις μνήμης. Πριν από σαρανταπέντε μέρες, ο μαρτυρικός θάνατος του Ζακ Κωστόπουλου επίσης συγκλόνισε το πανελλήνιο -και για τον Ζακ έγιναν και θα γίνουν πορείες. Και καλώς έγιναν και θα γίνουν.

Για τη δολοφονία του Πετρίτ Ζίφλε δεν κουνήθηκε φύλλο. Καμιά πορεία δεν έγινε, καμιά συγκέντρωση, λες και ο φόνος έγινε επειδή φονιάς και θύμα είχαν κτηματικές διαφορές ή επειδή «τσακώθηκαν για το ποδόσφαιρο» -για να θυμηθούμε μια κλασική δικαιολογία. Υπάρχουν και άλλοι λόγοι γι’ αυτή τη διακριτικότητα -ότι έγινε εκτός Λεκανοπεδίου, ας πούμε, αλλά ο βασικός λόγος είναι ένας: ότι το θύμα ήταν Αλβανός.

Για να κάνω και μιαν άλλη αντιδιαστολή, η κηδεία του Πετρίτ Ζίφλε έγινε αθόρυβα, χωρίς κραυγές για εκδίκηση από συμπατριώτες του και χωρίς να τηρήσει ενός λεπτού σιγή για τη μνήμη του η Βουλή, όπως θεώρησε καλό να κάνει με πρωτοβουλία του Νικήτα Κακλαμάνη για τον ακροδεξιό τρομοκράτη με το Καλάσνικοφ. (Ούτε για το όνομά του είμαστε βέβαιοι, τα μισά σάιτ τον γράφουν Ζίλφε και κάποια Ζίλφα).

Και για να κάνω μια δυσοίωνη πρόβλεψη, όταν σε καναδυό χρόνια γίνει η δίκη του φονιά, όπως το θεωρώ σχεδόν βέβαιο, καμιά συλλογικότητα δεν θα παραστεί πολιτική αγωγή και δεν θα επαγρυπνεί, όπως έγινε για τη δίκη του Κορκονέα ή του Ρουπακιά, μεταξύ άλλων με νομική συνδρομή από επιφανείς και προβεβλημένους δικηγόρους. Και ο φονιάς, πολύ φοβάμαι, θα πέσει στα μαλακά.

Κι εμείς εδώ άλλωστε, που σχολιάζουμε τα περισσότερα σημαδιακά, και σχολιάσαμε και τη θανάτωση του Ζακ Κωστόπουλου, ως τώρα δεν είχαμε γράψει για τον Πετρίτ Ζίφλε -και μόνο σήμερα, ενώ έπιανα να γράψω για τον φόνο της Ελένης Τοπαλούδη, της φοιτήτριας από το Διδυμότειχο που δολοφονήθηκε στη Ρόδο (και πάλι από τη μια γωνιά στην άλλη της Ελλάδας), σήμερα μόνο, ενώ είχα σκοπό να γράψω μόνο για την Ελένη Τοπαλούδη, ντράπηκα κι έγραψα αυτά τα λίγα για τον Πετρίτ Ζίλφα, εν είδει συγγνώμης.

Η Ελένη Τοπαλούδη δολοφονήθηκε επειδή δεν δέχτηκε τις ερωτικές κρούσεις των δύο νέων που φέρονται ως δράστες. Ζωντανή την πέταξαν από το γκρεμό στη θάλασσα. Eικάζεται πως θα ζούσε αν, αφού την χτύπησαν, την πήγαιναν στο νοσοκομείο.

Η Ελένη Τοπαλούδη πέθανε επειδή είπε ΟΧΙ σε δυο νέους άντρες που έχουν γαλουχηθεί από την πατριαρχική κοινωνία όπου ζούμε να πιστεύουν πως «όταν η γυναίκα λέει «όχι» εννοεί «ίσως» κι όταν λέει «ίσως» εννοεί «ναι».» Η νοοτροπία αυτή, που συχνά καλλιεργείται και από την οικογένεια και φυσικά ενισχύεται στις εφηβικές παρέες και από την πανταχού παρούσα πορνογραφία του Διαδικτύου, δεν δέχεται το δικαίωμα της γυναίκας να λέει «Όχι».

Η Ελένη Τοπαλούδη βιάστηκε και δεύτερη φορά μετά τον θάνατό της, από τα κοινωνικά μέσα, όταν, πριν ακόμα διαλευκανθεί η υπόθεση, διάφοροι Έλληνες άντρες σκάλισαν το προφίλ της, είδαν κάποια ανάρτηση συμπαράστασης στους πρόσφυγες και έγραψαν φρικιαστικά σχόλια για τη «λαθρολάγνα» και την «εϊτζιάρα» που βρήκε αυτό που της άξιζε. Και τρίτη φορά, όταν συγγενείς ενός από τους φερόμενους ως δράστες έγραψαν ότι «όπως διαδίδεται στο νησί» το κορίτσι «εκδιδόταν και μάλιστα σε αλλοδαπούς».

Φυσικά όλα αυτά ήταν άθλια ψέματα, οπότε άλλαξε η αφήγηση των δημοσιογράφων και έγινε αποτροπιασμός για τον φόνο μιας κοπέλας «που δεν είχε δώσει δικαιώματα» και που «ήταν από καλή οικογένεια». Αν όμως το καλοσκεφτούμε οι φρασούλες αυτές είναι τρομακτικές. Αν ήταν από «κακή οικογένεια» θα ήταν λιγότερο στυγερός ο βιασμός και ο φόνος της; Πώς δίνει κάποιος (ή μάλλον κάποια) «δικαιώματα» στον βιαστή και τον φονιά; Όταν φορέσει κοντή φούστα; Όταν βάφεται; Όταν πηγαίνει στο μπαρ; Όταν έχει στο συρτάρι της δαντελένια εσώρουχα; Ποια φρικτή σύμβαση τα αναγνωρίζει αυτά τα δικαιώματα και τα ελαφρυντικά; Μα φυσικά η πατριαρχική νοοτροπία: «Πήγαινε γυρεύοντας», «Τα’ θελε όμως κι αυτηνής ο κώλος της», «Αν δεν κουνήσει η σκύλα την ουρά της…», «Δεν μπορεί, θα κουνήθηκε κι αυτή», «Φταίει ο φονιάς;»

Ο φίλος Γιάννης Ανδρουλιδάκης, δημοσιογράφος, έγραψε:

Από την ιστορία της απόπειρας βιασμού μετά φόνου στη Ρόδο, θέλω να σταθώ σε δύο πολύ σημαντικές λεπτομέρειες που ορθά αναδεικνύονται σε επανάληψη από τα ρεπορτάζ των συναδέλφων μου δημοσιογράφων και οι οποίες είναι κεφαλαιώδεις για να καταλάβουμε τι ακριβώς συνέβη.

Το πρώτο είναι ότι το θύμα η κοπέλα, ήταν -όπως τονίζουν τα ρεπορτάζ- ήσυχο κορίτσι, δεν προκαλούσε, δεν είχε πολλές σχέσεις με αγόρια και δεν έβγαινε πολύ. Αυτό είναι πάρα πολύ σπουδαίο, γιατί μας δείχνει ότι βιάστηκε κάποια αθώα, έτσι; Όχι καμιά σαν αυτές που βγαίνουν και έχουν σχέσεις με αγόρια και όσο να ‘ναι εκ των πραγμάτων τα θέλει ο κώλος τους. Βιασμός από βιασμό διαφέρει και καλά κάνουν και το διευκρινίζουν οι συνάδελφοι, για να το έχουμε υπόψη μας.

Το δεύτερο είναι ότι οι δολοφόνοι βιαστές είναι ένας Έλληνας και ένας Αλβανός, αλλά ανάμεσα στους δύο ο Έλληνας έμπλεξε ουσιαστικά χωρίς να το καταλάβει. Αυτό βέβαια ήταν αυτονόητο, αλλά ακόμα και τα αυτονόητα πρέπει να λέγονται μερικές φορές. Αν δεις Έλληνα να βιάζει, Αλβανός τον παρέσυρε -αυτό το ξέρουν και οι πέτρες.

Δηλαδή, και να βιάσει ο Έλληνας, θα το κάνει σε κάποια που να βγαίνει και να έχει σχέσεις με αγόρια, δεν θα πάει έτσι στα κουτουρού σε κάποια που δεν προκαλούσε. Έτσι πιστεύω εγώ τουλάχιστον.

Πιστεύω επίσης ότι ένα κανονικό συνδικάτο Τύπου θα έπρεπε από καιρό να κηρύξει απεργία ως διαμαρτυρία για τον τρόπο που καλύπτονται οι ειδήσεις στην Ελλάδα. Αλλά δεν έχουμε τέτοιο, οπότε δεν ξέρω κιόλας. Δεν θέλω να προκαλώ.

Αυτά που γράφει ο Ανδρουλιδάκης δυστυχώς δεν είναι υπερβολές. Ο τοπικός τύπος ακριβώς έτσι φιλοτέχνησε την παρουσίαση της υπόθεσης.

Δείτε την οθονιά από ροδιακό ιστότοπο (εδω το λινκ) που σπεύδει να χρίσει αποκλειστικό δολοφόνο τον «Αλβανό» ενώ τον γόνο γνωστής οικογενείας τον θεωρεί απλώς συνεργό που «έμπλεξε χωρίς λόγο και αιτία» (ακριβώς τα ίδια θα έγραφε αν ο «συνεργός» απλώς είχε δανείσει στον δράστη το αυτοκίνητό του χωρίς να ξέρει για ποιον λόγο το θέλει).

                              

Όσο για τον Αλβανό δράστη, αλλού γράφεται πως ήταν Βορειοηπειρώτης. Αλλά έτσι πάει: όταν κερδίζουν χρυσά μετάλλια είναι Έλληνες, όταν δουλεύουν ευσυνείδητα είναι Βορειοηπειρώτες κι όταν κάνουν αδικήματα και εγκλήματα είναι Αλβανοί.

Αλλά ας αφήσουμε το συγκεκριμένο τραγικό συμβάν της Ρόδου κι ας γενικεύσουμε στο θέμα του βιασμού και της γυναικοκτονίας.

Ο τίτλος του σημερινού άρθρου, Το αδιέξοδο τού να είσαι γυναίκα, είναι δανεισμένος από το πολύ εύστοχο σκίτσο του νεαρού σκιτσογράφου John Antóno, που κι αυτό το δανείστηκα.

Με την υπερβολή της σάτιρας, συνοψίζει καίρια το φοβερό δίλημμα: αν η γυναίκα αντισταθεί στον βιασμό της, κινδυνεύει να καταδικαστεί σε βαρύτατη ποινή, όπως έγινε με την 22χρονη κοπέλα στην Κόρινθο που τραυμάτισε θανάσιμα, πάνω στην πάλη, τον άντρα που της επιτέθηκε μέσα στη νύχτα. Καταδικάστηκε σε 15ετή φυλάκιση. Και δεν είναι η μόνη περίπτωση. Μια 40χρονη αλλοδαπή, που αμυνόμενη τραυμάτισε θανάσιμα τον κακοποιητή της, επίσης καταδικάστηκε σε βαριά ποινή πάνω από 10 χρόνια.

Αν πάλι δεν αντισταθεί ή δεν αντισταθεί τόσο που να ματώσει, τότε στη δίκη θα της πει ο δικαστής, συχνότατα η δικάστρια: «Μα γιατί δεν αντιστάθηκες;» Θα έχει προηγηθεί ένας ακόμα βιασμός, όταν η υπεράσπιση θα προσπαθήσει να ρίξει στο θύμα την ευθύνη, ότι συναίνεσε «αρχικά», ότι ήταν ντυμένη προκλητικά, ότι «πήγαινε με άντρες», οτι «φορούσε δαντελένια εσώρουχα» (όλα αυτά έχουν ειπωθεί).

Κάπου είδα μια τρομακτική στατιστική που τη μεταφέρω με επιφύλαξη:

5000 βιασμοί γυναικών τον χρόνο στην Ελλάδα.

Το 30% τελεσιδικεί.

Το 10% οδηγεί σε καταδίκη.

Και βέβαια μεγάλα ποσοστά ανδρών θεωρούν ότι για τον βιασμό συχνά φταίει το θύμα. Ουσιαστικά όσοι αρνούμαστε να δούμε πως η πατριαρχική κουλτούρα είναι υπεύθυνη για τους βιασμούς και τις γυναικοκτονίες, είμαστε συνεργοί στους επόμενους φόνους που θα γίνουν.

Το πρόβλημα δεν είναι ελληνικό -υπάρχει σε παγκόσμια κλίμακα αν και όχι με την ίδια ένταση παντού. Πρόσφατα άλλωστε είχαμε δυο πολύκροτες υποθέσεις αθώωσης ή ελαφρών ποινών σε δράστες ομαδικών βιασμών γυναικών στην Ισπανία και την Αργεντινή.

Θα κλείσω εποικοδομητικά με ένα πανέξυπνο και διάσημο βιντεάκι, ούτε τρία λεπτά, για την αξία της συναίνεσης και τον σεβασμό του Όχι. Παραλληλίζει το σεξ με το να πιεις ένα φλιτζάνι τσάι.

Όταν προτείνεις σε κάποιον να πιει ένα τσάι κι αυτός δεχτεί, όλα καλά. Όταν αρνηθεί, δεν θα τον πιέσεις. Αν σου πει «θέλω τσάι» και μετά αλλάξει γνώμη, πάλι δεν θα τον πιέσεις. Αν έχει αποκοιμηθεί ή έχει χάσει τις αισθήσεις του, δεν θα τον αναγκάσεις να πιει το τσάι. Αν είχε δεχτεί με χαρά να πιει τσάι το περασμένο Σάββατο, δεν σημαίνει ότι του αρέσει να πίνει τσάι κάθε μέρα ή όποτε του το προτείνεις. Κάπως έτσι και με το σεξ. (Το βίντεο έχει και υποτίτλους).

"Μακριά ροδίζει η ανατολή"

"Μακριά ροδίζει η ανατολή". Από τις γυναικείες φυλακές Αβέρωφ: 

Τα διαφορετικά κάλαντα της ιστορικής αισιοδοξίας, της υπερηφάνιας και της αξιοπρέπειας

Αναδημοσίευση από το Περιοδικό.

Άρθρο του Ιάκωβου Μαύρου

Το ξέρατε -μέρα που είναι- ότι τα πιο πρόσφατα δημιουργηθέντα κάλαντα είναι αυτά που σκάρωσε η χορωδία των γυναικείων φυλακών Αβέρωφ την περίοδο που ακολούθησε τον εμφύλιο πόλεμο;

Πατώντας πάνω στην «πανελλήνια» μελωδική οδό των καλάντων (με ιδιαίτερη όμως κι εκεί υλοποίηση) αλλά έχοντας ξεχωριστούς, πρωτοφανέρωτους στίχους, οι γυναίκες της χορωδίας πανηγυρίζουν συγκινητικά μέσα από τα κάγκελα, «μαζί με τη φύση», το νέο χρόνο που έρχεται και διαδηλώνουν με αξιοπρέπεια και περηφάνια το άσβεστο πάθος τους για λευτεριά και ειρήνη.

Γι αυτό μας φαίνονται μάλλον, πολλές φορές, ως τα πιο ωραία, γραμμένα και τραγουδισμένα κάλαντα μέσα από τις γυναικείες φυλακές Αβέρωφ το 1948, από αριστερές, αντάρτισσες, πολιτικές κρατούμενες. Γιατί με αυτή την ελπίδα που πλημμυρίζουν, η οποία συνυπάρχει με την δυσκολία του παρόντος, ταιριάζουν τόσο μα τόσο και με τη δικιά μας εποχή…

Ακούστε τα, δώσε προσοχή στους στίχους τους και διαβάστε την ιστορία τους:

Μακριά ροδίζει η ανατολή

κάθε κλωνί κι ένα πουλί

πανηγυρίζει η φύση

το νιο χρόνο που θα αρχίσει.

Με της καμπάνας τη βουή 

χαράζει μέρα γιορτινή

η αρχή του νέου χρόνου 

και το τέλος κάθε πόνου.

Ερείπια και μνήματα

στέλνουν χαράς μηνύματα

πως θα σωθεί το δάκρυ

μες στην πλάση απ’ άκρη σ’ άκρη.

Γιορτάζουμε στη φυλακή

με έναν πόνο μιαν ευχή

χαρά παντού να ανθίσει

της ειρήνης ο ύμνος να αντηχήσει.

Ευχόμαστε στην καθεμιά

με την καινούρια την χρονιά

στο σπίτι να γυρίσει 

και χαράς ζωή να αρχίσει.

Με την καινούρια την χρονιά

παντού ειρήνη και χαρά

τραγούδι να αντηχήσει

σε ανατολή και δύση.

Φωτογραφία από το άλμπουμ του cd Γυναικείες Φυλακές Αβέρωφ.

Φυλακές Αβέρωφ

Μέχρι την Κατοχή, οι φυλακές Αβέρωφ λειτουργούσαν ως Εφηβείο και ως Δικαστική Φυλακή Αθηνών.

Στη διάρκεια της Κατοχής υπήρξαν δεσμωτήριο εκατοντάδων αντιστασιακών (οι μελλοθάνατοι περνούσαν την τελευταία τους νύχτα έξω από το κυρίως κτίριο, σε ιδιαίτερο κελί, το λεγόμενο Αράπης).

Κατά τις εμφύλιες συγκρούσεις του Δεκεμβρίου του 1944 υπήρξαν θέατρο σφοδρότατων μαχών και για ένα μικρό διάστημα πέρασαν στον έλεγχο του ΕΛΑΣ, ενώ ένα μέρος τους γκρεμίστηκε από ανατίναξη.

Από το 1945 τα κτίρια των Φυλακών Αβέρωφ άρχισαν να χρησιμοποιούνται αποκλειστικά για πολιτικούς κρατούμενους. Την περίοδο εκείνη κτίζεται το νοσοκομείο κρατουμένων «Βασιλεύς Παύλος».

Παράλληλα οι γειτονικές γυναικείες φυλακές, που μέχρι τις αρχές της δεκαετίας ’70 φιλοξένησαν γυναίκες πολιτικές κρατούμενες με τα παιδιά τους, περιελάμβαναν 101 κελία, θαλάμους εργασίας, εκκλησία, σχολεία και βοηθητικές εγκαταστάσεις.

Στη διάρκεια του Εμφυλίου στις φυλακές Αβέρωφ περίπου το 80% των κρατούμενων γυναικών προερχόταν από την επαρχία. Ήταν κατά κανόνα αγρότισσες και συχνά αναλφάβητες ή με ελάχιστες γνώσεις Δημοτικού. Στην πλειονότητά τους επρόκειτο για γυναίκες που είχαν συλληφθεί γιατί είχαν συμπαρασταθεί στους άντρες τους ή στους συγγενείς τους ή γιατί συνεργάζονταν με οργανώσεις του ΚΚΕ.

Μεταξύ των γυναικών υπήρχαν 150 γυναίκες με παιδιά κάτω των 5 ετών, από τις οποίες οι 106 για κάποιο διάστημα τα είχαν μαζί τους. Οι εκτελέσεις των γυναικών άρχισαν τον Ιούλιο του 1946 και συνεχίστηκαν αδιάλειπτα μέχρι τη λήξη του εμφυλίου.

Φυλακές Αβέρωφ γυναίκες ράβουν

Η χορωδία και οι υπόλοιπες δραστηριότητες των φυλακισμένων γυναικών

Η Χορωδία αποτελεί ένα μέρος της δραστηριότητας, που ανέπτυξαν οι πολιτικές κρατούμενες στις Φυλακές Αβέρωφ. Η φυλάκισή τους, η καταδίκη τους σε ισόβια, ακόμα και σε θάνατο, δεν τους στέρησε τη θέληση, το κουράγιο να οργανώσουν τη ζωή τους και τις άμυνές τους στη νέα πραγματικότητα – πίσω από τα κάγκελα. Από την πρώτη στιγμή, ό,τι ήξερε η καθεμιά, το πρόσφερε και στις άλλες. Ετσι, κάθε πρωί η Βούλα Μαγουλά και η Ελένη Κιολεΐδου είχαν αναλάβει τη γυμναστική των κρατουμένων γυναικών. Οι γιατρίνες Ηρώ Χατζημάρκου, Μαντώ Δημητριάδου, Μαρία Νικολέτου έσωσαν πολλές γυναίκες, φροντίζοντας έγκαιρα να μεταφερθούν σε νοσοκομεία. Οι φοιτήτριες οδοντιατρικής Ζωή Αρσένη, Καίτη Παπαδάκη, Ελένη Παπαθεοδώρου, Λίτσα Ραμπαούνη και Φιφή Χελιώτη έγιναν βοηθοί του οδοντιάτρου της φυλακής. Οι δικηγόροι Αργυρώ Δροσάκη, Αριάδνη Χριστοπούλου, Δανάη Κουχτσόγλου μελετούσαν και προσπαθούσαν να βρουν στοιχεία αθωωτικά για την αναίρεση της ποινής των μελλοθανάτων. Οι φιλόλογοι Ειρήνη Ζάγκα, Λίζα Κότου, Λίτσα Νάση, Κλειώ Πολυζωίδου, Χάρις Σαρκοπούλου, Μαρούσα Σαρλή, Τούλα Τσιτίλου, Ιφιγένεια Ψαλτοπούλου διδάσκουν αυτές που άφησαν το Γυμνάσιο κι εκείνες που προορίζονταν για το Πανεπιστήμιο.

Οι δασκάλες Αμαλία και Ευρυδίκη Γιαννοπούλου, Φανή Γουσοπούλου, Καλυψώ Αλεξούλη, Καίτη Ζεύγου, Πέπη Καραγιάννη, Ευθυμία Κιάου, Πόπη Κορναράκη, Μαργαρίτα Κωτσάκη, Ιουλία Πλουμπίδου, Αννα Λαμπριανού, Δήμητρα Τερζάκη μάθαιναν ανάγνωση και γραφή τις αγράμματες, που έφταναν σχεδόν το 80%. Μαθηματικά δίδασκε η Ισμήνη Σιδηροπούλου και στενογραφία η τραπεζική υπάλληλος Φεβρωνία Χρυσαφίδου. Μέχρι και ξένες γλώσσες δίδασκαν οι Αννα Εφραιμίδου, Ηρώ Ιωαννίδου, Μπεάτα Κιτσίκη, Νίνα Ξανθού, Αύρα Παρτσαλίδου. Λογιστικά δίδασκαν οι Δήμητρα Αλεξανδρίδου, Ελένη Γαλέου, Ελπίδα Μαλιοπούλου, Φρόσω Πετρίτση, που κατάφεραν να εκπαιδεύσουν τέλειες λογίστριες, οι οποίες δούλεψαν αργότερα και βγάλανε το ψωμί τους από αυτή τη δουλιά.

Οι ηθοποιοί Μαλαίνα Ανουσάκη, Σωτηρία Ιατρίδου, Ολυμπία Παπαδούκα και Μαρία Φωκά ανέλαβαν την ψυχαγωγία των κρατουμένων, ενώ οι νηπιαγωγοί Δέσποινα Ζυμαρίδου, Αννα Κατσούλη, Βούλα Μαγουλά, Αννα και Ελένη Πέπα ασχολούνταν με τα 90-100 παιδιά, που βρίσκονταν στη φυλακή με τις μητέρες τους.

Ο δίσκος γυναικείες φυλακές Αβέρωφ

Η ηχογράφηση των τραγουδιών έγινε το 1977, όταν ένα τμήμα της χορωδίας των φυλακισμένων γυναικών (του 1948) βρέθηκε μετά από τριάντα σχεδόν χρόνια. Η λογοκρισία τότε είχε απαγορεύσει την έκδοσή του στην Ελλάδα, με τη δικαιολογία ότι «αναμοχλεύει το παρελθόν». Ένα παρελθόν, που μάλλον για τους νικητές του Εμφυλίου παρέμενε επικίνδυνο και γι’ αυτό καταδικασμένο στο σκοτάδι. Ένα παρελθόν όμως που είχε και έχει φωτεινές και αγέρωχες -αν μη τι άλλο- παρακαταθήκες όπως αυτή με την οποία ασχολούμαστε σήμερα.

Ο δίσκος είδε το φως μόλις το 2002 από την εταιρία «Protasis» – με τη σύμφωνη γνώμη των εν ζωή κρατουμένων τότε γυναικών. Πρόκειται για μια δισκογραφική έκδοση, που συμπυκνώνει ένα μεγάλο κεφάλαιο της ιστορίας της εμφυλιακής Ελλάδας. Ένα κεφάλαιο αγωνιστικού ήθους, μεγάλης ψυχικής δύναμης και πάλης για ζωή και αξιοπρέπεια, αυτό που δίδαξαν οι πολιτικές κρατούμενες, σε διαφορετικές φυλακές και εξορίες. Κορίτσια, που δεν πρόλαβαν να ενηλικιωθούν και βρέθηκαν αντιμέτωπα με τις σφαίρες του αποσπάσματος. Γυναίκες που χαρακτηρίστηκαν «εθνικός κίνδυνος» επειδή λαχταρούσαν να δουν τον τόπο τους λεύτερο. Μανάδες, που περιφρονώντας τους διώκτες τους, δεν «προσκύνησαν», με τίμημα είτε να αποχωριστούν τα παιδιά τους είτε να τα μεγαλώσουν μέσα στη φυλακή.

Στο CD, μέλη της Χορωδίας των γυναικών πολιτικών κρατουμένων τραγουδάνε στίχους που γράφτηκαν από τις ίδιες πάνω σε γνωστές μελωδίες. Το υλικό παρουσιάζει με εναλλαγή μαρτυρίας-τραγουδιού τη ζωή στις φυλακές, τη μικρή κοινωνία – ζωντανό κύτταρο αντίστασης και δημιουργίας – που οι κρατούμενες πάσχιζαν να δημιουργήσουν. Τα τραγούδια μιλούν για τις δύσκολες στιγμές που έζησαν, τον πόνο για το χαμό των εκτελεσμένων συντροφισσών, την επιμονή τους να μην υποκύψουν στα βασανιστήρια, τη λαχτάρα τους για ζωή. Τραγουδούν τραγούδια όπως «Το τραγούδι των μελλοθανάτων», το τραγούδι της μεταγωγής «Ο Φοίνικας» – το τραγούδι δηλαδή που πρωτοείπαν οι κρατούμενες οι οποίες μεταφέρθηκαν στις φυλακές της Πάτρας (ο φοίνικας ήταν το μοναδικό δέντρο που φύτρωνε στην αυλή της φυλακής, γύρω από το οποίο χόρευαν οι γυναίκες που πήγαιναν για εκτέλεση). Επίσης, την «Ισμήνη», τραγούδι αφιερωμένο στην καθηγήτρια Ισμήνη Σιδηροπούλου, η οποία εκτελέστηκε το 1948, το τραγούδι της φυλακής «Μακριά από τον ελεύθερο αέρα», το βασισμένο σε ποίημα-τραγούδι του Γ. Δροσίνη «Οι γιαγιές μαθαίνουν γράμματα», κάλαντα (με άλλους στίχους) των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς, το «Χορό του Ζαλόγγου» με τα τελευταία λόγια των θανατοποινιτισσών.

Αποφυλάκιση γυναικών από τις φυλακές Αβέρωφ(1966)

Καταδικασμένες και δημόσιοι κίνδυνοι οι χορωδοί:

Στον δίσκο τραγούδησαν οι:

Ξένη Βαρδάκη: Δικάστηκε σε κακουργιοδικείο μόλις τελείωσε το Γυμνάσιο. Καταδικάστηκε σε θάνατο. Εμεινε 8 χρόνια μελλοθάνατη στη φυλακή.

Καλλιόπη Βασιλείου, μαθήτρια. Εμεινε 4 χρόνια στη φυλακή.

Κατίνα Βασιληά, μοδίστρα. Δικάστηκε 7 φορές ισόβια. Εμεινε 10 χρόνια στη φυλακή.

Κατίνα Γαρίδη, σπουδάστρια. Το στρατοδικείο τη δίκασε δύο φορές 20 χρόνια. Εμεινε 5,5 χρόνια στη φυλακή.

Μαριάνθη Παρτάλη, μαθήτρια. Το στρατοδικείο την καταδίκασε σε θάνατο. Εμεινε 11 χρόνια στη φυλακή.

Μαίρη Μπίκια, δακτυλογράφος. Δικάστηκε και έμεινε 12 χρόνια στη φυλακή.

Ολυμπία Παπαδούκα, ηθοποιός. Το στρατοδικείο τη δίκασε 20 χρόνια. Εμεινε 3 χρόνια στη φυλακή.

Γεωργία Πέτα, φοιτήτρια. Δεκαοκτώ χρόνων, την καταδίκασε σε θάνατο το στρατοδικείο. Εμεινε κρατούμενη 15 χρόνια.

Αργυρούλα Σεφερλή, δασκάλα. Το στρατοδικείο τη δίκασε 20 χρόνια. Εμεινε 7 χρόνια στη φυλακή.

Βέρα Τσιμπουκίδου: Μόλις είχε τελειώσει το γυμνάσιο. Δικάστηκε σε στρατοδικείο και καταδικάστηκε σε θάνατο. Εμεινε 5 χρόνια στη φυλακή και άλλα 4 στην εξορία.

Ελένη Τσαουλή: Σπούδασε θέατρο και κλασικό μπαλέτο. Εμεινε στη φυλακή δύο χρόνια κι εκεί γνώρισε και μελέτησε τον άπειρο πλούτο των μορφών της ελληνικής χορευτικής παράδοσης. Οταν αποφυλακίστηκε, ίδρυσε το 1954 τον Ομιλο Ελληνικών Χορών, για τη διάδοσή τους στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Ακούστε ολόκληρο τον δίσκο (και δώστε λίγη μόνο παραπάνω προσοχή στο 27:40 με τα τελευταία λόγια κάποιων από τις φυλακισμένες κοπέλες):

Πηγές : Ριζοσπάστης, Ελευθεροτυπία, tvxs

Και το βιβλίο της Ολυμπίας Παπαδούκα «Γυναικείες Φυλακές Αβέρωφ».

11ο Φεστιβάλ Ελληνικού Ντοκιμαντέρ - Docfest.

Στα πλαίσια του 11ου Φεστιβάλ Ελληνικού Ντοκιμαντέρ θα πραγματοποιηθούν παράλληλες εκδηλώσεις - ημερίδες, παρουσιάσεις βιβλίων, εκθέσεις φωτογραφίας, εκθέσεις ζωγραφικής, παρουσιάσεις εργαστηρίων σε συνεργασία με δημόσια εκπαιδευτικά ιδρύματα.

Οι αίθουσες προβολής μετατρέπονται σε χώρους οπού η έμπνευση, οι ιδέες, οι σκέψεις, τα προβλήματα, θέτουν τα νέα δεδομένα για το αύριο του ελληνικού κινηματογράφου.

Η Τελετή Έναρξης την Τρίτη 21 Νοεμβρίου, θα είναι αφιερωμένη στον συγγραφέα και αγωνιστή της εθνικής αντίστασης Μανώλη Γλέζο. Θα προβληθεί το ντοκιμαντέρ «Μανώλης Γλέζος… ο αιώνιος αγωνιστής» του Νίκου Καβουκίδη.

Παράλληλες Εκδηλώσεις 11ου docfest - Εκθέσεις:

* Από 21 έως και 26 Νοεμβρίου θα λειτουργεί στο Φουαγιέ Μεγάρου της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας η έκθεση φωτογραφιών από τη ζωή και το έργο του Νίκου Κούνδουρου.

* Από 21 έως και 26 Νοεμβρίου θα λειτουργεί στην Ισόγεια αίθουσα του Δημαρχείου η έκθεση φωτογραφίας του Αριστοτέλη Σαρρηκώστα.

* Από 21 έως και 26 Νοεμβρίου θα λειτουργεί στο Εργαστήρι Τέχνης Χαλκίδας η έκθεση για τον ζωγράφο Δημήτρη Μυταρά.

Παρουσιάσεις Βιβλίων:

• Παρουσίαση του υπό έκδοση Βιβλίου «Το Μήνυμα»  του  Κωνσταντίνου Μπατσακούτσα  
• Παρουσίαση του  Βιβλίου  «Το Μυστικό της κομμένης φωτογραφίας» της Ρένας Ραψομανίκη
• Παρουσίαση του Βιβλίου «Η Μεταλλευτική Ιστορία της Εύβοιας» του Γιώργου Κατσαμάγκου

«Γνωριμία με Ξένες Κινηματογραφίες» Σύγχρονο Νορβηγικό Ντοκιμαντέρ.

Αφιέρωμα στο Νορβηγικό Ντοκιμαντέρ σε συνεργασία με την Πρεσβεία της Νορβηγίας.

Το Φεστιβάλ Ελληνικού Ντοκιμαντέρ- docfest συνεχίζει για πέμπτη συνεχόμενη χρονιά τη σειρά αφιερωμάτων «Γνωριμία με ξένες Κινηματογραφίες». Τη σκυτάλη παίρνει τώρα το Νορβηγικό Ντοκιμαντέρ. 

Από 22 έως 26 Νοεμβρίου, σε συνεργασία με την Πρεσβεία της Νορβηγίας, το αφιέρωμα προσκαλεί το κοινό να αφεθεί σε μια διαφορετική πραγματικότητα μέσα από ένα οπτικοακουστικό τοπίο, το οποίο δημιουργείται, μεταμορφώνεται και τέλος διαλύεται μπροστά στα μάτια των θεατών. 

Στα πλαίσια του αφιερώματος θα προβληθούν 4 ντοκιμαντέρ:

1. The snow cave man «Snøhulemannen» του Fridtjof  Kjæreng 

2. Siblings are forever «Søsken til evig tid» του Frode Fimland

3. A ballon for Allah «Enballongtil Allah» της  Nefise Özkal Lorentzen

4. Roald Amundsen’s Maud Expedition: «With Maud Across the Arctic Ocean»

Οι ταινίες είναι κατάλληλες για όλες τις ηλικίες και έχουν υπότιτλους στα Ελληνικά

«Νεανική Δημιουργία»

Όπως κάθε χρόνο, το επίσημο πρόγραμμα του Φεστιβάλ Ελληνικού Ντοκιμαντέρ-Docfest περιλαμβάνει ένα ειδικά διαμορφωμένο τμήμα για νέους. 

Από την Τρίτη 21 έως και την Παρασκευή 24 Νοεμβρίου, θα προβάλλονται καθημερινά ταινίες ντοκιμαντέρ κατάλληλες για παιδιά και νέους. 

Σκοπός του Φεστιβάλ είναι να δώσει τη δυνατότητα στο κοινό να προβληματιστεί και να ανακαλύψει τον κόσμο του ντοκιμαντέρ μέσα από τα μάτια των νέων, αλλά και να ενδυνα¬μώσει τη συμμετοχή τους στο χώρο του κινηματογράφου. Ταινίες από νέους δημιουργούς δίνουν το έναυσμα στο κοινό να εμπνευσθεί, να προβληματιστεί, να αναρωτηθεί και να γνωρίσει από κοντά το ντοκιμα¬ντέρ απευθείας από τη γνήσια νεανική δημιουργία. 

Σε συνεργασία με το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και Σχολεία.

Σε συνεργασία με το Εθνικό και  Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών θα προβληθούν τα Ντοκιμαντέρ:

* «Το Πολύπλουμο» 

* «Μαγειρέματα»

* «Λούης» 

* «Εντός Μέτρου»

* «Η Διαδρομή της Άννας-Μαρίας»

* «Λαϊκή Αγορά, το πολύχρωμο στέκι»

Σε συνεργασία με το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης θα προβληθούν τα Ντοκιμαντέρ:

* «Το Μεγάλο του  Ρίσκο» 

* «Ο Γυάλινος Δράκος»

* «Μπενκτ» 

Σε συνεργασία με Σχολεία θα προβληθούν τα Ντοκιμαντέρ:

* «Αμαλ» (ελπίδα) 

* «Ξένες Αγκαλιές»

* «Λάμπρος, το φως μέσα στη σιωπή» 

* «Μνήμη και Σήματα»

* «Παροιμίες»

* «Μια Βόλτα στη Χαλκίδα»

Αφιέρωμα «Ecofeel»:

Το Φεστιβάλ Ελληνικού Ντοκιμαντέρ – docfest διοργανώνει, από τις 21 έως τις 26 Νοεμβρίου, το αφιέρωμα «Ecofeel» με σκοπό να ευαισθητοποιήσει τους πολίτες σχετικά με  την σημασία του περιβάλλοντος για την ανθρώπινη ζωή.  

Φέτος, δεύτερη φορά στην ιστορία του ο θεσμός του Φεστιβάλ Ελληνικού Ντοκιμαντέρ-docfest, φιλοξενεί μια ιδιαίτερη ενότητα με θέμα την περιβαλλοντική εκπαίδευση. 

Στα πλαίσια του αφιερώματος θα προβληθούν 5 ντοκιμαντέρ:

«Φτερά στον άνεμο» των Νίκου Αναγνωστόπουλου (Α' προβολή)

«Guardians of the Aegean» του Όμηρου Ευαγγελινού 

«Οιωνός» του Σταύρου Ιωάννου 

«Ο τελευταίος των Ασπροπάρηδων» του Γιάννη Φλούλη (Α' προβολή)

«Μονοπάτια» του Απόστολου Ασημακόπουλου (Α' προβολή)

Το αφιέρωμα επιπλέον πλαισιώνουν τα παρακάτω:

• Συζήτηση με τίτλο «Άνθρωπος και Περιβάλλον» την Πέμπτη 23 Νοεμβρίου στο Ξενοδοχείο Παλίρροια, αίθουσα «Κλεοπάτρα» 

• Έκθεση Εικαστικών Παρεμβάσεων «Ecofeel»

*«Το αφιέρωμα «Ecofeel» υλοποιείται  στο πλαίσιο του Επιχειρησιακού  Προγράμματος «Ανάπτυξη Ανθρώπινου Δυναμικού, Εκπαίδευση και Δια Βίου  Μάθηση» και συγχρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση (Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο) και από εθνικούς πόρους. Η προβολή των ταινιών του αφιερώματος είναι δωρεάν για το κοινό και εξασφαλίζεται η πρόσβαση σε ΑμεΑ.»

Αφιέρωμα «Doc ΕΡΤ»:

Το Φεστιβάλ Ελ¬ληνικού Ντοκιμαντέρ-docfest, φέτος, για πρώτη φορά εγκαινιάζει μια νέα σειρά αφιερωμάτων σε συνεργασία με την Ελληνική Ραδιοφωνία Τηλεόραση. Το αφιέρωμα «Doc EΡT» έχει ως στόχο εμβαθύνει τη συνεργασία μεταξύ νέων ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ (πρεμιέρες) με το Φεστιβάλ Ελληνικού Ντοκιμαντέρ- docfest. 

Φέτος, 4 νέες παραγωγές της ΕΡΤ θα προβληθούν στα πλαίσια του αφιερώματος «docert» από 21-26 Νοεμβρίου στη Χαλκίδα.

Στα πλαίσια του αφιερώματος θα προβληθούν τα παρακάτω ντοκιμαντέρ:

«Το αύριο της Πολυφωνίας» του Αλέξανδρου Λαμπρίδη

«Η Ιστορία είμαι εγώ, Ανδρέας Λεντάκης» του Μένου Δελιοτζάκη

«Γιάννης Καστρίτσης, ο άνθρωπος και ο ίσκιος του» Δημήτρη Κουτσιαμπασάκου

«Μουσικά σύνολα ΕΡΤ, Μια ιστορία γραμμένη με νότες» του Βασίλη Μωυσίδη

Τιμητικές Εκδηλώσεις:

Τιμητική Εκδήλωση για τον Φωτορεπόρτερ Αριστοτέλη Σαρρηκώστα θα γίνει την Πέμπτη 23 Νοεμβρίου στο Θέατρο Παπαδημητρίου και ώρα 19.45. 

Στην Τιμητική Εκδήλωση για τον Αριστοτέλη Σαρρηκώστα θα μιλήσουν ο δημοσιογράφος και πρώην Πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ Πάνος Σόμπολος και ο Δ/ντης Φωτογραφίας της Leica Academy κ.Σπύρος Σκιαδόπουλος.

Τιμητική Εκδήλωση για τον ποιητή Τίτο Πατρίκιο θα γίνει την Παρασκευή 24 Νοεμβρίου στο Θέατρο Παπαδημητρίου και ώρα 19.45. 

Στην Τιμητική Εκδήλωση για τον ποιητή Τίτο Πατρίκιο θα μιλήσουν ο ιστορικός κινηματογράφου κ. Γιάννης Σολδάτος και ο συγγραφέας-δημοσιογράφος κ. Μηνάς Βιντιάδης.

Τελετή Λήξης Κυριακή 26 Νοεμβρίου:

Τελετή Λήξης 11ου Φεστιβάλ Ελληνικού Ντοκιμαντέρ-docfest

Η Τελετή Λήξης του 11ου Φεστιβάλ είναι αφιερωμένη σε ένα σπουδαίο Έλληνα σκηνοθέτη, οραματιστή, φίλο και Πρόεδρο της πρώτης Κριτικής Επιτροπής του Φεστιβάλ Ελληνικού Ντοκιμαντέρ-docfest, τον Νίκο Κούνδουρο.

Στην εκδήλωση θα παρευρεθούν και θα μιλήσουν φίλοι και συνεργάτες του Νίκου Κούνδουρου: ο σκηνοθέτης Μάνος Ευστρατιάδης και ο ιστορικός κινηματογράφου Γιάννης Σολδάτος.

Θα προβληθεί η ταινία του Νίκου Κούνδουρου «Ελληνιστί Κύπρος» και το ντοκιμαντέρ του Νίκου Καβουκίδη «Οράματα..12 ταινίες του Νίκου Κούνδουρου».

Το αναλυτικό, ανά ημέρα και αίθουσα, πρόγραμμα του Φεστιβάλ βρίσκεται εδώ.

Η έκθεση φωτογραφίας του Βασίλη Νίκα "Τα παιδιά της Ριτσώνας".

Ο «Φωτογραφικός 9ος», το “Greek Instagram Events“ η “Solidaridad con Ritsona“ η «Ανθρωπιστική Πρωτοβουλία Γέφυρες», ο «Πολιτιστικός Σύλλογος Χαλκίδας Έκφραση» και οι «Εκδόσεις Ευρυγώνιος» με την υποστήριξη του «Δήμου Χαλκιδαίων», του «Δ.Ο.Α.Π.ΠΕ.Χ.» και της «Δημόσιας Κεντρικής Βιβλιοθήκης Χαλκίδας» σας καλούν στην έκθεση φωτογραφίας του φωτογράφου και δάσκαλου φωτογραφίας Βασίλη Νίκα με τίτλο «Τα παιδιά της Ριτσώνας» που θα παρουσιαστεί στην αίθουσα «Αριστοτέλης» του Δημαρχείου Χαλκίδας της παραλίας από την Παρασκευή, 30 Ιουνίου (εγκαίνια 9μ.μ.) έως την Κυριακή 16 Ιουλίου. 

Η έκθεση είναι το δημιουργικό αποτέλεσμα της προσπάθειας του Βασίλη Νίκα να αποδώσει τη ζωή των παιδιών στη δομή φιλοξενίας προσφύγων στη Ριτσώνα όπου έζησε και φωτογράφιζε για περισσότερο από 14 μήνες. 

Η είσοδος στην έκθεση είναι ελεύθερη και οι φωτογραφίες δεν διατίθενται προς πώληση. 

Στο vimeo (https://vimeo.com/201374379) έχετε τη δυνατότητα να δείτε το ντοκιμαντέρ “In The Eyes of Children” που δημιούργησε η γιαπωνέζα σκηνοθέτιδα Fuyuko Mochizuki για το φωτογραφικό έργο του Βασίλη Νίκα στη Ριτσώνα. Το ντοκιμαντέρ είναι στον τελικό του Διεθνούς Φεστιβάλ Ανεξάρτητου Ντοκιμαντέρ του Hollywood και θα παρουσιαστεί επίσης στη Νέα Υόρκη στο Long Island International Film Festival και στο Τόκιο, στο Lift-Off Film Festival.

In the Eyes of Children from Ashi Films on Vimeo.

Έκθεση φωτογραφίας "Τα παιδιά της Ριτσώνας"

Στη Θήβα η έκθεση φωτογραφίας του Βασίλη Νίκα με τίτλο "Τα παιδιά της Ριτσώνας" από 24-28/6/2017. Στον προσφυγικό συνοικισμό της Θήβας εκτίθενται οι φωτογραφίες των νέων προσφυγόπουλων. Δείτε το ενημερωτικό βιντεάκι:

Το καναρινί ποδήλατο.

Με την ευκαιρία της 6ης Μαρτίου, πανελλήνιας ημέρας κατά της βίας στο σχολείο, αναδημοσιεύουμε το άρθρο της Δρ. Ράνιας Χιουρέα, Σχολικής Συμβούλου της 2ης Εκπ/κής Περιφέρειας Ειδικής Αγωγής και Εκπαίδευσης, με θέμα "Το καναρινί ποδήλατο" την ταινία που θέτει το θέμα της βίας στο σχολείο από πολλές πλευρές και δίνει τη δυνατότητα για συζήτηση και επιμέρους δράσεις. Στο τέλος του άρθρου βρίσκεται ολόκληρη η ταινία.

Από το Τελευταίο Θρανίο

Το «Καναρινί ποδήλατο» είναι γνωστή ταινία του Δημήτρη Σταύρακα. Προβλήθηκε και συζητήθηκε πολύ σε πολλά ελληνικά σχολεία. Τη βρήκαμε αρκετά ρεαλιστική, αφού απεικονίζει τυπικές εκφάνσεις ελληνικού σχολείου. Το «επεισόδιο», άλλωστε, είναι πραγματικό.

Το σενάριο: Βρισκόμαστε σε ένα δημοτικό σχολείο, με έντονα τα χαρακτηριστικά της κοινωνικής του ταυτότητας: κοινωνική σύνθεση του μαθητικού πληθυσμού, τυπικές παιδαγωγικές ενίσχυσης του ανταγωνισμού («η πρώτη θέση παίζεται»), της «αριστείας», των διακρίσεων, του ατομικισμού, κ.ά. Ένας νέος δάσκαλος έρχεται με μετάθεση στο σχολείο και του ανατίθεται η έκτη τάξη. Ο δάσκαλος πολύ γρήγορα εκδηλώνει τις παιδαγωγικές του ανησυχίες, τις ιδέες του και τους προβληματισμούς του, που, καταπώς φαίνεται, τους αντλεί από τις αρχές της Νέας Αγωγής.

Πολύ σύντομα εντοπίζει, τυχαία, στο τελευταίο θρανίο τον Λευτέρη (ο πατέρας του ταξιτζής), που δεν μπορεί (στην έκτη τάξη!) να διαβάσει, να γράψει και να κάνει αριθμητικές πράξεις. Παρουσιάζει τα συμπτώματα που η σχετική βιβλιογραφία αποδίδει στη «δυσλεξία» ή στις λεγόμενες «μαθησιακές δυσκολίες».

Με ιδιαίτερη έγνοια και φροντίδα, με συστηματική εξατομικευμένη παρέμβαση, καινοτόμες διδακτικές δράσεις και παιδαγωγικές ενίσχυσης, ο δάσκαλος προσπαθεί να φέρει τον Λευτέρη σε επαφή με την γνώση (π.χ., πρόσθετα απογευματινά «ιδιαίτερα» μαθήματα, εξωσχολικές συναντήσεις, ανάθεση καθηκόντων ταμία σε έκθεση βιβλίου, κ.ά.). Ο δάσκαλος ενισχύεται ο ίδιος στην προσπάθειά του για την υποστήριξη του Λεύτερη, όταν διαπιστώνει, πάλι τυχαία και εκτός σχολείου, ότι ο Λευτέρης, μόνος του, έχει συναρμολογήσει ένα θαυμάσιο καναρινί ποδήλατο. Άραγε, το σχολείο καταγράφει και αξιοποιεί αυτά που μπορούν και κάνουν οι μαθητές, πέρα από τις επίσημες εκδοχές γνώσεων, δεξιοτήτων και ικανοτήτων του αναλυτικού προγράμματος;

Στην έκθεση βιβλίου που οργανώνεται στο σχολείο, ο δάσκαλος αναθέτει στον Λευτέρη χρέη ταμία, παρά τις αντιδράσεις του διευθυντή και τις επιφυλάξεις των γονέων. Για να ανταποκριθεί στο έργο του ταμία, έμαθε αριθμητική. Κι εδώ μπορεί να σημειώσει κανείς τη σημασία που έχει για τη μάθηση, η ανάδειξη της κοινωνικής και πρακτικής αξίας και χρησιμότητας της γνώσης.

Οι πρωτοβουλίες του νέου δασκάλου δεν είχαν θετική υποδοχή εκ μέρους του διευθυντή του σχολείου και των άλλων συναδέλφων. Ο διευθυντής τον κάλεσε επανειλημμένα για να του συστήσει να μην αφιερώνει χρόνο στον Λευτέρη («είναι χαμένος χρόνος»), να αποσύρει πρωτοβουλίες που συνιστούν κριτική στους άλλους συναδέλφους που δεν έχουν ανάλογες ανησυχίες, να του υπενθυμίσει τη συνάφεια της σχολικής επίδοσης με γενετικούς παράγοντες, κ.ά. Ο δάσκαλος παραπαίει ανάμεσα στις επιλογές του και στις αντιδράσεις «των άλλων» του σχολείου. Η μοναξιά, η περιθωριοποίηση, η «ιδιώτευση» και η απομόνωση του δασκάλου εμφανής. Όπως λέει, «Με τα παιδιά δεν έχω πρόβλημα. Οι άλλοι είναι το πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι όλο το υπόλοιπο σχολείο».

Παρ’ όλα αυτά, ο δάσκαλος κατάφερε να εξασφαλίσει για τον Λευτέρη ένα εξατομικευμένο «παιδαγωγικό συμβόλαιο» αναγνώρισης, σεβασμού, ενεργητικής ακρόασης, ενδιαφέροντος, φροντίδας, θετικής διάκρισης, ενίσχυσης, πρόσθετης διδακτικής στήριξης, κ.τ.ο. Έτσι ο Λευτέρης κατάφερε σιγά σιγά να μην έχει ιδιαίτερο πρόβλημα με τα μαθήματα του σχολείου. Μια μέρα αρρωσταίνει ο δάσκαλος του Λευτέρη και τον αντικαθιστά συνάδελφός του με ακραίες αντιλήψεις κοινωνικού δαρβινισμού να υπαγορεύουν την παιδαγωγική του πράξη. Αυτή η «αναπλήρωση» είχε ως αποτέλεσμα ο Λευτέρης να εξαφανιστεί από το σχολείο, γιατί, εκεί που πήγαινε να πιστέψει ότι τα «καταφέρνει», «έπεσε» στα χέρια ενός δασκάλου που υιοθετούσε πολύ διαφορετικά παιδαγωγικά προτάγματα (απόρριψη, υποτίμηση, παραμέληση, κ.ά.).

Εξαφάνιση, εγκατάλειψη, διαρροή, σκασιαρχείο, υποεπίδοση, σχολική αποτυχία, κ.ά. είναι τυπικά «επεισόδια» και φαινόμενα στα οποία εμπλέκονται μαθητές. Το ερώτημα είναι, με ποιες πολιτικές αντιμετωπίζονται σε επίπεδο σχολικής μονάδας σημαντικά εκπαιδευτικά ζητήματα που ανακύπτουν σε καθημερινή βάση;

Το «Καναρινί ποδήλατο» μάς φέρνει στο σχολείο μια σειρά ερωτήματα:

• Οι πρωτοβουλίες των εκπαιδευτικών έχουν σημαντική θέση στην εκπαιδευτική διαδικασία. Πόσο, όμως, αυτές προσφέρονται για τον ουσιαστικό μετασχηματισμό δομών και περιεχομένου της εκπαίδευσης, όταν είναι ατομικές και αποσπασματικές προσπάθειες;

• Ποια είναι τα όρια του εθελοντισμού και του ιδιότυπου «ιεραποστολισμού» (η ιδεολογία του «λειτουργού») στην υπόθεση της αντιμετώπισης προβλημάτων της εκπαίδευσης;

• Μπορούμε να βασιζόμαστε σε ευκαιριακές, τυχαίες, αυθόρμητες συλλήψεις και ιδέες εκπαιδευτικών καινοτομιών;

• Οι διευθυντές των σχολικών μονάδων είναι θεματοφύλακες της εκπαιδευτικής στασιμότητας και ελεγκτές των πρωτοβουλιών των εκπαιδευτικών ή είναι εμψυχωτές και συντονιστές συλλογικών διαδικασιών για τη συστηματική διαμόρφωση «εσωτερικής εκπαιδευτικής πολιτικής» των σχολικών μονάδων;

• Τα βασικά ζητήματα που συνδέονται με το όλο έργο του σχολείου είναι δυνατόν να αντιμετωπίζονται τυχαία και ευκαιριακά, χωρίς έγκαιρη και συστηματική καταγραφή, αποτύπωση, σχεδιασμό, προγραμματισμό, παρέμβαση και παρακολούθηση των αποτελεσμάτων που έχουμε στην πράξη;

• Μια εκπαιδευτική Πρωτοβουλία για αποτελεσματική μετατόπιση από μηχανιστικές μορφές διδασκαλίας και μάθησης (αποστήθισης και απομνημόνευσης) σε δημιουργικές εκπαιδευτικές δραστηριότητες για την ανάπτυξη κριτικών και δημιουργικών ικανοτήτων από εκπαιδευτικούς και μαθητές είναι δυνατή χωρίς τη δέσμευση όλων-εκπαιδευτικών και μαθητών μιας σχολικής μονάδας-με ενιαίο και συστηματικό τρόπο;

H ΕΡΤ πάει σχολείο.

Αξιοποίηση ψηφιακού Αρχείου ΕΡΤ. "Η ΕΡΤ πάει… σχολείο"

Στο διαδικτυακό τόπο του Αρχείου της ΕΡΤ έχει δημιουργηθεί ειδική ιστοσελίδα υπό τον τίτλο «Η ΕΡΤ ΠΑΕΙ ΣΧΟΛΕΙΟ». Στην ιστοσελίδα αυτή φιλοξενούνται 330 περίπου οπτικοακουστικά τεκμήρια, τα οποία η επιστημονική ομάδα του Αρχείου της ΕΡΤ αντιστοίχισε κατά το δυνατόν με την ύλη των σχολικών βιβλίων της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης. Στόχος της συγκεκριμένης πρωτοβουλίας είναι η διευκόλυνση της αναζήτησης, αξιολόγησης και χρήσης των οπτικοακουστικών τεκμηρίων του Αρχείου της ΕΡΤ, ως επιπρόσθετο βοήθημα για τους εκπαιδευτικούς και τους μαθητές της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης. Το συγκεκριμένο ψηφιακό αυτό υλικό, η πρόσβαση στο οποίο μέσω του διαδικτύου είναι ελεύθερη, είναι δυνατόν, και προς όφελος των μαθητών/μαθητριών, να αξιοποιηθεί στην εκπαιδευτική διαδικασία.

Έγκριση του περιεχομένου της ιστοσελίδας του Αρχείου της ΕΡΤ με την υπ' αριθμ. 48/8-12-2016 πράξη του Δ.Σ του Ι.Ε.Π.

Από την ιστοσελίδα της ΕΡΤ διαβάζουμε:

Tο Αρχείο της ΕΡΤ, όπως κάθε αρχείο, οφείλει να απευθύνεται σε όλες τις ηλικιακές και μορφωτικές ομάδες χρηστών, χωρίς καμία απολύτως διάκριση, λαμβάνοντας πάντα υπόψη ότι οι εξελίξεις στην επιστήμη και την έρευνα μπορεί να προσφέρουν νέες χρήσεις και δεδομένα.

Το Αρχείο της ΕΡΤ, ακολουθώντας τους διεθνείς κανόνες οπτικοακουστικής αρχειονομίας, παρέχει ασφαλή δεδομένα, η καλή χρήση των οποίων λειτουργεί ως επιπρόσθετο βοήθημα για τον μαθητή και τον δάσκαλο. Το επιστημονικό προσωπικό του Αρχείου της ΕΡΤ, σε συνεργασία με δασκάλους και καθηγητές της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, αντιστοίχησαν οπτικοακουστικά αρχειακά τεκμήρια με σχολικά βιβλία, δίνοντας την ευκαιρία στους μαθητές να έχουν στη διάθεσή τους επιπλέον χρηστικά μαθησιακά εργαλεία, σχετικά με συγκεκριμένα γνωστικά πεδία.

Στόχος της συγκεκριμένης πρωτοβουλίας, είναι να διευκολυνθεί η αναζήτηση, αξιολόγηση και χρήση των οπτικοακουστικών μαθησιακών αντικειµένων από μαθητές, εκπαιδευτικούς ή αυτοµατοποιηµένες λογισμικές διεργασίες.

Ελευθέρωσε τον Φίλο σου - Free your friend.

Αυτό το τηλεοπτικό σποτάκι αποτελεί μία ιδιωτική πρωτοβουλία που έγινε υπό την αιγίδα των Περιβαλλοντικών Μη Κερδοσκοπικών Οργανώσεων: The Dolphin's Voice e.V., iSea και Ινστιτούτο Κητολογικών Ερευνών Πέλαγος την οποία στηρίζουν επίσης πολλές ακόμη οργανώσεις, τόσο Ελληνικές (ΕΚΠΑΖ, Π.Φ.Π.Ο, Αλκυόνη, Free & Real ) όσο και διεθνείς (Ric o Barry's Dolphins' project, Sea Shepherd Cove Guardians, Animalia, Oikeutta eläimille) και το αξιοσημείωτο είναι πως όλοι όσοι εργάστηκαν για την δημιουργία του, εργάστηκαν εθελοντικά.

Παρακολουθήστε το και αξιοποιείστε το στις τάξεις σας.

ΣΥΝΕΡΓΕΙΟ

Οργάνωση παραγωγής: Δημητρά Ελίζα, Στεφανουδάκη Βάλια

Σκηνοθεσία: Κατερίνα Γιαννακοπούλου

Πρωτότυπη Μουσική: Άκης Δαούτης

Editing / Sound / Sound design: Νικος Χελιδονίδης

DoP: Δημήτης Αμπατζής

Μακιγιάζ: Ιωάννα Λυγίζου

Dialog Editing: Marios Laz Ioannidis στο MusicRoom Studio, Χρήστος Γιαννακόπουλος

Executive producer: Centipede productions

Επιμέλεια Υποτίτλων: Mάνος Σηφαλάκης

Πλάνα: Earth island institute - Ingrid N. Visser, Orca Research trust - Athos sea cruises - Ροδοκαλάκης , Sea Shepherd cove guardians.

Συμμετέχοντες: Χριστίνα Αλεξανιάν, Αντίνοος Αλμπάνης, Ορφέας Αυγουστίδης, Πυγμαλίων Δαδακαρίδης, Πέμη Ζούνη, Μαρία Καβογιάννη, Ιωάννα Παππά, Βίκυ Παπαδοπουλου, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Μαρία Σολωμού.

Alike - ταινία κινουμένων σχεδίων.

Ένας πατέρας και ο γιος ο του. Ετοιμάζονται κάθε πρωί για τις υποχρεώσεις τους. Ο μικρός θα πάει σχολείο και ο πατέρας στο γραφείο. Ο μικρός, παρά τη βαριά του τσάντα, ξεκινάει με χαρά, ο πατέρας όχι. Σιγά σιγά παρακολουθούμε πώς χάνεται η χαρά όταν βαραίνει η υποχρέωση και πώς όλοι και όλα μοιάζουν... Μέχρι τέλους; Ας δούμε τι θα γίνει....στο εκπληκτικό animation των Daniel Martínez Lara και Rafa Cano Méndez.

Ας κρατήσουμε τη χαρά της μάθησης και της ανακάλυψης στο σχολείο για όλη την υπόλοιπη σχολική χρονιά!!!

Το «Νόμπελ Δασκάλων» σε μια Παλαιστίνια πρόσφυγα.

Αναδημοσίευση από το TVXS.

Η Παλαιστίνια Χανάν Αλ Χρουμπ ανακηρύχθηκε η καλύτερη δασκάλα στον κόσμο από την επιτροπή του ιδρύματος Varkey Foundation. Η Χανάν Αλ Χρουμπ διακρίθηκε μεταξύ 8.000 υποψηφίων.

Το βραβείο «Global Teacher Prize», γνωστό και ως Νόμπελ των Δασκάλων, απονέμεται για δεύτερη χρονιά. Η 43χρονη Χανάν Αλ Χρουμπ, μητέρα πέντε παιδιών, διδάσκει στον προσφυγικό καταυλισμό της Βηθλεέμ.

Όπως αναφέρει το Αθηναϊκό Πρακτορείο, η Χανάν Αλ Χρουμπ πριν από μερικά χρόνια εμπνεύστηκε μια μέθοδο διδασκαλίας, η οποία βασίζεται στο παιχνίδι. Αυτός ήταν και ο λόγος για τον οποίο συμπεριελήφθη στην ομάδα των πενήντα καλύτερων δασκάλων και στη συνέχεια στην ομάδα των δέκα φιναλίστ. Σημειώνεται πως στη λίστα με τους πενήντα καλύτερους δασκάλους ήταν και η Ελληνίδα Αγγελική Παπά, η οποία ανέπτυξε μέθοδο διδασκαλίας των Αγγλικών σε μαθήτριες και μαθητές με δυσλεξία.

Για τη Χανάν Αλ Χρουμπ όλα ξεκίνησαν από μια τραγωδία. Τα παιδιά της είδαν τον πατέρα τους να σκοτώνεται από ισραηλινούς μπροστά στα μάτια τους στον καταυλισμό προσφύγων της Βηθλεέμ όπου ζούσαν. Από το σοκ τα παιδιά δεν μπορούσαν να διαβάσουν και έτσι η Παλαιστίνια μητέρα αποφάσισε να σταματήσει τις σπουδές της στην αγγλική φιλολογία και να γίνει δασκάλα τους, μετατρέποντας τη μετάδοση της γνώσης σε παιχνίδι. Η μέθοδος διδασκαλίας τής Χανάν ήταν ένας τρόπος για να ξεπεράσουν το σοκ της βίας τα παιδιά της. Και σύντομα έγινε μέθοδος διδασκαλίας και για τα άλλα παιδιά του καταυλισμού.

Η ίδια μεγάλωσε σε έναν καταυλισμό όπου κυριαρχούσαν η βία, η ένταση και οι καταχρήσεις. Οι συνθήκες αυτές την εμπόδισαν να ζήσει σαν παιδί. Αλλά παράλληλα τη θωράκισαν με ένα όνειρο: να μπορέσουν τα παιδιά της και τα υπόλοιπα παιδιά να μεγαλώσουν σε ένα ήρεμο περιβάλλον. Είναι ένα μάθημα όχι μόνο για τους μικρούς αλλά και τους μεγάλους. «Έγινα δασκάλα για να μεγαλώσω μια γενιά που να μάθει να ζει ειρηνικά» ανέφερε σε δηλώσεις της στον διεθνή Τύπο και πρόσθεσε:

«Είναι δύσκολο για τα παιδιά που μεγαλώνουν σε ένα περιβάλλον βίας και αδικίας να συγκεντρωθούν και να μελετήσουν. Γίνονται εύκολα επιθετικά γιατί αισθάνονται οργή από την πραγματικότητα που τα περιβάλλει. Στο σχολείο προσπαθώ να είμαι η δασκάλα τους αλλά και ένας δικός τους άνθρωπος που γνωρίζει τις αδυναμίες τους και τα προβλήματά τους. Μέσα από το παιχνίδι, τους μαθαίνω να ακούν τους άλλους, να δέχονται τις διαφορετικές απόψεις, αλλά και την ήττα χωρίς οργή. Δημιουργώ ένα κλίμα συνεργασίας, εμπιστοσύνης και σεβασμού».

6 Μαρτίου – Πανελλήνια Ημέρα κατά της Ενδοσχολικής Βίας και του Εκφοβισμού

Η ζωή ενός παιδιού με ΔΕΠ-Υ.

        Αναδημοσίευση από το socialpolicy.

Διασκευή από το ΤΘ.

"Falling Letters" (Bokstavbarn - Τα γράμματα που πέφτουν).

H σιωπηλή αυτή ταινία κινουμένων σχεδίων του Σουηδού σκηνοθέτη Erik Rosenlund, απεικονίζει με όμορφο τρόπο μια ημέρα της ζωής ενός αγοριού που αγωνίζεται με μια συχνά παρεξηγημένη κατάσταση, που ονομάζεται Διαταραχή Ελλειματικής Προσοχής και υπερκινητικότητα (ΔΕΠ-Υ). 

Με τον τίτλο "Falling Letters" η ταινία παρουσιάζει το αγόρι στο σχολείο να προσπαθεί να κατανοήσει τις λέξεις που παρουσιάζονται μπροστά του, αλλά και αρκετές άλλες προκλήσεις  που συναντά στην καθημερινότητά του. Τέτοιες όπως τα παράξενα βλέμματα των άλλων παιδιών στο σχολείο όταν εκείνο κάνει σχήματα με το φαγητό του. Τέλος το αγόρι χάνει το λεωφορείο, καθώς ένα λουλούδι  του αποσπά την προσοχή - μέχρι που έρχεται ο μπαμπάς του και το σώζει. 

Η ταινία χωρίς λόγια, απεικονίζει μελετημένα και με σεβασμό τη ΔΕΠ-Υ.

Αξίζει να της αφιερώσετε λίγο χρόνο να τη δείτε.

Casus Belli.

Casus Belli (= αφορμή πολέμου) η εξαιρετική ταινία μικρού μήκους του Γιώργου Ζώη. Το καλύτερο φιλμ για την κρίση γυρίστηκε το 2010. 

Άνθρωποι διαφορετικών φύλων, ηλικιών, τάξεων και εθνικοτήτων περιμένουν σε εφτά διαφορετικές ουρές δημιουργώντας μια τεράστια ανθρώπινη σειρά. Κάθε φορά ο πρώτος της αλυσίδας γίνεται τελευταίος στην επόμενη.  Όμως στο τέλος της ανθρώπινης αλυσίδας, η αντίστροφη μέτρηση ξεκινά.

Στο Casus Belli παίζουν 146 ηθοποιοί και στην ταινία απονεμήθηκε το  Βραβείο Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου Καλύτερης ταινίας μικρού μήκους. 

Η Μαλάκ και η βάρκα

Tο βίντεο «Η Μαλάκ και η Βάρκα» είναι το νέο animation της Unicef, που στόχο έχει να κάνει γνωστό σε όλο τον κόσμο το πώς βιώνει ένα μικρό παιδί το μεγάλο ταξίδι της προσφυγιάς.

«Η βάρκα ήταν μεγάλη κι εγώ φοβόμουν. Όταν άρχισε να πλέει, το νερό έμπαινε μέσα σε αυτήν. Βραχήκαμε. Το νερό ήταν κρύο. Φοβήθηκα πολύ. Φοβήθηκα ότι εγώ και η μητέρα μου μπορεί να πνιγόμασταν», λέει το μικρό κορίτσι όντας μέσα στην βάρκα, που την τυλίγουν τα απειλητικά «πλοκάμια» της θάλασσας.

Στη συνέχεια η Μαλάκ βρίσκεται σε ένα μικρό βαρκάκι μόνη της. Θυμάται τη ζωή που άφησε πίσω της. «Είχα πολλούς φίλους», λέει. «Τώρα δεν έχει μείνει κανείς», συνεχίζει σκουπίζοντας τα δάκρυα στα μάτια της.

Κάποιες ιστορίες δεν θα έπρεπε να τις ζουν παιδιά, είναι το μήνυμα στο τέλος του βίντεο της Unicef.

Μάλιστα, στο τέλος, η Μαλάκ εμφανίζει το αληθινό της πρόσωπο. Είναι ένα κορίτσι 7 ετών. Και αυτή είναι η αληθινή ιστορία της.

Το συγκεκριμένο βίντεο αποτελεί μέρος της σειράς κινουμένων σχεδίων με τίτλο «Unfairy Tales», που εντάσσονται στο πλαίσιο της ανθρωπιστικής εκστρατείας #NoLostGeneration της Unicef για τα 5 χρόνια εμφύλιου πολέμου στη Συρία.

Η επόμενη ταινία κινουμένων σχεδίων θα κυκλοφορήσει τον Μάρτιο με τίτλο «Η Ivine και το μαξιλάρι» (Ivine and Pillow).

(Στοιχεία για την ταινία πήραμε από το TVXS.)