Να σταθώ στα πόδια μου...

Ένας χορός θα ήταν ικανός να διώξει την κακοδαιμονία που μας έχει κυκλώσει;

Η απάντηση δεν είναι σίγουρη, αλλά για τις ανάγκες του video clip του  νέου τραγουδιού των Λεωνίδα Μπαλάφα και Γιώργου Νικηφόρου Ζερβάκη αυτό συνέβη. Το βίντεο κλιπ σκηνοθέτησε ο Θοδωρής Παπαδουλάκης και την οργάνωση της παραγωγής έκανε η Indigo view. Τους στίχους του τραγουδιού έχει γράψει ο Λεωνίδας Μπαλάφας και την μουσική ο Λεωνίδας Μπαλάφας με τον Γιώργο Νικηφόρου Ζερβάκη.

Καλή θέαση και ακρόαση. 

ΑΔΕΔΥ : Συλλαλητήριο στη ΔΕΘ

Δελτίο Τύπου

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι,

Οι φετινές κινητοποιήσεις, με αφορμή τα εγκαίνια της 80ής Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης (ΔΕΘ), στις 5 Σεπτεμβρίου 2015, γίνονται ένα μήνα μετά τη ψήφιση του 3ου Μνημονίου, που φορτώνει με νέα βάρη τους εργαζομένους, τους ανέργους, τους συνταξιούχους, τους νέους – νέες και τα πλατύτερα κοινωνικά στρώματα.

Η ψήφιση του 3ου Μνημονίου από το Κοινοβούλιο καθώς και οι εφαρμοστικοί νόμοι που ακολουθούν, αποτελούν συνέχεια των βάρβαρων νεοφιλελεύθερων μνημονιακών πολιτικών. Το νέο Μνημόνιο υπονομεύει τη λαϊκή κυριαρχία και συνεχίζει το νεοαποικιακό έλεγχο της χώρας μας από την Ευρωπαϊκή Ένωση, το Δ.Ν.Τ. και το διεθνές κεφάλαιο.

Το νέο Μνημόνιο οδηγεί σε ύφεση την οικονομία μας, ολοκληρώνει την ισοπέδωση των εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων και διευρύνει τη φτώχεια μέσα στην ελληνική κοινωνία. Επιβάλλει την εκποίηση της Δημόσιας Περιουσίας προς όφελος των τραπεζών και του κεφαλαίου και ανοίγει το δρόμο για την αρπαγή της λαϊκής κατοικίας. Ολοκληρώνει με τον πλέον βάρβαρο τρόπο τη λογική του 1ου και 2ου Μνημονίου, δηλαδή, ότι μόνη λύση για τη χώρα μας είναι ο δρόμος της λιτότητας και της απορρύθμισης των εργασιακών σχέσεων με ένα λαό φτωχό, χωρίς δημοκρατικά δικαιώματα σε μία χώρα αποικία χρέους.

Οι εργαζόμενοι και ο ελληνικός λαός, στηριζόμενοι και στην πρόσφατη εμπειρία τους, γνωρίζουν ότι βασικός και καθοριστικός παράγοντας για την ανατροπή των μνημονιακών πολιτικών και για το άνοιγμα του δρόμου για ουσιαστικές και ριζοσπαστικές αλλαγές σε όφελος τους, είναι η ανάπτυξη ενός μαζικού, εργατικού και λαϊκού κινήματος, που θα κάνει αυτούς τους στόχους δική του υπόθεση.

Στην κατεύθυνση αυτή, το συνδικαλιστικό κίνημα είναι σημαντικό να αποκτήσει ξανά ρόλο και λόγο και στη μάχη που ακολουθεί, να συνεχίσει να υπερασπίζεται τα δικαιώματα των εργαζομένων, των συνταξιούχων, των ανέργων και των φτωχών ενάντια στα συμφέροντα των τοκογλύφων, των ολιγαρχών και του κεφαλαίου. Να πείσει τους εργαζόμενους ότι ο μόνος δρόμος είναι ο ίδιος ο αγώνας για την ανατροπή των μνημονιακών πολιτικών.

Οι εργαζόμενοι και το εργατικό κίνημα, ενόψει και των επικείμενων εκλογών, θα κρίνουν όλες τις πολιτικές δυνάμεις, με βάση τα ταξικά τους συμφέροντα, καθώς και το κατά πόσο οι πολιτικές, το πρόγραμμα και οι διακηρύξεις τους βρίσκονται σε συμφωνία με αυτά.

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι,

Συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε για τα ανεκπλήρωτα αιτήματα – στόχους:

Κατάργηση όλων των μνημονίων και των εφαρμοστικών τους νόμων.

Επαναφορά όλων των εργατικών, ασφαλιστικών και συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων που ανατράπηκαν κατά τη μνημονιακή περίοδο, καθώς και του κατώτατου μισθού, των ΣΣΕ και της Κυριακάτικης αργίας.

Προστασία της εργασίας, των μισθών, των συντάξεων, των κοινωνικών παροχών, της υγείας, της παιδείας και των λαϊκών εισοδημάτων

Καταπολέμηση της ανεργίας και δημιουργία θέσεων εργασίας, κατοχύρωση των συλλογικών διαπραγματεύσεων, εφαρμογή Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας και κατάργηση της αντεργατικής νομοθεσίας

Διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, το οποίο είναι άδικο, ταξικό και παράνομο και για τη δημιουργία και διόγκωσή του καμιά ευθύνη δεν έχουν οι εργαζόμενοι και ο ελληνικός λαός.

Πέρασμα των τραπεζών υπό δημόσια ιδιοκτησία και κοινωνικό έλεγχο.

Ριζική αλλαγή του φορολογικού συστήματος για να πληρώσουν οι έχοντες και οι κατέχοντες, οι εφοπλιστές και το μεγάλο κεφάλαιο και να ανακουφιστούν οι εργαζόμενοι και τα φτωχά λαϊκά στρώματα.

Παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας σε όφελος του λαού και του τόπου, με το σταμάτημα των ιδιωτικοποιήσεων και την επανάκτηση από το Δημόσιο όλων των στρατηγικών τομέων της οικονομίας, που θα χρησιμοποιηθούν ως παραγωγικά εργαλεία για την ανάπτυξή της.

Προάσπιση της λαϊκής κυριαρχίας, ανεξαρτησίας και των δημοκρατικών μας δικαιωμάτων απέναντι στην αστυνομοκρατία και τον αυταρχισμό.

Όλοι και όλες στο Παλλαϊκό συλλαλητήριο των συνδικάτων

Σάββατο, 5 Σεπτεμβρίου 2015 στις 6:00μ.μ.,

Θεσσαλονίκη – Άγαλμα Βενιζέλου

ΑΓΩΝΑΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ

Από την Εκτελεστική Επιτροπή της Α.Δ.Ε.Δ.Υ.

Επιστροφή στο σχολείο.

Αναδημοσίευση από ΤVXS

Βρισκόμαστε στο κατώφλι της νέας σχολικής χρονιάς και πέρα από τα προβλήματα που αντιμετωπίζει (δυστυχώς όπως κάθε χρόνο) ο τομέας της εκπαίδευσης γενικότερα, τα παιδιά όπως και να έχει, καλούνται να βρουν τους σχολικούς ρυθμούς τους.

Τι μπορούμε να κάνουμε ώστε να προετοιμάσουμε την διάθεση και την ψυχολογία τους; Πως αυτή η μετάβαση από την απόλυτη ξεγνοιασιά στις ευθύνες και στις υποχρεώσεις θα γίνει όσο το δυνατόν ομαλά;

Προσωπικός χώρος

Όσο μεγαλύτερη είναι η ηλικία του παιδιού, τόσες μεγαλύτερες και οι σχολικές του υποχρεώσεις. Είναι σημαντικό να υπάρχει ένας χώρος στον οποίο θα μπορεί να ηρεμεί και να συγκεντρώνεται για την μελέτη και τις εργασίες του. Συνήθως αυτός ο χώρος βρίσκεται μέσα στο παιδικό δωμάτιο , και υπάρχουν ορισμένα σημαντικά στοιχεία για να είναι αποτελεσματικός. Είναι σημαντικό ο χώρος γύρω από το γραφείο να είναι τακτοποιημένος. Σημαντικό είναι να μην περιτριγυρίζεται από παιχνίδια και ότι άλλο μπορεί να αποσπάσει την προσοχή του παιδιού. Εργονομία και σωστός φωτισμός. Πρέπει για παράδειγμα το παιδί όταν κάθεται στην καρέκλα του, τα πόδια να φτάνουν στο δάπεδο. Τα έπιπλα πρέπει να είναι κατάλληλα για την ηλικία του παιδιού (βοηθάει αν το ύψος της καρέκλας προσαρμόζεται). Επιλέξτε λάμπες γραφείου που δεν δημιουργούν σκιές και φωτίζουν ακριβώς στη θέση εργασίας.

Αν υπάρχει δυνατότητα για φυσικό φωτισμό ακόμη καλύτερα. Τοποθετήστε το γραφείο κοντά στο παράθυρο. Αν το παιδί σας γράφει με το αριστερό, τότε το φως είναι καλό να έρχεται από τα δεξιά, αν γράφει με το δεξί από τα αριστερά. Φροντίστε να υπάρχουν αρκετά ράφια και συρτάρια έτσι ώστε το παιδί να έχει χώρο να εργαστεί στο γραφείο, ενώ τετράδια, ντοσιέ και ότι άλλο χρειάζεται να είναι τακτοποιημένα στα συρτάρια. Μολυβοθήκες και κασετίνες απαραίτητες για να φυλάξουν μολύβια, μαρκαδόρους και άλλη γραφική ύλη. Γενικά το γραφείο πρέπει να «αναπνέει» και να προσφέρει στο παιδί μια «ξεκάθαρη» συνθήκη ηρεμίας.

Αλλαγή νοοτροπίας

Συζητήστε μαζί με το παιδί σας για το ξεκίνημα του σχολείου.  Αν νιώσετε ότι υπάρχουν φοβίες προσπαθήστε να καταλάβετε τι ενοχλεί το παιδί π.χ. ανησυχία αν θα τα καταφέρει, αντιπάθεια για ορισμένους δασκάλους ή ακόμη και συμμαθητές που το ενοχλούν, ακόμη και μαθήματα που δεν του αρέσουν.  Προσπαθήστε να μετατρέψετε τον φόβο σε κίνητρα. «Θυμάσαι που φοβόσουνα τη θάλασσα; Είδες φέτος που έμαθες να κολυμπάς μόνος σου και να κάνεις και βουτιές; Έτσι είναι και με τα μαθηματικά. Ίσως στην αρχή πάρει λίγο περισσότερο χρόνο αλλά να δεις που στο τέλος όλα θα πάνε καλά» Επιδιώξτε διάλογο με τους δασκάλους και προσπαθήστε να βρείτε μαζί τη χρυσή τομή. Μην περιμένετε από τους δασκάλους να κάνουν αυτή τη δουλειά από μόνοι τους και να μπορέσουν επενδύσουν αποκλειστικό χρόνο στο κάθε παιδί. Αυτό σε μια τάξη με περισσότερα από 20 παιδιά δεν είναι εφικτό.

Διαβάζοντας για το σχολείο, στο σπίτι

Το θέμα της σχολικής μελέτης καλώς ή κακώς είναι ένα θέμα που πρωταγωνιστεί στις περισσότερες συζητήσεις μιας οικογένειας. Τα σωστά θεμέλια πρέπει να μπαίνουν από την προσχολική ηλικία όπου δεν υπάρχει μεν το διάβασμα ως μελέτη, αλλά είναι σημαντικό να είναι ήδη εξοικειωμένα με το ότι η ανάγνωση βιβλίων είναι μια ευχάριστη διαδικασία. Γενικότερα, όσο μεγαλώνει ένα παιδί, πρέπει να του δώσουμε να καταλάβει πως το διάβασμα για την επόμενη μέρα του σχολείου, είναι ένα θετικό «πρέπει» . Καλό είναι να υπάρχει σταθερότητα στις ώρες μελέτης, κάποιου είδους ανταμοιβή, έπαθλο (μια βόλτα, το κάλεσμα ενός φίλου για παιχνίδι, ή κάποιο μικρό δωράκι στο τέλος της εβδομάδας). Συζητήστε μαζί με το παιδί σας για το τι πρέπει να διαβάσει. Βάλτε προτεραιότητες, υπολογίστε πόσο χρόνο χρειάζεται και βάλτε μικρούς στόχους. π.χ.  «πρώτα θα διαβάσεις ιστορία, μετά μπορείς και κάνεις ένα διάλλειμα, να φας ή να πιεις κάτι και μετά συνεχίζεις με τις ασκήσεις των μαθηματικών». Ορίστε συγκεκριμένο χρονικό πλαίσιο, και μην αφήνετε να γίνει συνήθεια το να χρονοτριβεί το παιδί.  Εάν υπάρξει κάποιο πρόβλημα και το παιδί χρειαστεί την βοήθεια σας, μην του θυμώνετε και προσπαθήστε με ηρεμία να έχετε το θεμιτό αποτέλεσμα. Φροντίστε μετά το διάβασμα να υπάρχει ελεύθερος χρόνος για παιχνίδι και σε αυτό το χρόνο αποφύγετε τις συζητήσεις περί διαβάσματος.

Όσο το παιδί μεγαλώνει, και όσο η σχολική χρονιά προχωρά, τόσο περισσότερο θα εξοικειωθεί με την διαδικασία και θα χρειάζεται όλο και λιγότερο την δική σας επίβλεψη. Όσο πιο ήρεμος είναι ο γονιός στην αρχή της χρονιάς και όσο πιο συχνά εκφράζει την αισιοδοξία του ότι «όλα θα πάνε καλά» τόσο πιο πολύ θα βοηθήσει και θα υποστηρίξει το παιδί στο να ξεπεράσει φοβίες, να ανεξαρτητοποιηθεί, να πετύχει στόχους Η επιβράβευση παίζει σημαντικό ρόλο ακόμη και για την εκπλήρωση απλών στόχων. Δεν πρέπει το παιδί να αισθάνεται πως με έναν κακό βαθμό σε κάποιο διαγώνισμα στο σπίτι θα γίνει φασαρία. Σε μικρές ηλικίες οι βαθμοί δεν παίζουν σημαντικό ρόλο είναι βέβαια μια ένδειξη πως κάτι δεν πήγε καλά. Είναι και αυτό ένα θέμα που σηκώνει συζήτηση. Γενικά να θυμάστε πως από την μια «πρέπει να μαλλιάσει η γλώσσα σας» και από την άλλη να μην είστε πάντα ο γονιός που κάνει όλη την ώρα κήρυγμα.

Διαχείριση χρόνου για μικρούς και για μεγάλους

Όταν με το καλό ξεκινήσει το σχολείο, συντάξτε το εβδομαδιαίο πρόγραμμα παρέα. Ας περιλαμβάνει το πρόγραμμα του σχολείου και τυχόν εξωσχολικές δραστηριότητες. Σημαντικό είναι να είναι ευανάγνωστο και να βρίσκεται σε εμφανές σημείο στο γραφείο. Η σωστή οργάνωση μας γλυτώνει από άγχη και βοηθάει το παιδί να διαχειρίζεται πιο σωστά το χρόνο του. Αν το παιδί είναι μεγάλο μπορείτε να σχεδιάσετε μαζί στον υπολογιστή το πρόγραμμα του (ας επιλέξει σχέδια και γραμματοσειρά που το ευχαριστεί). Με αυτό τον τρόπο είναι εύκολο να γίνουν τροποποιήσεις εάν χρειαστεί. Σε ότι αφορά το πρόγραμμα προσπαθήστε αυτό να μην είναι πολύ φορτωμένο. Ακόμη και οργανωμένες δράσεις που αφορούν στην διασκέδαση του παιδιού αν είναι προγραμματισμένες αποτελούν ένα μεγάλο βάρος. Ο ελεύθερος χρόνος είναι απαραίτητος σε κάθε άνθρωπο και κάθε ηλικία. Είναι καλύτερο να εντάξετε στο πρόγραμμα του μια καθιερωμένη κοινή σας βόλτα ή γενικότερα κάτι που σας αρέσει να κάνετε παρέα.

Υπολογιστής για το σχολείο και internet

Αν ήρθε η στιγμή να εφοδιαστείτε με έναν υπολογιστή τον οποίο θα τον χρησιμοποιεί αποκλειστικά το παιδί σας, ή μπορεί να είναι «κοινόχρηστος» για όλα τα μέλη της οικογένειας, σιγουρευτείτε πως ο υπολογιστής διαθέτει το απαραίτητο λογισμικό προστασίας από ιούς και ότι του επιτρέπει να επισκεφτεί μόνο ιστοσελίδες που αφορούν την ηλικία του (parental control). Σημαντικό: Αναθέστε σε κάποιον ειδικό να εγκαταστήσει το απαραίτητο λογισμικό και κρατήστε τους κωδικούς πρόσβασης στις ρυθμίσεις του υπολογιστή μακριά από το παιδί.  Ακούγεται ίσως κάπως… υπερπροστατευτικό, αλλά δεν είναι δυνατόν να «παρακολουθείτε» τις κινήσεις του παιδιού όλη την ώρα πάνω από τον υπολογιστή.

Κάθε γονιός είναι υποχρεωμένος να προστατεύει το παιδί του και στο κομμάτι που αφορά στο διαδίκτυο η προστασία είναι σημαντική. Σε ότι αφορά τα sites κοινωνικής δικτύωσης ειδικά αν το παιδί βρίσκεται στην εφηβεία, προσπαθήστε να το ενημερώσετε το παιδί σας για την προστασία των προσωπικών δεδομένων του. Καλή λύση είναι να προσπαθήσετε μαζί να βρείτε τι πληροφορίες υπάρχουν στον ιντερνετ για τους φίλους του ή για δικούς σας φίλους. Ποιες φωτογραφίες μοιράζονται, τι συζητούν και αν δημοσιεύουν πληροφορίες όπως η ταχυδρομική τους διεύθυνση, ο αριθμός τηλεφώνου. Συζητήστε παρέα τι θα γινόταν αν ένας άγνωστος μπορούσε να συλλέξει πολλές προσωπικές πληροφορίες και πως θα μπορούσε να τις εκμεταλλευτεί. Μετά από συζητήσεις το παιδί πρέπει να καταλάβει τι και πως το δημοσιεύουμε.

Cyber Mobing

Πολλά είναι τα παιδιά αλλά και οι ενήλικες που γίνονται θύματα ενός νέου φαινομένου, του cyber mobing. Η βία έχει πολλά πρόσωπα και ένας τρόπος ψυχικής βίας είναι η προβολή στο internet κειμένων, φωτογραφιών και video τα οποία έχουν προσβλητικό χαρακτήρα και εκθέτουν το παιδί. Αν π.χ. ένας φίλος/συμμαθητής (ή μια ομάδα παιδιών) αποφασίσει για οποιοδήποτε λόγο να εκθέσει κάποιον άλλο συμμαθητή του, αυτό είναι κάτι που δυστυχώς γίνεται πολύ εύκολα με όπλο την τεχνολογία. Δυστυχώς δεν υπάρχει συγκεκριμένο νομικό πλαίσιο που να απαγορεύει τέτοιου είδους δραστηριότητες. Εάν συμβεί κάτι ανάλογο που να αφορά στο παιδί σας μπορείτε να συμβουλευτείτε κάποιο νομικό σχετικά με θέματα προσβολής, ψυχικής οδύνης κλπ. Ώστε να αποσυρθεί από το διαδίκτυο το υλικό που τα αφορά. Κάθε γονιός οφείλει να είναι κοντά στο παιδί του όχι για να το κρίνει, αλλά για να το συμβουλεύει , να βλέπει πως νιώθει και με κάθε ευκαιρία να συζητά μαζί του θέματα που το αφορούν. Τα μαθήματα και οι βαθμοί δεν πρέπει να είναι στο μόνιμα στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος.

Χρόνος για ύπνο και παιχνίδι

Θεωρείται αυτονόητο αλλά είναι και επιστημονικά τεκμηριωμένο πως η ποιότητα του ύπνου συμβάλει στην σωστή απόδοση στο σχολείο. Το παιχνίδι είναι εξίσου σημαντικό αφού μέσω της κίνησης και της ανεμελιάς που προσφέρει το παιδί «φορτίζει τις μπαταρίες του». Οφείλουμε λοιπόν, όπως ενδιαφερόμαστε για την μελέτη του παιδιού να φροντίζουμε για το παιχνίδι και τον ύπνο. Ένας σωστός ύπνος πρέπει να ξεκινάει όσο πιο νωρίς από τα μεσάνυχτα γίνεται. Οι έφηβοι χρειάζονται περισσότερο ύπνο (παρόλο που αυτό δεν είναι πάντα δυνατό) και το βιολογικό τους ρολόι έχει άλλο ρυθμό από αυτόν των ενηλίκων ή μικρότερων παιδιών. Όσο πιο πολύ προσεκτικό και συγκεντρωμένο είναι ένα παιδί στο σχολείο (και σε αυτό βοηθάει ο σωστός ύπνος) τόσο πιο εύκολη γίνεται η μελέτη στο σπίτι. Αυτό είναι κάτι που πρέπει να το καταλάβει το παιδί.

Αν στη διάρκεια της χρονιάς τα πράγματα στο σχολείο γίνουν πολύ πιεστικά, αυξηθούν δηλαδή κατά πολύ οι απαιτήσεις, μην περιμένετε να λυθούν ως δια μαγείας τα προβλήματα σας. Συζητήστε με άλλους γονείς, με τον δάσκαλο, για να δείτε αν όλα τα παιδιά αντιμετωπίζουν εξίσου το ίδιο πρόβλημα. Αν είναι κοινό, δείτε τι μπορεί να γίνει προκειμένου όλα τα παιδιά να κατανοούν επί της ουσίας την διδακτέα ύλη και όχι ένα υποχρεωτικό οργανόγραμμα που μόνο στην παπαγαλία οδηγεί. Ο ελεύθερος χρόνος είναι κάθε στιγμή ουσιαστικός και οι παύσεις απαραίτητες για να μπαίνουν τα πράγματα σε τάξη.

Ήρθε η ώρα για το σχολείο και πάλι!

 Άννα Παππά 
Δασκάλα - Συγγραφέας

Αναδημοσίευση από  pappanna.wordpress.com

Είναι ίσως λίγο λυπηρό το γεγονός ότι το καλοκαίρι έχει τελειώσει.

Είναι λυπηρό, σίγουρα για τα παιδιά, και γιατί όχι, και για πολλούς από εμάς.

Μερικά παιδιά αισθάνονται νευρικά ή λίγο φοβισμένα κατά την πρώτη ημέρα του σχολείου, επειδή όλα είναι νέα πράγματα: νέος δάσκαλος, νέοι φίλοι, νέο σχολείο και, ίσως ακόμη, νέα πόλη. Ευτυχώς, αυτές οι νέες ανησυχίες δεν κρατούν πολύ. Και είναι στο χέρι του δασκάλου να κρατήσουν λίγο, όσο κρατά η πρώτη ημέρα.

Οι περισσότεροι δάσκαλοι δίνουν το έναυσμα για το σχολικό έτος από την πρώτη στιγμή που μπαίνουν στην τάξη. Μιλούν για τον εαυτό τους, για το τι επιτρέπεται, τι απαγορεύεται και δε δίνουν καμία ευκαιρία στους μαθητές να πουν κάτι για τον εαυτό τους.

Από την πρώτη μέρα θέτουν κανόνες και επιβάλλουν πρωτόκολλα που, πλέον, δεν έχουν καμία αποτελεσματικότητα, διότι απλά δεν έχουν παιδαγωγική αξία. Δεν έχουν ούτε την αμυντική αξία, πίσω από την οποία υποτίθεται ότι θα είναι ασφαλείς.

Τόσο ο δάσκαλος, όσο και οι μαθητές, πιθανόν να γνωρίσουν πολλά νέα παιδιά μέσα στην τάξη, την πρώτη μέρα, αλλά αυτό είναι μία μεγάλη ευκαιρία για τη δημιουργία νέων σχέσεων.

Ας μη χαθεί αυτή την ευκαιρία. Ας κάνουμε την πρώτη κίνηση,  ας γίνουμε εμείς  ο πρώτος φίλος των παιδιών. Η πρώτη μέρα στο σχολείο είναι η ιδανικότερη ημέρα για τέτοιου είδους δράσεις.

Η πρώτη ημέρα είναι η ιδανικότερη να φτιάξουμε τη «φωτογραφία» μας το «πορτραίτο» μας, αυτό που θα έχει ο μαθητής στην ψυχή του μέχρι το τέλος της χρονιάς. Ως δάσκαλοι, να μη λησμονούμε ότι η εικόνα μας πρέπει πρώτα να γίνει αποδεκτή από τους μαθητές μας ώστε να πάρουμε στη συνέχεια ό,τι καλύτερο έχει να μας δώσει ο μαθητής.

Εάν ως δάσκαλοι αποτύχουμε να βρούμε το στίγμα μας μέσα στην τάξη, την πρώτη ημέρα, δε θα το βρούμε ποτέ, το αύριο είναι αργά.

Ας μην επιβάλλουμε το μοντέλο τάξης που θέλουμε εμείς. Ας δοθεί η ευκαιρία μαζί με τα παιδιά μας να σχεδιάσουμε ένα μοντέλο τάξης που θέλουμε όλοι. Αυτό που θα κάνουμε απλά είναι να βάλουμε την εμπειρία μας ώστε οι μαθητές να αισθανθούν ισότιμοι, να πατήσουν επάνω στην αυτοπεποίθησή τους και να μάθουν  από τα λάθη τους. Οι εμπειρίες μας να γίνουν πομποί θετικών συναισθημάτων για τους μαθητές μας και όχι πιεστικά δεσμά χωρίς προσμονή.

Ο δάσκαλος είναι ο αγωγός που φέρνει τη μάθηση, αλλά και τη χαρά της μάθησης. Ας δροσίσουμε, ας ξεδιψάσουμε τα παιδιά. Ας δώσουμε αυτά που ζητάει η ψυχή τους. Ας τα δώσουμε  απλά, ζεστά, χωρίς περιτύλιγμα. Ας τα δώσουμε με το περιτύλιγμα της ψυχής μας.  Χωρίς κανόνες, ας γίνουμε εμείς ο κανόνας.

Ας αγαπήσουμε τα παιδιά για να μας αγαπήσουν κι εκείνα. Ας τα σεβαστούμε για να μας σεβαστούν.

Ήρθε η ώρα για σχολείο και πάλι. Καλή Χρονιά!

Πηγή:

Εις το επανιδείν

Αναδημοσίευση από το Ενικός

Άρθρο του Στάθη

Τα τζιτζίκια τραγουδούν και στην πόλη. Oμως τραγουδούν αλλιώς στη ζέστη του μεσημεριού στα ορεινά. Ή ίσως τραγουδούσε αλλιώς η παιδική μου ηλικία. Τότε που δεν πηγαίναμε διακοπές, αλλά παραθερίζαμε. Μισό βουνό - μισό θάλασσα, καθώς οι μαμάδες της εποχής αποφάσιζαν ό,τι απαιτεί η τάξη του κόσμου.

Μια τάξη ακόμα τότε ήπια - λίγα μόλις χρόνια μετά τους πολέμους κι ενόσω ακόμα οι άνθρωποι γεύονταν απ’ τη ζωή ό,τι πίστευαν πως τους αναλογούσε με αιδώ και σέβας - προσπαθώντας πάντα οι εργατικοί για ένα καλύτερο αύριο. Κυρίως των παιδιών τους. Καθ’ ότι τότε το «καλύτερο αύριο» υπήρχε. Ζείδωρο και τροπαιοφόρο στις προσευχές και τους αγώνες. Τα παιδιά έπρεπε «να μάθουν γράμματα», όχι τόσον για να γίνουν οτιδήποτε, αλλά «για να γίνουν άνθρωποι».

Οπως καταλαβαίνετε, θα ήθελα πολύ να παραθερίσω φέτος στην παιδική μου ηλικία, αλλά όσα κόλπα κι αν κάνω η πραγματικότητα όλων μας γύρω μας αλλά κελεύει - φεύγουν τα τελευταία χρόνια τα καλοκαίρια σαν τα νεογέννητα χελωνάκια που σπαρταράνε πάνω στην άμμο για να φθάσουν τη μάνα θάλασσα και φθάνει ένα στα πολλά. Βαρύς ο καιρός και τα καλοκαίρια δεν του ξεφεύγουν - κάνουμε όλα τα τερτίπια που μπορούμε, «διακοπές στο σπίτι» ή «αρκεί ένα θερινό σινεμαδάκι» ή «όλοι έχουμε για ένα ουζάκι, βρ’ αδελφέ». Κι όμως πλήθυναν πολύ οι πολλοί που δεν μπορούν πια. Δεν σηκώνει άλλα τεχνάσματα η πίκρα. Μην το βάζετε κάτω. Υπάρχουν πάντα οι άνθρωποι. Υπάρχετε εσείς οι ίδιοι και ξέρετε καλύτερα από κάθε άλλον τον τρόπο σας. Δωρίστε τον κι αυτόν. Θα λάβετε αντίδωρο. Κι αν δεν λάβετε, «δεν χάνουμε την τσόχα, ούτε τα ραφτικά» που έλεγε ο πατέρας μου.

«Ενα γέλιο θα τους θάψει» έλεγε ο αριστερίστικος Μάης του ’68 - τρίχες έλεγε, όπως για τα περισσότερα απ’ όσα είπε. Ενα γέλιο, όμως, κρατάει εμάς ζωντανούς. Ως την επόμενη μέρα. Ως το επόμενο γέλιο. Το κεφάλι ψηλά με ένα χαμόγελο είναι υπερήφανο, το κεφάλι ψηλά χωρίς αυτήν τη θεϊκή ικανότητα (του χαμόγελου) είναι υπεροπτικό.

Και ποτέ οι υπερόπτες δεν μπορούν να ταπεινώσουν τους υπερήφανους. Καλό υπόλοιπον θέρους, με τις νεράιδες και τους κενταύρους, τον ψίθυρο του ανέμου στην αγκαλιά των δένδρων και τις μαριολιές της θάλασσας. Καλό υπόλοιπον θέρους με τις ομορφιές του τόπου μας (ακόμα κι αν τις ζούμε μόνον μέσα το μυαλό μας) και τους ποιητές μας. Ραντεβού τον Σεπτέμβριο...

weird fishes

Αναδημοσίευση από τον Κ.Κ.Μοίρη

Στο νησί απέναντι, σαράντα -και βάλε – χρόνια πριν.

O πατέρας μου -δεινός ψαροφάγος- διάλεγε πάντα το ψάρι που θα τρώγαμε. Μια-δυο φορές τις δέκα μέρες που κρατούσαν οι διακοπές μας, η ίδια ιεροτελεστία. Αν τύχαινε να βρεθεί συναγρίδα ήταν ευτυχισμένος, δεν είχαμε καλές σχέσεις με ψαροκόκαλα και αυτή η άσπρη σάρκα ήταν λαχείο. Τότε τις κόβαν και φέτες, χωρίς πολλές πολλές γκρίνιες. Πήγαινε στην κουζίνα, τις επιθεωρούσε στο ψυγείο, έδειχνε «αυτήν», έμενε πλάι στη ζυγαριά για να αποφύγει τα απρόοπτα και δεν επέστρεφε στο τραπέζι παρά μόνο τη στιγμή που οι μερίδες μας ακουμπούσαν πάνω στη σχάρα και δίπλα τους περίμενε η πιατέλα με το χαρτάκι που ΄χε πάνω σημειωμένο το ζύγι. Εκείνος έτρωγε πάντα κάτι άλλο, μπορεί ένα γιουβέτσι, μια μακαρονάδα, γεμιστά πιπέρια, μπριάμ. Ο προϋπολογισμός των διακοπών άρχιζε και τέλειωνε στα παιδιά του και στη γυναίκα του. Δεν θυμάμαι τι ακριβώς διάλεγε. Μάλλον να είναι ο μπαμπάς μας. Τότε δεν καταλάβαινα τι μπορεί να σημαίνει αυτό, τώρα πια -που μπήκα κι εγώ στο πετσί του ρόλου- ξέρω καλά.

Μετά τα δεκαεφτά, τα καλοκαίρια μας δεν ξανασυναντήθηκαν σε τραπέζια παρά μόνο μετρημένες φορές, εθιμικά, γρήγορα και συνήθως με το βλέμμα στο ρολόι. Έτσι γίνεται, καθένας στη ζωή του. Birds fly.

Όταν όμως τις λιγοστές και σπάνιες πια μέρες των διακοπών μας βγαίνουμε έξω, μόνοι ή με παρέες (χωρίς τα παιδιά πλέον, ήρθε αναπόφευκτα η σειρά μας), όπου κι αν καθίσω και πριν καν προλάβω να παραγγείλω, τον βλέπω σαραντάρη να μπαίνει φουριόζος στην κουζίνα για να προλάβει να διαλέξει τα καλύτερα κομμάτια για μας. Κρέας να παραγγείλουμε, συναγρίδα διαλέγει. Παράξενα πράγματα, αυτονόητα για τους μπαμπάδες.

Kι ύστερα τον βλέπω να δείχνει με καμάρι στο σερβιτόρο το τραπέζι μας. Λέγοντάς του, λάμποντας, «εκεί, σ’ αυτούς». Μόνον εγώ τον βλέπω και με βλέπουν οι άλλοι να χαμογελώ και κανείς δεν τολμάει να ρωτήσει γιατί, είναι σπάνιο σήμερα να βλέπεις ανθρώπους να χαμογελούν έτσι, στα καλά του καθουμένου, γιατί το μυαλό τους ξαφνικά πλημμύρισε από ευτυχία.

Να ‘σαι καλά ρε μπαμπά, σ’ ευχαριστώ για όλα. Και για τα καλοκαίρια μαζί σου, που αντέχουν ακόμη.

Αρκάς για λίγο χαμόγελο...