Κείμενο για τις εκλογές αντιπροσώπων για την 84η ΓΣ της ΔΟΕ

Αγαπητοί συνάδελφοι,

    Συναντιόμαστε για ακόμη μία φορά στην κάλπη, με σκοπό να αναδείξουμε τα πρόσωπα εκείνα που θα εκλέξουν το νέο διοικητικό συμβούλιο της ΔΟΕ.

    Είναι προφανές ότι η  συντήρηση στην ηγεσία της ΔΟΕ των συνδικαλιστών της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ μόνο ως τροχοπέδη μπορεί να λειτουργήσει σε μια πορεία εκδημοκρατισμού της παιδείας. Και πόσο μάλλον σήμερα που  η πολιτική ηγεσία του ΥΠΟΠΑΙΘ με τις προγραμματικές δηλώσεις του αναπλ. Υπουργού κ. Κουράκη και με συγκεκριμένες πράξεις (κατάργηση τράπεζας θεμάτων, κατάργηση της διαθεσιμότητας και την ανάκληση της αξιολόγησης-χειραγώγησης, συμμετοχή  του συλλόγου διδασκόντων στην επιλογή της διεύθυνσης του σχολείου,κλπ) οδηγεί την εκπαίδευση σε ουσιαστικές ανατροπές.

 Οι ευθύνες του συνδικαλισμού της διαπλοκής και των προσωπικών συμφερόντων για τα προβλήματα της παιδείας είναι τεράστιες. Όλα αυτά τα χρόνια, και δη τα «μνημονιακά», αντί να επιθυμούν  την αποτελεσματική αντίσταση των εκπαιδευτικών συναινούσαν, λέγοντας ΝΑΙ ΣΕ ΟΛΑ, και αποπροσανατόλιζαν,  ώστε να περνούν τα  αντιδημοκρατικά-αντιεκπαιδευτικά μέτρα των κυβερνήσεων. Με «περισσή αγωνιστικότητα» κι «ώριμη επαναστατικότητα» μας υπνώτιζαν και μας καθησύχαζαν. Υπερβολές; Μακάρι να ήταν, αλλά τα ποσοστά για παράδειγμα στις τοπικές εκλογές του συλλόγου μας μιλούν από μόνα τους: 60% η ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ. Την ίδια στιγμή η απουσία των συναδέλφων στις γενικές συνελεύσεις σοκαριστική. Για απαρτία ούτε λόγος!

    Δυστυχώς, η σημερινή ηγεσία της ΔΟΕ δεν εκφράζει κανέναν από εμάς παρά μόνο τον εαυτό της. Είναι αποκομμένη από το σώμα των συναδέλφων και δεν έχει καμία σχέση με την εκπαιδευτική και κοινωνική  πραγματικότητα.Οι αναπληρωτές, οι ΕΣΠΑτζήδες και οι ωρομίσθιοι, τα υποχρηματοδοτούμενα σχολεία, τα παρωχημένα αναλυτικά προγραμμάτα, τα παιδιά των ανέργων γονιών με το επισφαλές μέλλον και τόσα άλλα, απλά δεν την αγγίζουν.

   Η παρουσία του Τελευταίου Θρανίου  τα τελευταία χρόνια αποτέλεσε μια άλλη πρόταση για το συνδικαλισμό. Βασική  θέση του ΤΘ είναι ότι σε οποιαδήποτε συγκυρία και με οποιαδήποτε κυβέρνηση οι δάσκαλοι έχουν υποχρέωση με θάρρος και επαναστατικότητα να υπερασπίζονται την επαγγελματική τους υπόσταση ως εμπνευστές ενός σχολείου που θα κυοφορεί την δίκαιη κοινωνία του μέλλοντος.  Από μηχανής θεοί στο θέατρο της ζωής δεν υπάρχουν και οι «θεατές» πρέπει να συμμετέχουν για να επέλθει η κάθαρση!

    Η ΔΟΕ  λοιπόν πρέπει ν’ αλλάξει τώρα που οι μάσκες έπεσαν. Τώρα που απολυμένοι εκπαιδευτικοί περιφέρονται σαν άδεια σακιά σε μια κοινωνία που υποφέρει, ενώ οι  «ημέτεροι» που τη γλίτωσαν περιφέρονται με κοστούμι και γραβάτα!

    Συνάδελφοι, η ιστορία μάς προσπερνά.  Πρέπει να βιαστούμε ώστε να συμμετέχουμε εμείς στις εξελίξεις και όχι αυτοί που συνδημιούργησαν τα προβλήματά  μας.

Αλλαγή του σκηνικού τώρα!

Πριν ψηφίσετε, φανταστείτε το μέλλον. Αυτό που υπονομεύτηκε τόσο απροκάλυπτα!

                                                                    

ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΘΡΑΝΙΟ

Οι «καλοί μαθητές» και οι... άλλοι

Henri Cartier Bresson

του Χρήστου Κάτσικα

αναδημοσίευση από την Εφημερίδα των Συντακτών

Στο «Κοινωνικό Συμβόλαιο» το 1762, ο Ζαν Ζακ Ρουσό τονίζει πως στη «φυσική» κατάσταση οι άνθρωποι γεννιούνται ίσοι και πως οι εγγενείς διαφορές που υπάρχουν στα προσωπικά «χαρίσματα» δεν θέτουν σε κίνδυνο την κοινωνική ισότητα, εφόσον η κοινωνία ανταμείβει τους ανθρώπους σύμφωνα με την αξία τους και όχι σύμφωνα με την καταγωγή και την οικονομική τους κατάσταση.

Σύμφωνα με τον ίδιο συγγραφέα, μια «φυσική αριστοκρατία» εμφανίζεται, όταν η κοινωνία καταργεί τα προνόμια που αποτελούν τη βάση της «τεχνητής αριστοκρατίας», μια έκφραση ταυτόσημη με την κληρονομικώ δικαίω αριστοκρατία.

Στα χνάρια του Ρουσό, o Τόμας Τζέφερσον στο Προοίμιο της Αμερικανικής Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας γράφει ότι «όλοι οι άνθρωποι γεννιούνται ίσοι», δηλαδή ότι όλοι γεννιούνται με τα ίδια ηθικά και πολιτικά δικαιώματα, απλά είναι προικισμένοι με διαφορετικές-άνισες ικανότητες και προσόντα.

Σύμφωνα με τον Τζέφερσον, κανένα τεχνητό εμπόδιο δεν πρέπει να εμποδίζει τους ανθρώπους να πετύχουν την κοινωνική θέση που τους αξίζει, σύμφωνα με τα χαρίσματά τους.

Την ίδια περίπου περίοδο, άλλοι διανοητές της ίδιας θεωρητικής γραμμής υποστήριξαν ότι η ευκαιρία για τον σχηματισμό μιας κοινωνίας χωρίς κοινωνικο-οικονομικές ανισότητες μπορεί να κερδηθεί από την εξάπλωση και την καθιέρωση του κοινού δημόσιου σχολείου, που παρέχει στον καθένα ίσες ευκαιρίες να προοδεύσει, με την προϋπόθεση βέβαια να διαθέτει τις δυνατότητες-χαρίσματα, για να διακριθεί.

Το σχολείο -σύμφωνα με την παραπάνω άποψη- παρουσιάζεται σαν τον «Μεγάλο εξισωτή», που -λειτουργώντας μέσα σε πνεύμα ισότητας και αμεροληψίας- δίνει σε όλους, με βάση πάντα τα χαρίσματα που διαθέτουν, τη δυνατότητα να επιτύχουν στη ζωή.

Το γεγονός ότι κάποιοι επιτυγχάνουν και κάποιοι αποτυγχάνουν, σε μια κοινωνία όπου έχουν εφαρμοστεί οι αρχές της αξιοκρατίας, οφείλεται στις εγγενείς διαφορές ικανοτήτων και σε καμιά περίπτωση δεν έχει ευθύνη η κοινωνία ή το σχολείο.

Η διακήρυξη της αστικής ισότητας συμβάδιζε με την εφεύρεση της βιολογικής ανισότητας που αποκτά την «επιστημονική» της θεμελίωση στην ίδια περίπου εποχή. Εχουμε ήδη περάσει από την «τεχνητή» στη «φυσική αξιοκρατία».

Η βασική αντίληψη που είναι ριζωμένη μέσα κι έξω από το σχολείο, σε δασκάλους και εκπαιδευόμενους, στην κοινωνία όλη, είναι αυτή που εξηγεί την ανισότητα στη σχολική απόδοση σαν φυσική, καθώς την αποδίδει συγχρόνως στην έλλειψη ή ύπαρξη «φυσικών» χαρισμάτων στους μαθητευόμενους.

Σύμφωνα μ’ αυτό το ιδεολόγημα, ο μαθητευόμενος που συνδέει τη σχολική του ζωή με επιτυχία στα σχολικά αποτελέσματα είναι αυτός που έχει διαλεχτεί από την πρόνοια ή το μετά βίας λαϊκοποιημένο ομοίωμά της, τη Φύση, και είναι «προορισμένος» για τη σχολική επιτυχία.

Οι «άλλοι», που δεν τα «καταφέρνουν», προφανώς -σύμφωνα με την ίδια αντίληψη- δεν δέχτηκαν την επίσκεψη του πνεύματος.

Σε μια συλλογική έρευνα (Φραγκουδάκη-Μίχα-Ανθογαλίδου), απαντώντας σε σχετικό ερωτηματολόγιο, οι δάσκαλοι επικαλέστηκαν κατά 80% ως αιτία εγκατάλειψης του σχολείου πνευματικές και χαρακτηρολογικές ιδιαιτερότητες των μαθητών, με λίγα λόγια μια «αναγκαία και φυσική επιλογή».

Στο πλαίσιο αυτό, η τρέχουσα αντίληψη της σχολικής επίδοσης και του βαθμού που την απεικονίζει, είναι χαρακτηριστικό ιδεολογικό στοιχείο των σύγχρονων εκπαιδευτικών συστημάτων, με την έννοια ότι συσκοτίζεται η κοινωνική γένεση του δεδομένου «επίδοση» και συνεπώς η ευθύνη του σχολείου στη γένεσή του και προβάλλει στη θέση της η επίδοση ως έκφραση των δυνατοτήτων του μαθητή.

Η αφετηρία της επίδοσης τοποθετείται στο εσωτερικό του μαθητή, στην ατομική του «ζώνη ευθύνης». Στο πλαίσιο αυτό ο βαθμός του μαθητή θεωρείται ότι απεικονίζει την αξία του.

Στο μέτρο που ο καθένας θεωρείται ότι είναι υπεύθυνος για την αξία του, ο μαθητής είναι υπεύθυνος για τον βαθμό του. Σαν να εξαρτιόταν αποκλειστικά από τις δυνατότητές του.

Παράλληλα, αποτέλεσμα του αδιόρατου τρόπου εγχάραξης της καλλιέργειας που κατακτιέται στον οικογενειακό κύκλο είναι η ενίσχυση της πεποίθησης ότι η επιτυχία του ευνοημένου παιδιού συνδέεται με τη «φυσική» του υπεροχή.

Το πολιτιστικό κεφάλαιο εμφανίζεται με τα χαρακτηριστικά του έμφυτου και του αποκτημένου, παρ’ όλο που είναι κοινωνικό προϊόν. Του έμφυτου, όπως σημειώνει ο Μπουρντιέ, εφόσον η «φυσική υπεροχή» είναι στο βάθος ο τρόπος κάτω από τον οποίο εκδηλώνεται το «καλά αποκτημένο» πολιτιστικό κεφάλαιο, και του αποκτημένου, εφόσον δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι υπεξαιρέθηκε με κάποια κληρονομική δολιότητα.

Η έρευνα, όμως, πάνω στον εκπαιδευτικό θεσμό έχει διαπιστώσει ότι η σχολική επίδοση είναι συνάρτηση της κοινωνικής προέλευσης των μαθητευόμενων.

Η παραδοσιακή αντίληψη που ερμήνευε τη σχολική επιτυχία με τις εγγενείς νοητικές ικανότητες και την αποτυχία με την απουσία τους, δέχτηκε συντριπτικά χτυπήματα στο επίπεδο της θεωρίας από δεκάδες αναλύσεις, μελέτες και στατιστικά στοιχεία που απέδειξαν ότι η κοινωνική ανισότητα διευθύνει τη σχολική.

Αυτό που λέμε νοημοσύνη φαίνεται να είναι μια «ειδική ευαισθησία» που διαμορφώνει ή δεν διαμορφώνει στο παιδί το περιβάλλον του και με την οποία «ευαισθησία» αυτό «αντιλαμβάνεται» και «αντιδρά» στις εμπειρίες του. Αλλά αυτό είναι ζήτημα μαθησιακής παρέμβασης, είναι αγωγή που προέρχεται από το κοινωνικό περιβάλλον στο παιδί. Επομένως, η σχολική επιτυχία ή η αποτυχία δεν γίνεται κατανοητή, παρά μόνον εάν τη θεωρήσουμε ένα φαινόμενο κοινωνικά προσδιορισμένο.

Οταν η διαφοροποίηση ερμηνεύεται με την αναπόδεικτη παραδοχή ότι υπάρχουν ή απουσιάζουν στους μαθητευόμενους ορισμένα ατομικά/έμφυτα χαρίσματα, τότε ερμηνεύεται και η διαφοροποιημένη σχολική επίδοση με τον ίδιο τρόπο.

Η ερμηνεία αυτή, που σύμφωνα με τον Μπάμπη Νούτσο αποτελεί έκφραση-συνιστώσα της αστικής ιδεολογίας των φυσικών χαρισμάτων, χρησιμεύει ως αιτιολογία και για τη συντήρηση καθιερωμένων και παραδοσιακών μορφών διδασκαλίας και εξεταστικών πρακτικών.

Οσοι δεν βλέπουν στα παιδιά των χαμηλών κοινωνικο-οικονομικών στρωμάτων, στον ίδιο τον τρόπο ύπαρξής τους, παρά μόνον ελλείψεις και μειονεκτήματα, όσοι ενδιαφέρονται για την απρόσκοπτη λειτουργία των μηχανισμών διατήρησης και αναπαραγωγής του ισχύοντος κοινωνικού συστήματος, όσοι βρίσκουν μέσα στην ιδεολογία αυτή μια σαφή νομιμοποίηση των προνομίων τους, που έχουν μασκαρευτεί από κοινωνική κληρονομιά σε ατομικό χάρισμα ή σε «προσωπική αξία», έχουν ήδη ανακοινώσει τα συμπεράσματά τους: Οι «άξιοι», λοιπόν, πρέπει να έχουν μια άλλη εκπαίδευση που δεν «χωράει» τους πολλούς.

Το ολοήμερο ανοίγει τις πύλες του σε όλους τους μαθητές αλλά και σε εκπαιδευτικούς

Αναδημοσίευση από το Δίκτυο Ανανέωσης της Εκπαίδευσης

Για την εγγραφή των μαθητών στο Ολοήμερο Πρόγραμμα μέχρι σήμερα απαραίτητη ήταν η  προϋπόθεση της    εργασιακής κατάστασης των γονέων/κηδεμόνων και για αυτό έπρεπε να προσκομίσουν βεβαίωση εργασίας ή ανεργίας στο σχολείο για την εγγραφή τους  παιδιού τους.  Χωρίς τις παραπάνω βεβαιώσεις η εγγραφή του μαθητή δε μπορούσε να πραγματοποιηθεί.

Δηλαδή ζητούταν από τους γονείς να βεβαιώσουν αν εργάζονται ή αν είναι άνεργοι!!! Δηλαδή το αυτονόητο. Αν κάποιος δεν εργάζεται σίγουρα θα είναι άνεργος και το αντίστροφο.

Πολλοί γονείς, αν και άνεργοι, δε μπορούσαν να γράψουν τα παιδιά τους στο ολοήμερο επειδή δεν είχαν κάρτα ανεργίας που το πιστοποιούσε. Άλλοι γονείς που απασχολούνταν στην επιχείρηση του συζύγου χωρίς ασφάλιση, ένα δικαίωμα που τους το έδινε ο νόμος λόγω συγγένειας, πάλι δε μπορούσαν να βεβαιώσουν την εργασία τους και να εγγράψουν τα παιδιά τους στο ολοήμερο. Δεν είναι μόνο αυτές οι περιπτώσεις, αλλά και άλλες πολλές, γονέων που δε μπορούσαν  να προσκομίσουν τις βεβαιώσεις που ζητούνταν.

Στην σημερινή υπ Αριθ. Πρωτ.: Φ. 50/660 / 86320 /Δ1 29.05.2015 εγκύκλιο του Υπουργείου Παιδείας με θέμα:

«Προγραμματισμός λειτουργίας του Ολοήμερου Προγράμματος των Ολοήμερων Δημοτικών Σχολείων, Ολοήμερων Δημοτικών Σχολείων με Ενιαίο Αναμορφωμένο Εκπαιδευτικό Πρόγραμμα (ΕΑΕΠ) και Ολοήμερων Νηπιαγωγείων της χώρας για το σχολικό έτος 2015-2016»

Αναφέρεται:

Για την εγγραφή των μαθητών στο Ολοήμερο Πρόγραμμα των Ολοήμερων Δημοτικών Σχολείων, Ολοήμερων Δημοτικών Σχολείων με Ενιαίο Αναμορφωμένο Εκπαιδευτικό Πρόγραμμα (ΕΑΕΠ) και Ολοήμερων Νηπιαγωγείων δεν απαιτείται βεβαίωση εργασιακής κατάστασης των γονέων/κηδεμόνων.

Αυτό θα οδηγήσει:

1. Στην άρση της αδικίας μη εγγραφής μαθητών που πραγματικά είχαν ανάγκη το ολοήμερο σχολείο αλλά οι γονείς τους δεν είχαν τα ανάλογα πιστοποιητικά.

2. Στην εγγραφή περισσότερων μαθητών στα ολοήμερα σχολεία που θα δημιουργήσουν μεγαλύτερες ανάγκες για πρόσληψη εκπαιδευτικού προσωπικού.

Κινηματογραφικό ΦΕ2ΣΤΙΒΑΛ ταινιών μικρού μήκους

Πριν ακουστεί το ‘κλακ’ του φανταστικού συνεργείου γυρισμάτων, που θα σημάνει την ολοκλήρωση του φετινού –6ου– κύκλου προβολών της ομάδας μας, σας καλούμε, αυτή την Παρασκευή 29 Μάη, για να το γιορτάσουμε όλοι μαζί: με πολλά φιλμ, πολλά βιβλία, κρασάκι και παρέα!

​Τέλος σεζόν, λοιπόν, στον ισόγειο χώρο του Εργατικού Κέντρου στη Χαλκίδα, έναν τόπο που στέκει φιλόξενος για τις αδέσποτες δημιουργικές μας ανησυχίες... Και για την ιδέα που μας ροκανίζει το μυαλό ότι, μέσα στις δυσκολίες, τις ψευδαισθήσεις και τη βαριά ομίχλη στο τοπίο, είναι εφικτή μια άλλη καλλιτεχνική – ψυχαγωγική πρόταση... Και ότι εντέλει αυτό αξίζει να το παλέψουμε.

Με ‘καύσιμη ύλη’ την κινηματογραφική δημιουργία, το μενού της βραδιάς είναι εκλεκτό: 

ΜΙΚΡΟΦΙΛΜ - ΦΕ2ΤΙΒΑΛ ΤΑΙΝΙΩΝ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ

Στις 9 το βράδυ (ακριβώς!) ξεκινάει ένα ‘σπριντ’ προβολών, συνολικής διάρκειας τεσσάρων ωρών, στο οποίο θα προβληθούν τριάντα μία  ταινίες μικρού μήκους. Η προβολή χωρίζεται σε τέσσερεις ζώνες, με τρία 10λεπτα διαλείμματα. Τη μερίδα του λέοντος καταβροχθίζουν οι ταινίες animation!

Τί παίζει; 

21:00—21:55 | Α’ ζώνη

Επτά ταινίες animation, που η παρακολούθησή τους συνιστάται κατ’ εξοχήν για τα παιδιά. Κατάλληλες και για μεγάλους!

22:05—22:57 | Β’ ζώνη

Άλλα επτά φιλμ animation, με πιο ‘ψαγμένη’ θεματολογία. Στο τέλος του κύκλου, μια ταινία δημιουργημένη από παιδιά.

23:07—00:01 | Γ’ ζώνη

Το αφιέρωμα στις ταινίες animation ολοκληρώνεται επικά με την τελευταία ομάδα φιλμ.

Διάλειμμα τα μεσάνυχτα! 

00:11—01:11 | Δ’ ζώνη

Μικροταινίες... μεγαλοσκηνοθετών. Σε μια ώρα και δέκα φιλμ, όλο το ανφάν γκατέ του σινεμά! Την εκκίνηση ‘γαβγίζει’ ο Ανδαλουσιανός σκύλος του Λουίς Μπουνιουέλ και ακολουθούν οι Κλοντ Λελούς, Μπέλα Ταρ, Βιμ Βέντερς, Λαρς φον Τρίερ, Τακέσι Κιτάνο, Κρίστοφερ Νόλαν και Ντέιβιντ Λιντς. Ο Ρομάν Πολάνσκι, στο τέλος, κηρύσσει τη λήξη του φεστιβάλ και της κινηματογραφικής μας χρονιάς!

Το αναλυτικό πρόγραμμα των ταινιών του φεστιβάλ θα υπάρχει σε έντυπη μορφή στον χώρο των προβολών και ίσως νωρίτερα με διαδικτυακή ενημέρωση.

ΑΝΤΑΛΛΑΚΤΙΚΟ ΠΑΖΑΡΙ ΒΙΒΛΙΩΝ

Σαν συστατικό στοιχείο του φεστιβάλ και καθ’ όλη τη διάρκειά του, θα στηθεί και θα λειτουργήσει χαριστικό – ανταλλακτικό παζάρι βιβλίων.

Τη βραδιά αυτή ας προσέλθουμε στις προβολές όχι με... άδεια χέρια, μα φέρνοντας βιβλία που έχουμε διαβάσει ή δεν χρειαζόμαστε ή θέλουμε να χαρίσουμε ή να ανταλλάξουμε.

Ας αξιοποιήσουμε την ευκαιρία αυτή, για ξεφύλλισμα, συζήτηση και έμπνευση, προσδίνοντας έτσι στο φεστιβάλ και αυτό το μορφωτικό στοιχείο, στο πλαίσιο της ανταλλαγής και της επικοινωνίας.  Ας συγκεντρώσουμε πολλά βιβλία και όσα παραμείνουν στο τέλος, θα χαριστούν στη δανειστική βιβλιοθήκη των Καθενών. Κι αυτή τη χρονιά, η Αντέλα Παπά από το χωριό,  ​​μας έστειλε, μετά το σχολείο, ένα ​​ποιηματάκι για την εκδήλωσή μας αυτή:

Τελειώσανε και φέτος αυτές οι προβολές

και για να το γιορτάσουνε προβάλλουνε πολλές!

Μικρά φιλμάκια όλοι να δουν -νωρίς και τα παιδιά-

με άφθονο κρασάκι, χυμούς και παγωτά!

Φέρτε μεράκι κι όρεξη, χαρά και νοσταλγία,

προπάντων μην ξεχάσετε να φέρετε βιβλία!

Θα πάρεις κάποιου φίλου σου, θα δώσεις σ' έναν άλλο

κι όσα στον πάγκο μείνουνε, το στοίχημα μεγάλο:

ταξίδι παν μορφωτικό στης Δίρφης το βουνό,

βιβλιοθήκης  χάρισμα, αυτής των Καθενών!

ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟ ΡΕΦΕΝΕΙΟ:

Τη βραδιά αυτή, ως ‘καύσιμη ύλη’ (πέραν της... τέχνης), παραδοσιακά ‘αξιοποιείται’ και η ευφάνταστη συνεισφορά – προσφορά όλων μας  πιοτών και φαγιών στην κοινή τράπεζα, όλων των αναγκαίων και ικανών για τη συλλογική ‘έμπνευση’!

Ραντεβού στην αίθουσα του Εργατικού Κέντρου, στη Χαλκίδα

Ώρα έναρξης προβολών: 9.00 μ.μ.

Είσοδος ελεύθερη

 Να ευχηθούμε σε όλους καλό καλοκαίρι, με δύναμη και αγωνιστική διάθεση!

Ανανεώνουμε το ραντεβού μας με... την πρώτη ευκαιρία.

Η   κ ι ν η μ α τ ο γ ρ α φ ι κ ή   ο μ ά δ α   σ ι ν ε φ ι λ μ

​Θύμισέ μου τί είδαμε φέτος...

Το πρόγραμμα της 6ης περιόδου 2014–2015 ​:​ 

17.10.14: Η ΝΕΡΑΪΔΑ | LA FÉE | των Ντ. Αμπέλ, Φ. Γκόρντον, Μπρ. Ρομί | Βέλγιο–Γαλλία 2011

24.10.14: SOS – ΠΕΝΤΑΓΩΝΟ ΚΑΛΕΙ ΜΟΣΧΑ | DR. STRANGELOVE OR: HOW I LEARNED TO STOP WORRYING AND LOVE THE BOMB | του Στάνλεϊ Κούμπρικ | ΗΠΑ–Βρετανία 1964

31.10.14: ΧΑΡΑΚΙΡΙ | SEPPUKU | του Μασάκι Κομπάγιασι | Ιαπωνία 1962

07.11.14: ΕΧΟΥΜΕ ΠΑΠΑ! | HABEMUS PAPAM | του Νάνι Μορέτι | Ιταλία–Γαλλία 2011

21.11.14: 13 ΤΣΆΜΕΤΙ | 13 TZAMETI | του Γκέλα Μπαμπλουάνι | Γαλλία 2005

28.11.14: Ο ΕΡΑΣΤΗΣ ΤΗΣ ΚΟΜΜΩΤΡΙΑΣ | LE MARI DE LA COIFFEUSE | του Πατρίς Λεκόντ | Γαλλία 1990

05.12.14: Ο ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ | IL POSTINO | του Μάικλ Ράντφορντ | Ιταλία–Γαλλία 1994

12.12.14: Ο ΚΙΡΙΚΟΥ ΚΑΙ Η ΜΑΓΙΣΣΑ | KIRIKOU ET LA SORCIÈRE | του Μισέλ Οσελό | Γαλλία–Βέλγιο–Λουξεμβούργο 1998

19.12.14: ΤΟΠ ΧΑΤ | TOP HAT | του Μαρκ Σάντριτς | ΗΠΑ 1935

09.01.15: ΤΟ ΧΡΩΜΑ ΤΟΥ ΡΟΔΙΟΥ | NRAN GUYNE | του Σεργκέι Παρατζάνοφ | Σοβιετική Ένωση 1968

16.01.15: ΟΙ ΑΡΜΟΝΙΕΣ ΤΟΥ ΒΕΡΚΜΑΪΣΤΕΡ | WERCKMEISTER HARMÓNIÁK | του Μπέλα Ταρ | Ουγγαρία–Γερμανία–Ιταλία–Γαλλία 2000

23.01.15: ΚΟΤΟΠΟΥΛΟ ΜΕ ΔΑΜΑΣΚΗΝΑ | POULET AUX PRUNES | της Μαρτζάνε Σατραπί | Γαλλία–Γερμανία–Βέλγιο 2011

30.01.15: ΘΕΩΡΗΜΑ | TEOREMA | του Πιερ Πάολο Παζολίνι | Ιταλία 1968

06.02.15: ΚΑΙ ΟΙ ΘΕΟΙ ΤΡΕΛΛΑΘΗΚΑΝ! | THE GODS MUST BE CRAZY | του Τζέιμι Έις | Νότια Αφρική 1980

13.02.15: 2046 | του Γουόνγκ Καρ-γουάι | Χονγκ Κονγκ (Κίνα) 2004

 20.02.15: ΤΟ ΦΙΛΙ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΑΡΑΧΝΗΣ | O BEIJO DA MULHER-ARANHA / KISS OF THE SPIDER WOMAN | του Έκτορ Μπαμπένκο | Βραζιλία–ΗΠΑ 1985

27.02.15: ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΤΑΦΕΣ ΤΟΥ ΜΕΛΚΙΑΔΕΣ ΕΣΤΡΑΔΑ | THE THREE BURIALS OF MELQUIADES ESTRADA | του Τόμι Λι Τζόουνς | Μεξικό–ΗΠΑ 2005

06.03.15: ΝΤΕΡΣΟΥ ΟΥΖΑΛΑ | ДЕРСУ УЗАЛА / DERUSU UZARA | του Άκιρα Κουρόσαβα | Σοβιετική Ένωση–Ιαπωνία 1975

13.03.15: ΟΙ ΔΩΔΕΚΑ ΕΝΟΡΚΟΙ | 12 ANGRY MEN | του Σίντνεϊ Λουμέτ | ΗΠΑ 1957

20.03.15: ΕΝΑ ΨΑΡΙ ΠΟΥ ΤΟ ΕΛΕΓΑΝ ΓΟΥΑΝΤΑ | A FISH CALLED WANDA | του Τσαρλς Κράιτον Βρετανία–ΗΠΑ 1988

27.03.15: ΔΥΟ ΛΙΟΝΤΑΡΙΑ ΣΤΟΝ ΕΙΡΗΝΙΚΟ | HELL IN THE PACIFIC | του Τζον Μπόρμαν | ΗΠΑ 1968

03.04.15: ΣΤΗ ΦΩΛΙΑ ΤΟΥ ΚΟΥΚΟΥ | ONE FLEW OVER THE CUCKOO’S NEST | του Μίλος Φόρμαν | ΗΠΑ 1975

24.04.15: ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΗ | LE MANI SULLA CITTÀ | του Φραντσέσκο Ρόσι | Ιταλία–Γαλλία 1963

01.05.15: Η ΦΑΡΜΑ ΤΩΝ ΖΩΩΝ | ANIMAL FARM | των Τζον Χάλας & Τζόι Μπάτσελορ | Βρετανία 1954

08.05.15: ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΜΕΡΕΣ ΤΗΣ ΣΟΦΙ ΣΟΛ | SOPHIE SCHOLL – DIE LETZTEN TAGE | του Μαρκ Ρότεμουντ | Γερμανία 2005

15.05.15: ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΦΙΛΟΥ ΜΟΥ; | KHANE-YE DOUST KODJAST? | του Αμπάς Κιαροσταμί | Ιράν 1987

22.05.15: ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΑ ΚΥΘΗΡΑ | του Θόδωρου Αγγελόπουλου | Ελλάδα 1984

Περί λήθης και εκλογής διευθυντών

Όταν τα παιδιά μας  έρχονται στο σχολείο, φέρνουν τα οικογενειακά τους βιώματα έντονα αποτυπωμένα στον αυθόρμητο λόγο τους. «Ο μπαμάς, κύριε, είναι άνεργος», «Δεν μπορούμε, κυρία, είναι ακριβό το εισιτήριο για το θέατρο», «μας κόψαν το ρεύμα»,  «ο αδερφός μου το παράτησε το πανεπιστήμιο, γιατί δε μας φτάναν τα λεφτά», «θα φύγουμε κυρία, θα πάμε στο χωριό». Καμιά φορά σου δίνεται η εντύπωση ότι σου μιλούν μόνο και μόνο για να τα γαληνέψεις, για να ακούσουν ένα « όλα καλά θα πάνε». Μάταια!

Δεν μπορεί κανένα σχολείο να κρύψει απ΄τα παιδιά την πραγματική ζωή.

Η λήθη,όμως, είναι η άμυνα  μας! Μας σώζει απ’  την κατάθλιψη, λένε οι ειδήμονες.

Όμως, πόσο γρήγορα μπορείς να ξεχάσεις το περίφημο σχολείο της αγοράς με τα παιδιά που δεν έχουν κολατσιό, τους απολυμένους και μεταταγμένους- ξεσπιτωμένους συνάδελφους, τη δήλωση των τ. μ. της κάθε τάξης να δούμε πόσα σαρκία μπορούν να στοιβαχτούν, τα σχολεία που έκλεισαν στο όνομα της συγχώνευσης, τους διευθυντές ( οι περισσότεροι στελέχη της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ)  που τρομοκρατούσαν  με την αξιολόγηση;  Αυτούς που απροκάλυπτα, βάλανε τα καλά τους, πήραν το φάκελό τους  και πήγαν στο Διευθυντή του νομού να αξιολογηθούν ώστε να μας αξιολογήσουν;

Για πρώτη φορά δίνεται η  δυνατότητα στο σύλλογο διδασκόντων  να ψηφίζει – με μικρό ποσοστό- το διευθυντή του σχολείου.  Δεν πρόκειται  μόνο για μια ευκαιρία ανάκτησης της αξιοπρέπειάς μας αλλά και αξιολόγησης τέτοιων αντισυναδελφικών στάσεων.  Είναι μια ευκαιρία να δείξουμε ότι θέλουμε δημοκρατικό, αντιαυταρχικό, σύγχρονο σχολείο, πέρα από διαπλοκές και πελατειακές σχέσεις. Ένα δημόσιο σχολείο για όλους!

 Δίνει όμως ένα τέλος στη διαπλοκή, τη συνδιαλλαγή και την παθογένεια ενός συστήματος  που  με τις περίφημες συνεντεύξεις του ΠΥΣΠΕ φρόντιζε να διορίζει διευθυντές τους «ημέτερους»; Αυτό θα απαντηθεί από μας. Αυτοί που το υπηρετούσαν συνεχίζουν το ίδιο βιολί  με μηχανοραφίες και συμφωνίες κάτω απ’ το τραπέζι ώστε τα σχολεία να βρεθούν με διευθυντές αυτούς που υπηρέτησαν τη συγκυβέρνηση ΝΔ- ΠΑΣΟΚ. Εμείς  όμως θα αλλάξουμε  την ορχήστρα;

Και γι’ αυτούς που δεν ξεχνούν:

«Μικρό παιδάκι, βγαίνεις από το Εδωδιμοπωλείον του Κονώλη κρατώντας τη μητέρα σου από το χέρι... Σηκώνεις τα μάτια στον καταγάλανο ουρανό και ύστερα προς το πρόσωπο της μητέρας σου, και λύνεις τη σιωπή ρωτώντας την, μήπως είναι στην πραγματικότητα πολύ πιο μακριά απ’ ότι φαίνεται. Ο ουρανός εννοείται. Ο ουρανός ο γαλανός. Καθώς δεν παίρνεις απάντηση, αναδιατυπώνεις στο μυαλό σου την ερώτησή σου, και καμιά εκατοστή βήματα πιο πέρα σηκώνεις ξανά τα μάτια προς το πρόσωπό της και τη ρωτάς μήπως φαίνεται πολύ λιγότερο μακριά απ’ ότι πράγματι είναι. Για κάποιο λόγο που δεν μπόρεσες  ποτέ σου να εξιχνιάσεις, η ερώτησή σου θα  πρέπει να την έκανε έξω φρενών. Γιατί τίναξε το χεράκι σου πέρα, και σου έδωσε μιαν απάντηση που σ’ έτσουξε και ποτέ δεν την ξέχασες...»                                                                           

Samuel Beckett, Company,1980

                                      

Οπτικές για το Αναλυτικό Πρόγραμμα

Αναδημοσίευση από το Δίκτυο Κριτικής στην Εκπαίδευση.

Παρακολουθήστε το βίντεο από την ενδιαφέρουσα εκδήλωση του Συλλόγου Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Λαγκαδά, με θέμα «Οπτικές για το Αναλυτικό Πρόγραμμα»  και με κεντρικό ομιλητή τον Γιώργο Γρόλλιο, καθηγητή στο ΠΤΔΕ του ΑΠΘ.

Μία συζήτηση για τις διαφορετικές προσεγγίσεις στο σχεδιασμό του αναλυτικού προγράμματος.

Η ομιλία του κ. Γρόλλιου βασίζεται εν πολλοίς στο σχετικά πρόσφατο βιβλίο του «Προοδευτική Εκπαίδευση και Αναλυτικό Πρόγραμμα» (Εκδόσεις Επίκεντρο, Θεσσαλονίκη, 2011).

Τ' Αλωνάκι στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών